Siyaseti bilmiyoruz. Siyaset yapmıyoruz. O yüzden siyaset yapanları da tanımıyoruz.

Bunun için siyasetle ve siyasetçilerle ilgili yanlış beklentilere giriyoruz. Daha kötüsü “siyaset cahilliğimiz” yüzünden siyasi süreçlerle ilgili yanlış hesaplamalar yapıyoruz. Siyaset yapmamak ve siyaset bilmemekten gelen cahilliğimiz yüzünden işe yaramayacak biçimde sürekli olarak siyasetçiye vaazlar yazıyoruz. Ahlak deniyor, tutarlılık deniyor… Bütün bunlar siyaseti bilmemekten kaynaklanan saf ve naif işler! Keşke böyle vaazlar vererek, köşe yazıları yazarak siyasetçiyi etkilemek imkânı olsaydı.

Hiçbir mesleğe “ahlakı askıya alma imkânı” verilmemiştir. Hayır siyaset müstesna! Her toplum eskiden beri siyasetçiye ama az ama çok “ahlakı askıya alma hakkını” vermiştir.

Bir fırıncı “fırınımın selameti için karşıdaki fırıncıyı öldürdüm” dese herkes bunu yanlış bulur. Ancak bir siyasetçi “davası için” adam tasfiye eder hatta gün gelir adam öldürtür. “Bu çocuk yarın büyüyecek ve isyan çıkarıp devleti sekteye uğratacak” diye bebek sayılacak şehzadeler nasıl öldürüldü? “İslam'ın hükümleri bir devirle sınırlı değildir, her devirde geçerlidir, bir masum öldürülmez” diyen fakih hiç yok muydu? Yoktu çünkü fırıncıdan, demirciden farklı olarak siyasetçiye “senin büyük bir davan var, bu dava için her şey meşrudur” lisansı verilmiştir.

Böylece siyaset, kendiliğinden meşrulaştıran bir iş haline gelir. Yani siyasetin bir şeyi meşru bulmak için kendisinden başka hesap vereceği bir başka üst yapı (ahlak, din…) -bizim anladığımız anlamda- yoktur. Aksine din dahil diğer üst yapılar siyasete biat eder. Velhasıl bütün bunlar siyasette insanlığın son birkaç bin yılına bakarsak mümkün şeylerdir, yani böyle olmuştur. Örneğin hürmetle andığımız önemli sahabi Amr bin As hakem olayında açıkça siyaset yapmıştır. İslam'ın hayatta iken cennetle müjdelendiklerini ilan ettiği iki büyük sahabi Zübeyr ve Talha siyaset kavgasında öldürülmüşlerdir. Düşünün cennetle müjdelenmiş bir kişi olan Talha'yı Mervan öldürecek kadar kararlı hale gelmiştir ve dahası Mervan daha sonra Müslümanların halifesi olmuştur! Modern Müslüman için bir Müslüman'ın cennetle müjdelenmiş bir sahabiyi öldürmesi pek anlaşılabilecek şey değildir. Çünkü siyaset “en büyük davadır”. Siyasetçi davası ile bütün diğer davaları eşleştirir. “Eğer bu dava zarar görürse her şey zarar görür” diye düşündüğü için her istediğini yapabilir. Böylece siyaset hiçbir meslekte olmadığı halde kendince bizzat bir meşruiyet haline gelir.

Siyasetçi kendi davasını bütün diğer davaların anası olarak gördüğü için her şeyi yapmaya hazırdır. Tek amacı bunu yapmaktır: Dostunu değiştirir, düşmanını bir gün gelir baş tacı eder, sabah söylediğini akşam değiştirir… Bunlara şaşmak siyaseti bilmemektendir. O nedenle vaaz vererek, yazı yazarak siyasetçiyi bunları yapmakta men etmek imkânı yoktur.

O nedenle Türkçe'de “kandırdı” kelimesinin yerine her cümlede “siyaset yaptı” yazabilirsiniz. “Siz yalan söylediniz ama?” diye sorarsanız “hayır yalan söylemedim, siyaset yaptım” cevabını alırsınız. Siyaset, içkin olarak içinde bu karanlık odayı içerir. Buradan siyasiler kötü adamlardır demek istemiyorum. Elbette teorik olarak temiz siyaset mümkündür ama son buzul çağından beri görülmemiştir! O nedenle belki asıl hedef siyasetin ahlakı, hukuku ve dini askıya alma iştahına gem vurmak olmalıdır.

Şimdi o yüzden kalkıp siyasetçiye “sen ama dün bunu yaptın, bugün tersini yapıyorsun” demek boşuna bir iştir. Türk siyasetinin misal-i azamı Süleyman Demirel nitekim “dün dündür bugün bugündür” lafı ile bütün hikâyeyi özetlemiştir. Siyasetçi için doğru ve tutarlılık her gün hatta her an yeniden kurulur. Siyasetçinin ölçüsü en son yaptığı ve en son söylediğidir. Beğensek de beğenmesek de gerçeği görüp ona göre yaşamak şart.