Sesini beklemiyordum. Dün akşam geldi. Günlerdir uyuşturduğum yok saydığım, ama hayatımı bir gölge gibi takip eden, hastalığın saldırısını , sancı nöbetini korkuyla bekleyen bir kanserli gibi tetikte beklediğim insan yanımı ayaklandırdı sesin. Gece saat 23.30’du.Bir duygu seli içindeydim. Telefon edebilirdim, etmedim. “Git!” deyince giden, “Gel!” deyince koşturan biri olmak hoşuma gitmiyordu.

    Öte yandan sen benim sadece sevgilim değil her şeyimdin. Bana ihtiyacın olabilirdi. Hastalandığın, depresyona girdiğin, kocan ile kavga ettiğin…Midem, sinirlerim. Saatlerce kendimle boğuştum.

    En bütün bunlarla, daha beterleriyle baş edebilirim. Yeter ki  ilişkimiz birbirini seven, birbirine aşık, eşit iki insan olarak sürsün. Bunun ötesi birinin diğerinden sevgi dilenmesi olarak yapılanıyor ki, böylesini hiç istemiyorum.

    “Bağbozumuydu hiç unutmam /Lambanın ışığı vuruyordu yüzüne /

Üzümlere vurur gibi / sonra sesin, ışıkla aynı renkteydi / nedense ‘bal’ demek geliyor içimden / ikisini birden düşündüğümde / kendi içiyle ilişkisi kopmuş biri başkalarına da gerek duymaz bir daha/ demiştin”(M.Mungan)

    İçimle içime dokunuyorum, ellerim iştahlı ve kalabalık.

    Bir familyanın evine çaya gittim. Yazlıkları, kışlıkları, duvarlarında iki fotoğraf : biri Atatürk’ün, diğeri adamın babasının. Her ikisinin üzerinde de dantelalı iki örtü vardı da, kendilerine ait yüzleri yoktu. Ömür boyu beraberliğe mahkûmdular. Kadının sarı ablak suratı hapishane şişkinliğiydi. Hücrelerinden habersizdiler.

    Partiden tanıyordum. Gazetede okudum, Danimarka’da ölmüş. Parti şeflerindendi. Yıllarca birlikte çalıştık, hiç anlaşamadık. Kendi küçük adamlılığını, zavallılığını büyük davalara siperlenerek gizlemeye çalışıyordu. Ölüm haberini alınca,  garip bir acıma duygusu içine düştüm. Neye acıdığımı tam bilmiyorum.

    Seni özledim. Sesin beni en insan yanlarıma götürüyorsa bunun bir manası olmalı,var.

    “Sevmek yine de bir sarraf işidir, yeryüzü kitaplığında”

*Murathan Mungan

24 temmuz 99 Akçay