Hep böyle oluyor.

Avrupa'daki her terör saldırısı insanlığın berbat düzenini bir kez daha (moda deyimle) "konsolide" ediyor; yani pekiştiriyor.
Bir kez daha ve terör yoluyla "yeryüzü" ile kültürel/ insani anlamıyla "dünya" ayrışıyor; ikincisi trajedinin yüce kahramanı haline gelip insanlığın geri kalanının çektiği acılar ve gördüğü şiddet unutulmanın çöplüğüne itiliyor.
Ne kötü değil mi?
Ama işte böyle böyle "sersemleştiriliyor"uz.

CNNTürk'ün sunucusu geçen gün çok anlamlı bir şey söylediğini düşünerek şöyle dedi: "İki hafta önce ben de La Ramblas'taydım... Ne acı... Saldırı o gün olsaydı, ben de ölen ya da yaralananlar arasında olacaktım... Hepimiz tehlikedeyiz."
İfadenin inanılmaz "ben-merkezci" özelliğini şimdilik boş verip "hepimiz" kelimesine dikkatinizi çekerim!
Yani bir gün ya da bugün Barselona'da, La Ramblas'ta olabilecekler...
Burkina-Faso'dakilerin hiç hükmü olmadı tabii.
Bağdat'a, Halep'e, Lahor'a, Mogadişu'ya; oralardaki terörün etkisinin buralara nasıl yansıdığı konusuna hiç girmiyorum.
Oralar yeryüzüne dahil ama "dünya"nın dışında kalıyor çünkü.
Anlayacağınız, terör bir de böyle vuruyor.

Neymiş?
"Dünyada ne çok nefret, kin, düşmanlık var"mış...
Doğru ama şimdi mi fark ettiniz?