Türkiye’ye her yıl onbinlerce göçmen geliyor Asya ve Afrika ülkelerinden. Türkiye bu insanlara göçmenlik ve sığınma hakkı vermiyor. Mültecilik antlaşmasını imzalayan Türkiye sadece Batı ülkelerinden gelenleri göçmen olarak kabul ediyor. Geri kalanlar ise başka dünyanın ve başka Tanrı’nın insanları olmalı. İşte bu başka dünyanın ve başka Tanrı’nın insanlarının ölümleri de sessiz sedasız oluyor. Önceki gün bir bodrum katında ölen beş Afgan gencin cesetlerinin bir gün sonra bulunması gibi. Onları ölüme götüren doğalgaz bağlantısı kendileri gibi kaçaktı. “Yaratılanı, yaratandan ötürü seven” ülkemizin başbakanının onlara reva gördüğü yaşam şekli kaçak olarak yaşamaktı. Afgan mülteciler sürekli işgal edilmek istenen ülkelerinden kaçarak Türkiye’ye geliyorlar. Zeytinburnu’nda mahalleleri oluştu. Evlilik yoluyla vatandaşlık kazananların dışında hiçbir hakları yok. Çocukları oluyor okula gidemiyor. Ağır işlerde çalışıp kazandıkları 100-200 doları memleketlerine gönderiyorlar. Bu parayı biriktirebilmek için bir evde çok kalabalık yaşamak zorundalar. Ölümleri de bu yüzden topluca oluyor. Gözlerden ve vicdanlardan ırak oluyor memleketlerinden kopup gelen bu insanların ölümleri...

Afrika’dan gelen göçmenler için de durum farklı değil. Hayata tutunma çabası bir yandan başka bir ülkede kaçak yaşamak bir yandan... Adalet de yok onlar için. Nijeryalı Festus Okey Beyoğlu Karakolu’nda polisin silahından çıkan kurşunla öldürüldüğünde 2007’nin ağustos ayıydı. Sonra ne mi oldu, anlatayım kısaca: Öldüren polis hakkında dava açılması yıllar sürdü. Bütün deliller karartıldı. Festus’un kanlı tişörtü kayboldu. En sonunda katil zanlısı polis hakkında cinayet suçlamasıyla dava açıldı. Davanın görüldüğü mahkeme Nijerya’dan Festus’un kimlik kayıtlarını istedi. İstenen kayıtlar hiçbir zaman gelmedi. Katil zanlısı polis aslanlar gibi işinin başına döndü. Ölen nasıl olsa başka bir Tanrı’nın çocuğu Festus Okey’di... Biz, bize benzeyen yaratılanları seviyorduk çünkü...

Kırmızının uğuru

Eski yılın son günleriydi. Bir mağazaya girmiş sağa sola bakınıyordum. Orta yaşlı bir tezgâhtar kadın yanıma yaklaştı ve kırmızı boxer donları gösterip, “Bunlardan alın yeni yılda uğur getirir” dedi. Ben de cevaben “Kırmızı iç çamaşırı sevmem, uğuruna da inanmam” diye kestirip attım. Kadın bu sözüm üzerine yüzüme acı dolu gözlerle baktı. “Biliyor musun ben geçen yılbaşı yeni yıla kırmızı iç çamaşırı giyerek girdim. 20 gün önce oğlum öldü. Daha henüz 20 yaşındaydı. Biliyorum uğur getirmediğini. Yine de söylüyorum müşterilere işte” dedi. Benimle konuşurken yüzünün aldığı acının hâlini ömrümün sonuna değin unutamam. Kadının bahsettiği genç ise kaldığı apartta mutfak tüpünden sızan gazdan zehirlen, Pamukkale Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı ikinci sınıf öğrencisi Savaş Fethi Eriş’ti...

[email protected]

twitter@TncrK