Dünya bildiğin gibidir. Kendinden ayrı bir dünyayı bilmek istemek kendini bilmemektir. Alem insanın ışığıyla aydınlanır, kararmasıyla da söner. Dünyamızın merkezinde biz varız, dünyamız bizim bakışımızın rengiyle boyanır. Dünyayı ona bakarak biz inşa ederiz. Teknisyenler buna ‘gerçekliğin toplumsal inşası’ gibi fiyakalı isimler verirler. Bu ortak dünyamız için böyle olduğu gibi kişisel (sübjektif) dünyamız için de böyledir. Her insan kendi dünyasının merkezidir.

Bu kalabalık dünyadan korunmanın ve onu korumanın en iyi yolu ona iyiliği önceleyen bir nazarla, iyide ısrar eden bir tavırla karşılık vermektir. İyi düşünmekle, iyi davranmakla kendimizi içinde bulduğumuz bu dünyayı ıslah (daha iyi) edebiliriz. Trafikte öne geçebilecekken geçmeyip diğer geçmek isteyene yol vermek, selam beklemeyene selam vermek, affetmek zorunda olmadığın bir hatayı affetmek, tebessümü bir sadaka gibi vermek ve almak… 

Ruh cömertliği, kalp genişliği bizim yeterince işlemediğimiz nadir insanî madenlerimizdir. Onları işlesek alemimiz zenginleşecek. Kahraman odur ki canavarlarla savaşabilirken çocuklarla oyunda yenilmekten lezzet alır.  Zira bakış, tavır ve tepkilerimiz dünyaya tuttuğumuz birer lazer ışığı gibidir. Onlarla dünyayı yeniden resmeder, üç boyutlu yazıcıda çıktısını alırız. İyi olduğumuzda o hallerimiz birer iyilik damlası gibi düştüğü yerleri yeşertir.

İnsanlar aleminde iyilik de kötülük de sende kalmıyor, etrafa (kainata) bulaşıyor. İyiliğin taşıyıcısı olmak en büyük imtihanımızdır. Hüsn-ü zan eden (iyilik düşünen) etrafını güzelleştirir. Suizan eden (başkaları hakkında negatif düşünen) ise etrafını güvensizleştirir. 

İnsanın zannı kabuk bağlayıp dünyası oluyor. Zannın içinde yaşayıp ölüyorsun. Hüsn eyle!