2023 seçimlerine aylar vardı. Henüz resmi ağızlardan bir şey duymamıştık.

Oysa beraber oturduğumuz iktidar taraftarı tanıdıklarım birdenbire “terörist ve/veya terör destekçisi” demeye başlamıştı.

Çok şaşırmıştım…

‘Ne oluyor yahu’ derken formülü de patlattılar. HDP=PKK ve dolayısı ile CHP+HDP=PKK veee Gelecek, Deva, Saadet, hatta İYİ Parti bile PKK’lı ilan edilmişti.

Seçim yaklaştıkça PKK’lı yaftalamalarının şiddeti artıyordu.

Tabii bu durumda kendileri “Vatansever” birer kahraman oluveriyordu. Muhalefet terörist, kendileri vatanseverdi…

Resmen sürü gibi aynı ağızdan aynı cümleler dökülüyordu.

Bir yerden yönetildikleri ve yönlendirildikleri belliydi. Hatta Karadeniz’in köylerinde bile aynı ağızdan konuşan bir kitle oluşmuştu.

Bir muhalif olarak Karadeniz’de dolaşmak nerede ise can güvenliği meselesiydi. ‘Kılıçdaroğlu gelecek ve Demirtaş’ı serbest bırakacaktı (bu doğruydu). Lakin onunla bitirmiyorlar yanına Kılıçdaroğlu gelecek Öcalan’ı da serbest bırakacak deniliyordu…

Zaten bir süre sonra aynı formül meydanlarda ve ekranlarda dile getirilmeye başlanmıştı. Galiba önce taraftarlar sonra resmi dil oluvermişti.

Her neyse…

Şimdi Karadeniz dahil o kesimlere sorduğumda ‘İmralı’da Öcalan’ın ayağına gidilmesi, Öcalan’a umut hakkı’ dahil her adım vatan için yapılıyormuş. Yani yine onlar vatansever yine muhalefet suçlu…

Ama bu kez tam öyle yemiyor. Bunu açık açık konuşamıyorlar bile.

Bu sefer başka bir şey bulmaları gerekiyor.

Yani 2023 seçimlerine giderken “kuru soğan yeriz Reis’i yedirmeyiz” sloganına destek veren terör ve vatanseverlikti. Şimdi benzer bir şey bulmak gerekiyor.

Burada önemli bir ayrıntı daha var. Millete yine “kuru soğan yeriz” sloganını kullandırmak zorundalar. Çünkü ekonomide bekledikleri düzelme olmuyor ve olmayacak.

Kısaca “kuru soğan” kısmının kalıcı slogan olacağı belli.

Mesela iktidar hala hayat pahalılığı ile enflasyonu aynı şey sanıyor. Sorun teşhis edemiyorlar ki sorunu çözsünler.

Muhalefete çektikleri operasyonların ekonomi maliyeti çok yüksek. Sadece Ekrem İmamoğlu’nun hapse atılmasının maliyeti 200 milyar doları aştı. Düzletmeleri imkansız…

Mesela şimdilerde işsizlik sorunu geliyor. Bu sorunu kısa sürede çözmeleri de imkansız. Herşeyden önce ekonomi güven meselesidir ve iktidara yönelik bir güven yok.

İşin özetini söyleyeyim: Bu seçime de güçlü ekonomi argümanı ile gidemeyeceğiz. O zaman millete kuru soğanın yanında yiyebilecekleri başka argümanlar verilmesi gerekiyor.

Acaba ne?

Bu argüman öyle güçlü olmalı ki, aç kalın ama düşmana-hainlere oy vermeyin zihnini kaplamalı. Kutuplaşma o derece sert olmalı.

Aç kalın ama bizi yine iktidarda bırakın dedirtecek bir şey…

Tabii ki doğrudan aç kalın denmeyecek ama açlıktan daha öte bir argüman olmalı…

Ne olabilir?

Mesela bugünlerde Milli Eğitim Bakanlığı vasıtası ile dolaşıma sokulan dindar okullar, dindar çocuklar…

Yani dindarlar ve din düşmanları mı?

ATV’de yayınlanan dizide boşuna mı o laik kadın dindar aileye domuz eti yedirmeye çalıştı? Boşuna mı okullarda selefi marşları çalınmaya başlandı…

Her neyse… Bunu ben sadece dış gözlemle soruyorum. Kendi açımdan bilgiye dayalı olarak şunu diyebilirim: Önümüzdeki seçimde de ekonomi ana argüman olamayacak…

Seçmene mutlaka “kuru soğan yeriz ama …” dayatması yapılmak zorunda. Aksi halde durumları zor…

Keşke inanca veya milli değerlere dayalı bir seçim yarışı yerine refaha dayalı yarış olan ülke durumuna gelseydik. İşte o zaman gerçekten umut olurdu.