Ahlâk, aidiyetlerden ve iktidar dilinden bağımsız bir ilke meselesidir. “Yerli ve millî ahlak” söylemiyle meşrulaştırılan haksızlıklar, adalet yerine itaati büyütürken; gerçek ahlâk, gücün değil hakikatin yanında durmayı, bedeli olsa da doğruyu savunmayı gerektirir.

Biz, ahlâkı kimlikten, bayraktan, cemaatten ve iktidardan kurtarmak zorundayız.
Çünkü ahlâk, aidiyet değil, ilke meselesidir.

“Yerli ve millî ahlak” söylemi, ahlâk üretmediği gibi, ahlâk dışı eylemleri örtmeye yarıyor.
Bu da yanlışı savunuyor, haksızlığı normalleştiriyor, adaletsizliği meşrulaştırıyor.
Bu dil, evrensel ölçülerden kaçmaya, hesap vermemeyi erdem gibi sunmaya hizmet ediyor.

Biliyoruz ki:

Ahlâk, haksızlığın kime yapıldığına bakmaz.

Ahlâklı olmak çağrısının kimden geldiğine aldırmaz. Gücün yanında değil, hakikatin yanında durur.

Bir toplum, kendi yanlışını “bizden” diyerek affediyorsa; o toplum ahlâk yerine “örgütlü riyakârlık” üretiyordur.

Ahlâk, yerli olabilir; ama yerel çıkarın rehinesi olamaz. Millî olabilir; ama insanlık değerlerinden kopuk olamaz.

Evrensel hukukla konuşamayan bir ahlâk, adalet değil itaati büyütür. Erdem değil korku üretir.

Biz, ahlâkı kutsallaştırılmış geleneklerden (inançlardan) , siyasallaştırılmış kimliklerden ve alkışla beslenen kalabalıklardan geri almalıyız.

Çünkü ahlâk:

– Güce mesafe koyabilmektir.
– Kendi tarafına rağmen doğruyu savunabilmektir.
– Yalnız kalmayı göze alarak insan kalabilmektir.

“Yerli ve millî” olmak, insanlıktan feragat etmek değildir.

Ahlâk, insanlığın ortak dilidir.

O dili terk eden, ne yerli ve millîdir ne de onurlu