Kanbolat Görkem Arslan…

Düzceli sinema ve tiyatro sanatçısı.

Henüz 45 yaşındaydı.

İstanbul’da yaşadığı evde geçirdiği kalp krizi sonrası hastaneye kaldırıldı. Doktorların tüm müdahalelerine rağmen kurtarılamadı.

Bir dergiye verdiği mülakatta, “Kanbolat” adının Çerkez mitolojisinde mert, yiğit anlamına geldiğini anlatmıştı. İsmi gibi duruşu da öyleydi. Kökleri bu topraklardaydı. Doğup büyüdüğü Düzce’den hiç kopmadı. Bu şehrin yetiştirdiği kıymetli değerlerden biriydi.

Onu çoğumuz televizyon dizilerinden tanıdık.

Benim için ise yüz yüze tanışmak, sohbet etmek BİNEF’te nasip olmuştu.

Mütevazıydı.

Sakindi ama içi doluydu.

Sanatla, memleketle, memleket insanıyla derdi olan biriydi.

BİNEF’in maskotu Alaş ile yan yana çekilmiş fotoğrafına yeniden bakınca insanın içi burkuluyor. Zamanın ne kadar acımasız olduğunu bir kez daha hatırlıyorsunuz. Bu yüzden bu satırları yazma ihtiyacı hissettim.

Oynadığı projelerde sadece rol yapmadı; bir dönemin hafızasını taşıdı.

“Çemberimde Gül Oya”, “Hatırla Sevgili”…

Mahir Çayan’ı canlandırdı.

68 kuşağının ve benim de içinde yer aldığım 78 kuşağının çilelerini, bedel ödeyen insanların hikâyelerini ekrana taşıdı.

Bazı yapımcıların yaklaşmaya çekindiği, bazı çevrelerin mesafeli durduğu bir isim oldu.

Ama geri adım atmadı.

“Ezel”, “Poyraz Karayel”…

Televizyon, sinema, tiyatro…

Rol aldığı her projede iz bıraktı.

Son filmi “Oy’una Geldik”…

Galasını göremeden bu dünyadan göçtü.

Üstelik film Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından yasaklanmış, vizyona da girememişti.

İster beğenelim ister beğenmeyelim; taraf olduğunu söylemekten hiç geri durmadı. Türkiye İşçi Partisi üyesi olduğunu açıkça ifade etti. Düşüncesini saklamadı. Bedeli neyse göze aldı.

12 Şubat 2026 Perşembe günü, İstanbul Zincirlikuyu Camii’nde kılınan ikindi namazının ardından gözyaşlarıyla Zincirlikuyu Mezarlığı’na defnedildi. Dostları ve sevenleri onu son yolculuğunda yalnız bırakmadı.

**

Her ölüm erkendir.

Ama bazı ölümler insanın içine daha ağır oturur.

**

Kanbolat Görkem’in vefatından sonra bir kez daha gördüm ki insan dönüp dolaşıp aynı yere geliyor:

Bir şehir, dirisine de ölüsüne de bu kadar mı vefasız olur?

Köşe yazarımız Cemal Özkan’ın dediği gibi:

“Bir şehri büyüten yalnızca yeni binalar, geniş yollar, yüksek projeler değildir.

Bir şehri asıl büyüten şey, hafızasıdır.

Hafızanın temelinde ise tek bir kavram vardır: Vefa.

Vefa; hatırlamaktır.

Vefa; emek vereni yok saymamaktır.

Vefa; iş bittikten sonra da insanı unutmamaktır.”

Gittikleri, gezdikleri, tozdukları her yerden iki satır notla fotoğraf paylaşarak sosyal medyayı dolduran siyasetçilerimiz, belediye başkanlarımız, STK temsilcilerimiz ve şehrin “akil insanları” bu toprağın öz evladı için iki satır taziye mesajını çok gördüler.

Yazıklar olsun..

**

Güle güle Kafdağı’nın çocuğu Kanbolat Görkem…

Mekânın cennet olsun.

45 yıla sığdırdığın güçlü oyunculuğun, duruşun ve cesaretin genç kuşaklara örnek olsun.