Bugün Filiz'imin yaşama tutunma mücadelesinde 22. günü. Bu süre zarfında acımızı paylaşarak yanımızda ve dayanışma içinde olan, sık sık telefon ederek, mesaj atarak kızımın sağlığıyla ilgilenen tüm dostlara Çetin ailesi adına sonsuz teşekkürlerimi ve minnettarlığımı sunuyorum.

İnşallah sağlığıyla ilgili iyi niyet mesajlarınız ve dualarınız Filiz'imin narin bedenine derman olur şifa olur. İyi ki sizler gibi dostlarımız var, sağ olun, var olun!

Zor ve acı bir süreçten geçiyorum. Ailem de öyle. Allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın. Derin acıma rağmen, yine de umudumu yitirmek istemiyorum.

Acılı, yaralı ve yorgun yüreğimle gece, gündüz önce Allah'a, sonra da Filiz'ime bir umutlarla yalvarıyor, yakarıyorum.

''Filiz'im kuzum, körpe yaşta anne hasretiyle, acı yokluğuyla tanıştın. Bahtı karam, o acıyı iyi bilirim. Anasını yitiren kuzunun içi yaralı olur; bir yanı hep eksik kalır. Bir baba olarak seni koruyamadım, ellerimden kayıp gittin, tutamadım; beni affet!

İçimin yarası kızım; hançer gibi acın ilerledi içime.

Yaşamım boyunca eksik, mutluluğa hasret ve buruk kalbin, yüreğimi değirmen taşı arasında sıkışmış bir buğday tanesi gibi ezdi.

Şu mağdur halinle hayatım boyunca kabus olacak bir dünya ve acıyla içimi dolduran elemli bir gövde biçtin.

Her gün ellerimi açıp sağlığına kavuşman için dua ediyorum. Ne olursun, karanlığa hapsolmuş gözlerinin iğnesiyle son sözlerini umutla yaz; nefesini tüketme, kanatlarını kapama yaşama.

Kuzum sana yalvarıyorum. Sakın ha ellerimi bırakma sakın ha; dayanamam yokluğuna! Sen yaşa ki ben de yaşayayım. Tükenirsen inan, ben de tükenirim.''

Bu Yazı, yazarımız ilhan Çetin'in Facebook sayfasından alınmıştır