Ne oldu şimdi?

Bugün 25 Nisan işte…

100. yıl, uluslararası diplomasi, Papa, Avrupa Parlamentosu…

Almanya, Avusturya, Obama, Erdoğan, Davutoğlu…

Sokaktaki komşuma mahçup ettiler beni.

Bütün dünya toplanıp ona katil dedi, dedesini cani ilan etti, çocuğunun anlına kara bir leke sürüldü gibi hissetti benim komşum.

Bütün o gürültü içerisinde sesimi duyuramadım ona. Teselli edemedim.

“Senin suçun değil be arkadaş, zulmeden ne zaman bizden oldu ki katil sana benzesin? Vatan diye üzerine bastığımız toprakların altında ölülerimiz var, senin bir fatihandır ihtiyacımız olan” diyemedim…

Sokaktaki komşum mahçup oldu bana.

Bütün siyasetçiler toplanıp “kalanları deport etmedik işte. Hem zengin bunlar hala, bak paralarını da almıyoruz işte” diyerek annemin geceleri kapılarını iki kere kilitlemesine yol açanların hoyrat sesleri arasında sesini duyuramadı bana.

Doya doya, haykıra haykıra “lanet olsun bu zulmü yapan canilere. 100 yıldır cinayetin ortağı yazdılar bizleri. Ölenin öldürülmeyi hakkettiğine inandırdılar bizleri. Hala aynı

öfkeyle öldürüyorlar çocuklarımızı” diyemedi…

Takvimden yaprak çalarak Çanakkale’de yitirilen binlerce insanın hatırasını getirip koydular önümüze. Televizyonlardaki ikinci sınıf yarışmalardan apart “kim daha çok öldü” müsamereleriyle acılarımızı yarıştırmak istediler.

Orada ölenler senin, burada ölenler benim diye birbirimizin boğazına yeniden sarılalım istediler.

Üstelik parti tanıtım reklam filmi çekerek yaptılar bunu.

Şehidin mezar taşı ve bayrak dekor, Erdoğan başrolde çıktı karşımıza.

Süslü cümlelerle donatılmış taziye mesajlarını hep “ama”larla bağlayarak tamamladılar.

Gerçekten üzgün değillerdi be, gözlerine baktım hepsinin teker teker.

Erdoğan’ın suratında kötücül bir ifade vardı.

Davutoğlu diplomatikti.

Papa soğuktu mesela.

Avrupalı parlamenter gergindi işte.

Obama’dan bana ne yahu?

Söyleyin dostlar ne oldu şimdi?

Yüreklerimiz soğudu mu, yasımızı tuttuk mu ve hayat normale döndü mü bir an olsun?

Yeni nefretler, kinler, görülecek hesaplar mı düştü yoksa evimizin ortasına?

24 Nisan dediğin tarih geçti gitti.

Şimdi ne olacak?

Geri çağırdığımız büyükelçileri tekrar görev yerlerine gönderelim hadi.

Ecnebi memleketlerle yaptığımız “gerginlik show”larınının yarattığı hasarı giderecek adımlar atalım.

Savaş esiri patrik vekilinin ve “kardeş kavgası bu yeaa” diyen varsıl Ermenilerin biraz daha gönlünü hoş tutalım.

Usulüne göre gömmemiz gereken yüzbinlerce ölü sessizce bekliyor nasıl olsa.

Topraktan gelen uğultuyla yaşamayı öğrenmişiz bir kere.

Üzerine ev kurduğumuz Ermeni mezarlığında yaşadığımız sakil hayatların gölgesinde önümüzdeki 24 Nisan’ı bekleyiverelim.

Belki Papa fikir değiştirir de huzura kavuşuruz…