Cumhuriyetin kurucu kadrosu, çok partili rejime geçtikten sonra iktidarı Demokrat Partiye devretmişti. Sancılı olduğunu biliyoruz.

Asker, polis, mit, devletin temelinde kim varsa tek parti iktidarının kontrolündeydi. Gene de çekilmeyi bildiler. Sonrasını biliyoruz. Darbe oldu. Başbakan ve iki bakan asıldı. Kötü bir finaldi. Asılanların adına anıt mezar yapıldı, geçelim...

Önce öldürür sonra ağlarız. M. Kemal'in bunu en çok Nazım için söylediği bilinir. 

Türkiye halkları veya onların tanımıyla ümmet, iktidarları devirmek konusunda pek mahirler. Padişahları devirmekle deneyim kazandılar. Cumhuriyet sürecinde de darbelerle bu isyan geleneğini devam ettirdiler.

Doksan yaşındaki bir partili,  bugüne dair kaygılarıma şöyle yanıt vermişti, ''Ah be evladım, Demokratların iktidarında camiler bile ayrılmıştı...'' 

Dejavu yaşıyoruz.

AKP'yi MHP'den kurtarmadan Türkiye'de nefes alamazsınız. Ülkenin tüm ihtiyaçlarını güvenlik kaygılarına hapseden yönetim biçimi sizi yalnızlaştırır.

Deva ve diğer altılı masa bileşenleri vekil sayılarıyla bu barikatı aşabilirler, yeter ki kendisini hala başbakan sanan Davutoğlu'nun egosuna gem vurmayı başarsınlar.

AKP de çok tanıdığım var. Hiç biri memnun değil.

Adı barış süreci olan kumpanyaya da yanıtım şudur: Filler ve Çimen...