Avrupa Konseyi, İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulmuş bir örgüt ve amacı Avrupa’nın “demokratik dayanışma” ruhunu canlı tutmak.

Demokratik dayanışma siyasi bir pozisyondur ve Avrupa Konseyi üyesi ülkeler de bu pozisyonu kabul ettikleri için üye olurlar.

Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi de üye ülkelerin parlamenterlerinden oluşan üst “siyasi” organdır.

Bu organ demokrasi tarihimizde bize ikinci kez “sarı kart” gösteriyor. Bu sarı kartla deniyor ki: Demokrasiniz birinci sınıf değil ve bunu birinci sınıf yapma yolunda bir irade göstermiyorsunuz.

Avrupa Konseyi, daha önce Türkiye’yi “denetlenmesi gereken ülke” konumundan çıkarırken Ak Parti hükümetinin hamlelerini ve demokratik iradesini ciddiye almıştı.

Bu kararı Ak Parti sevinçle karşılamış, demokratik iradesinin teyidi olarak görmüş ve göstermişti.

On üç yıl sonra Ak Parti aynı Ak Parti. Tayyip Erdoğan bu kez başbakan değil, cumhurbaşkanı ve başkanlığın en kuvvetli adayı.

On üç yıl önce dostumuz olarak alkışladığımız Avrupa Konseyini on üç yıl sonra “teröristlerin oyununa gelmekle” suçlamamız ise en hafif deyimiyle talihsizliktir.

On üç yıl önce demokrasiye geçiş iradesi çok kuvvetliydi, askeri vesayet ve darbe girişimleri başarıyla bertaraf ediliyordu.

On üç yıl sonra kanlı bir darbe girişiminin travmasıyla dostları ve düşmanları ayırt etmekte zorlanma dönemindeyiz.

Avrupa Konseyi “düşman” değil. Oradaki Avrupalı parlamenterler Türkiye’nin kötülüğünü isteyen “teröristler” değil, “FETÖ’cüler” değil.

“Bizde demokrasi arızası yok, özel koşullarımız var” diye yola çıktığımız zaman ise yapacak bir şey kalmıyor.

Aylardır konuştuğumuz tutuklu gazeteciler, siyasiler, gazete davalarının hepsi demokrasi arızalarıdır.

Ve bu arızalar öyle kökleşmeye başlamıştır ki, bir lisenin gençlik festivaline, bir başka lisenin pilav gününe bile izin çıkmamıştır.

Bunlar son iki günün olayları ve bunlar olurken Avrupa Konseyine “bizde demokrasi arızası yok” dedik.