İsmet Abi kendisi için hep aynı şeyi söylerdi:

“Ben huysuzum, geçimsizim…”

Belki biraz öyleydi de…

Ama bugün Fevziye Camii’nin avlusuna bakınca insan ister istemez şunu düşünüyor:

Huysuz ve geçimsiz biri, arkasında bu kadar insan bırakabilir mi?

Bugün orada gördüğüm manzara bana çok şey anlattı. İnsan yaşarken ne biriktirdiğini çoğu zaman fark etmiyor; giderken ise her şey ortaya çıkıyor. İsmet Abi de öyleydi. Geride ne çok dost, ne çok arkadaş, ne çok okur bırakmış…

Fevziye Camii’nin avlusu dolup taştı.. Bu sadece bir kalabalık değildi; adeta bir şehrin hafızasıydı. Hayatı boyunca eleştirmekten geri durmadığı belediye başkanları, siyasi parti il başkanları, iş insanları, bürokratlar, esnaf odası temsilcileri, sendikacılar, sivil toplum örgütü temsilcileri… Hatta bakanlar, milletvekilleri…

Kaç gazeteci, bir şehrin neredeyse tüm siyasi ve toplumsal dinamiklerini aynı avluda bir araya getirebilir ki?

Evet, İsmet Abi de taraftı. Onun da kendine has bir yaşam tarzı, bir dünya görüşü, seçimde gidip oy verdiği bir partisi vardı. Ama o her şeyden önce bir şehir gazetecisiydi. Onun için asıl olan yaşadığı şehirdi; o şehri birleştiren ortak değerlerdi. Ve elbette Kocaelispor’du.

Demek ki mesele huysuzluk ya da geçimsizlik değilmiş.

Demek ki mesele, sözü olan, duruşu olan, kalemini kimseye eğmeyen biri olabilmekmiş. İsmet Abi de tam olarak buydu.

Bugün Fevziye Camii’nin avlusunda sadece bir gazeteci uğurlanmadı.

Bir duruş, bir hafıza, bir dönem uğurlandı.

Ve bu veda…

Gerçekten de Çiğit’e yakışan bir vedaydı.

Onu, Bağçeşme Mezarlığı’nda; kendisi gibi şehir gazeteciliğinin efsanesi olan babası Dündar Çiğit’in yanında toprağın koynuna bıraktık.

Rahmet olsun…

Mekânı cennet olsun…

Anısı, geride kalan genç gazeteci kardeşlerime örnek olsun.