Yevgeni Yevtuşenko

Danca’dan çev.Hasan Gürkan
 

Hoşça kal kızıl bayrağımız bizim./Süzülüp indin Kremlin’in çatısından

ne çok mağrurdun/ne de çok uysal,/  Reichstag’ın tepesine

Hitler’in son sigarasının dumanı gibi / yükselmiştin ya /  işte tıpkı öyle.(...)

www.manaliposta.blogspot.com

Hoşçakal, Kızıl Bayrağımız bizim.

Sen kardeşimiz ve düşmanımızdın.

Askerin yoldaşıydın siperde,

Sen esir avrupanın biricik umudu

Ama kızıl bir perde olup Gulag’ı gizledin ardında

Donmuş ölülerle doldurulmuş Gulag’ı.

Bunu neden yaptın

        Kızıl Bayrağımız bizim?

Hoşça kal Kızıl Bayrağımız bizim.

Uzan.

Dinlen şimdi.

Unutmuyoruz,

Senin kızıl ve tatlı mırıltılarının

          Işığına kanan milyonları.

Unutmuyoruz,

Koyun gibi salhanelere sürdüğün kurbanları.

Ama unutmuyoruz bir de,

                     senin de kandırıldığın yalanları.

Hoşça kal Kızıl Bayrağımız bizim.

Söyle,

         Sadece romantik bir bez parçası mıydın?

 Ruhumuzdan kanımızla söküp atacağız seni.

 Kızarmış gözlerimizde yaşlarımızı

                                tutamamamız bu yüzden.

Çünkü öyle vahşisin ki,

altın renkli sırmaların

              gözbebeklerimizi kamçılıyor.

Hoşçakal, Kızıl Bayrağımız bizim.

Özgürlüğe doğru ilk adımımız,

ilk adımımız senin yaralı ipek tenine

                  ve kendi üzerimize doğru aptalca attığımız.

İlk adımımız kıskançlık ve kinle yarılmış üzerimize…

Hey, halkın bayrağı!

Çiğneme bir kere daha çamurları

Çiğneme bir kere daha kırılmış camları

                                 Doktor Jivago’dan.

Hoşçakal Kızıl Bayrağımız bizim.

Esir düştün,

kaldır yumruğunu havaya,

alçaklar bir kere daha şanını

                                           kullanmak istiyor.

İçsavaşın üzerinde dalgalanıp                                         

                                           durasın istiyor.

Yahut,

         çaresiz halk kuyruklarda

          bir umudun peşinde

          bekleyip dursun istiyor.

Hoşçakal Kızıl Bayrağımız bizim.

Sel gibi rüyalarımıza akıyorsun.

Sen şimdi sadece kırmızı, ince bir çizgisin

                              üç rusrengimizde bizim.

Kimbilir,

         beyazlığın masum ellerinde

         masum ellerinde mavinin

                       kandan arınır kızıllığın.

Hoşçakal,Kızıl Bayrağımız bizim.

İhtiyatlı ol, bizim üçrengimiz.

Nöbete dur,

                 “Büyük Ülke” peşinde koşan

                               bayrak düşmanı köpeksoyları

                                      seni ellerine dolamasın diye.

Senin de boynuna ölüm fermanı asarlar mı

                                         kızıl kardeşin gibi?

Seni de vururlar mı

                  bizim kendi kurşunlarımızla?

Senin ipek tenini de oyarlar mı

Kurşungüveler?

Hoşça kal Kızıl Bayrağımız bizim.

Çocuk saflığımızla

                  harpçilik oynadığımız kızıl ve beyaz orduyla.

Artık varolmayan bir ülkede doğduk biz.

Ama biz,o Atlantis’te yaşayan canlılardık,

                                                              sevildik.

Sen kızıl bayrağımız bizim.

Karaborsa esnafının seni pahalı dövizlere

                                               seni dolarlara

                                              seni franklara,

                                              seni yenlere sattığı

                         bir bit pazarında

                               çamurlar içinde yatıyorsun.

Ben değildim Çar’ın Kışlık Saray’ını zapteden.

Ben değildim Reichhstag’ı basan.

Ben değildim “gominik” diye ti’ye alınan

Ama ben,

Kızıl Bayrağı okşuyorum                  

                  ve ağlıyorum.

Danca’dan çeviren: Hasan Gürkan