“Bu canice vahşice işi yapan katiller yakalandı. İnşallah hak ettikleri cezayı en ağır şekilde almaları için davanın bizzat takipçisi olacağım, takipçisiyim. Kadına şiddet ülkemizin ciddi bir sorunudur. Bu olay hepimizin kızının başına gelebilirdi. Bu konuyu hepimiz sahiplenmedikçe iyileşme mümkün olmaz. Özgecan kızımızın ölümü sonrası ortaya çıkan bu hassasiyetin yeni bir dönemin başlangıcı olmasını arzu ediyorum.” Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan

“Özgecan için şiddet gören tüm kadınlar için kadınlarımız seslerini yükseltmeli ayağa kalkmalı. Bütün kardeşlerimiz bacılarımız için beraber söyleyelim: Kadına uzanan eller kırılsın, kadına uzanan eller kırılsın, kadına uzanan eller kırılsın… Kadına uzanan eller kırılacak inşallah… Kadına yönelik şiddeti tümüyle ortadan kaldırmak için seferberlik ilan ediyoruz. AK Parti kadroları şu andan itibaren kadına yönelik şiddet için seferberlik halindedir.” Başbakan Ahmet Davutoğlu

Bu ülkede yaşayan bir kadın olarak, devletin en üst makamlarından gelen bu açıklamaları elbette son derece olumlu ve ümit verici buluyorum. Özgecan Aslan'ın kanı yerde kalmasın, başta ailesinin olmak üzere tüm Türkiye'nin talebi bu. Peki nasıl? Bu konuda hükümet ne yapmalı? Bunun cevabını farklı kadın örgütlerine soruyorum...

Öncelikle kadın mücadelesi konusunda çalışan kadınların haklı bir sitemi var, Başkent Kadın Platformundan Nesrin Semiz, “bu meseleler ancak feci bir şey olunca konuşuluyor” diyor. Kadına yönelik şiddet, nadiren 3. sayfa haberi olmaktan çıkıp, manşet oluyor. “Daha önce yapılmış olan yasal düzenlenmelerin uygulanmasını bekliyoruz. Bu yasal düzenlenmelerin yönetmeliklerinin tamamlanarak uygulama safhasına geçilmesini talep ediyoruz. Şiddete yönelik ağır cezaların uygulanması ve caydırıcılık önemli. Ve elbette asıl mesele toplumsal algıyı değiştirmek...” diye ekliyor Semiz.

Kadın ve Demokrasi Derneği ise “kadınların minibüste, sokakta, sosyal hayatta ve özel hayatlarında korkusuzca bulunmaları, kendilerini güvende hissetmeleri ortak sorumluluğumuzdur” diyor ve öncelikli eylem planının şu şekilde olmasını öneriyor: 

1-Katiller hak ettikleri cezayı almalıdır. Katillere indirimler uygulanmamalı, caydırıcı ceza verilmelidir. 

2-Ceza Kanunu revize edilerek, kadına yönelik şiddet nitelikli hal olarak sayılmalı ve en ağır ceza ile müeyyideye bağlanmalıdır. 

3-Kadınlara yönelik şiddete ilişkin özel ceza infaz sistemi getirilmelidir. Suçlulara ilişkin denetimli serbestlik ve seçenek yaptırımlar engellenmelidir. 

4-Kadınlara yönelik şiddete ilişkin mahkemelerin şok edici yetersizliklerinin önüne geçmek için adli mekanizma yeniden yapılandırılmalıdır. Bu suçlara ilişkin ihtisaslaşmış ‘şiddet mahkemeleri’ kurulmalıdır... 

Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfından Perihan Meşeli ise “meclisin sırf kadın gündemi için toplanmasını, Türkiye'nin ilk imzacısı sıfatı taşıdığı kadına yönelik ayrımcılığı engellemeyi amaçlayan İstanbul Sözleşmesi'nin gerekliliklerini yerine getirmesini, siyasetçilerin ve kamuoyu önderlerinin cinsiyet eşitsizliğini körükleyen açıklamalardan uzak durması gerektiğinin” altını çizdi. 

“Aile kutsanırken, kadınların en çok ailede şiddet gördüğü unutulmamalı. Şiddet gören ve boşanmak isteyen kadınlara sosyal güvenceler sağlanmalı. Kadına yönelik şiddette (eskisi kadar çok olmasa da tahrik indirimi ve) iyi hal indirimi uygulanıyor, bundan kaçınılmalı. Ve feministler karar alma süreçlerine dahil edilmeli.” 

Bunlar elbette hükümete ve yöneticilere düşen görevler. Yeter mi? Elbette yetmez. Erdoğan haklı: Bu konu hepimizin meselesi. Topu taca atmakla, sorumluluktan kaçmakla bu mücadele verilmez. En zor ve kalıcı devrim kendi hayatımızdan başlıyor belki de, kadına yönelik ayrımcılığa yönelik şahsi tavırlarımızdan başlıyor...