TKP 6.Kongresinden; Türkiye Birleşik Komünist Parti'ye: Birlik, Yasallık ve Yenilenme Paradigması...

Likidasyon Tezine Doğrudan İdeolojik Yanıt

Likidasyon tezi, 6. Kongre sonrasında TİP–TKP birliği ile TBKP’nin kuruluşunu ve yasallaşma girişimini devrimci çizginin tasfiyesi olarak yorumlamaktadır. Oysa tarihsel bağlam ve ideolojik içerik dikkate alındığında, bu süreç reel sosyalizmin çöküşünden önce geliştirilmiş bilinçli bir yenilenme ve meşruiyet stratejisidir.

1. Tarihsel Moment: Çöküşten Önce Alınmış Stratejik İnisiyatif
Sovyetler Birliği henüz dağılmamışken dünya sosyalist sisteminde ciddi bir tartışma ve çözülme süreci yaşanmaktaydı. Türkiye komünist hareketi bu koşullarda savunmacı bir geri çekiliş yerine siyasal inisiyatif almayı tercih etmiştir.
1988’de TBKP’nin kuruluşu, çözülüşe uyarlanmış bir geri adım değil; sosyalizmi Türkiye’nin somut koşullarında yasal ve meşru bir siyasal özne olarak örgütleme iradesidir. Bu yönelim tasfiye değil, bilinçli bir tarihsel konumlanmadır.

2. Birlik Paradigması: Solun Tarihsel Parçalanmışlığını Aşma Çabası
Türkiye İşçi Partisi ile TKP arasındaki birlik arayışı, ideolojik çözülmenin değil; sınıf siyasetinin tarihsel dağınıklığını aşma iradesinin ürünüdür.
Birlik stratejisi şu hedeflere dayanmaktaydı:
Komünist hareketi yeraltı izolasyonundan çıkararak açık siyaset alanına taşımak
İşçi sınıfı mücadelesini daha geniş toplumsal kesimlerle buluşturmak
Sosyalizmi Türkiye’nin demokratikleşme süreciyle ilişkilendirmek
Bu çerçevede birlik, devrimci özün terk edilmesi değil; onun toplumsal etkisini genişletme girişimidir. Likidasyon tezi ise bu süreci tarihsel koşullardan kopuk, biçimsel bir örgüt anlayışı üzerinden değerlendirmektedir.

3. Yasallık Stratejisi: Meşruiyetin Siyasal Mücadelesi
TBKP’nin yasallaşma girişimi, devletle uzlaşma değil; siyasal alan üzerindeki tekelleşmeye karşı meşruiyet mücadelesidir. Uzun süre illegalite koşullarında varlık göstermiş bir hareketin açık siyaset talebi, sınıfa ve topluma karşı sorumluluğunun ifadesidir.
Yasallık stratejisinin temel amaçları şunlardır:
Komünist kimliği açık biçimde savunmak
Sosyalizmi programatik bir hedef olarak kamusal alana taşımak
Demokratik çözüm perspektifini siyasal tartışmanın meşru bir unsuru hâline getirmek
Sosyalizm hedefini koruyarak yürütülen bir yasallık mücadelesi, tasfiye değil; siyasal özgüven ve açıklık göstergesidir.

4. Yenilenme Paradigması: Eleştirel Süreklilik
1980’lerin sonlarında reel sosyalizmin yapısal sorunları görünür hâle gelmişti. Bürokratikleşme, demokratik eksiklikler ve katılım sorunları uluslararası ölçekte tartışılıyordu. Türkiye komünist hareketi bu gerçekliği görmezden gelmemiş; aksine eleştirel bir yenilenme arayışına yönelmiştir.
Bu yenilenme üç temel eksende şekillenmiştir:
Demokratikleşme vurgusunun güçlendirilmesi
Toplumsal çoğulculuğun tanınması
Sosyalizmin demokratik toplum perspektifiyle yeniden formüle edilmesi
Bu yaklaşım, sosyalizmi terk etmek değil; onu eleştirel süreklilik içinde yeniden üretmektir.

5. Demokratik Çözüm ve Demokratik Toplum Perspektifi
TBKP programında demokratikleşme, sosyalizmin alternatifi değil; ona giden tarihsel sürecin önemli bir boyutu olarak ele alınmıştır. Türkiye’nin çok kimlikli ve çok kültürlü yapısı içinde demokratik çözüm, sınıf mücadelesinin genişlemesi anlamına gelmektedir.
Demokratik toplum perspektifi şu ilkelere dayanmaktadır:
Siyasal çoğulculuk ve ifade özgürlüğü
Sendikal ve örgütsel hakların güvence altına alınması
Kürt sorunu başta olmak üzere yapısal sorunların demokratik ve barışçıl çözümü
Emekçi sınıfların siyasal temsilinin güçlendirilmesi
Bu çerçeve, devrimci hedefin geri çekilmesi değil; toplumsal meşruiyetinin derinleştirilmesidir.

6. Likidasyon Tezine Net Yanıt
Likidasyon tezinin temel iddiaları; yasallığın devrimci karakteri zayıflattığı, birlik siyasetinin ideolojik erozyona yol açtığı ve demokratikleşme vurgusunun sosyalizmi geri plana ittiği yönündedir.
Oysa somut gerçeklik şunu göstermektedir:
TBKP sosyalizm hedefini programatik düzeyde korumuştur.
Birlik siyaseti sınıf mücadelesini genişletmeyi amaçlamıştır.
Demokratik çözüm perspektifi sosyalizmin toplumsal zeminini güçlendirmeyi hedeflemiştir.
Reel sosyalizmin çöküşünden önce geliştirilen bu yönelim, edilgen bir geri çekilme değil; tarihsel krize karşı özneleşme iradesidir.

Sonuç: Tasfiye Değil, Yeniden Kuruluş
6.Kongre’den TBKP’ye uzanan çizgi üç temel yönelimi ifade etmektedir:
Birlik: Solun tarihsel parçalanmışlığını aşma
Yasallık: Meşru siyasal alanı kazanma
Yenilenme: Sosyalizmi demokratik içerikle güçlendirme
Bu süreç, reel sosyalizmin çöküşünün pasif bir sonucu değil; o çöküşten önce şekillenen bilinçli bir stratejik tercihtir.