Google'a Necip Fazıl Erdoğan yazdım, videoları izlemeye başladım.

Biri, 15 Aralık 2017 tarihli.
Tayyip Erdoğan İstanbul'daki Necip Fazıl Ödülleri'nde konuşuyor, kulağıma çalınanları not ediyorum:

Necip Fazıl üstadımız... 
Büyük Türkiye hedefi...
Allah'ın dediği...
Büyük inkılap...
Her şeyin bir zamanı vardır!

"Her şeyin bir zamanı vardır" sözünün altını özellikle çiziyorum.
Çünkü, Erdoğan'ın bu sözünün altında demokrasiyi bir araç, bir ara istasyon olarak gören o zihniyet yatıyor.
Necip Fazıl, demokrasiden hiç hazzetmez.
Bir zamanların Milli Görüşçüleri gibi o da, demokrasiyi eski Yunan'dan, Batı'dan gelen bir küfür düzeni sayar.
Ama o da, bu 'küfür düzen'inden yararlanmak, yani demokrasiyi ara istasyon olarak kullanmak ister.
Bir başka deyişle:
Türkiye'yi Batı'dan kopartıp Doğu'ya açmak için demokrasiyi bir basamak, bir proje olarak görür.

Hayranlarının bir başyapıt saydıkları İdeolocya Örgüsü'nde Necip Fazıl, Başyücelik Emirleri başlığını taşıyan bölümde şöyle der:

Bu emrin neşriyle
beraber, ‘Matbuat Hürriyeti’
isimli milli ve içtimai felaket
vesilesi kaldırılmıştır.
Bundan böyle matbuat bilinen
manada hür değildir.
Her şekli ve her neviyle
matbuat, en sert murakabe
(denetim) ve en keskin
güdüme tabi tutulacaktır.
Büyük Doğu nizamı,
demokrasilerde olduğu
gibi serbest basına tahammül
edemez.
İnsan hür değildir, hür olan
eşek veya köpek...

Ve Necip Fazıl Üstad, “İdeolocya Örgüsü”ndeki son sözüyle taşı gediğine koyar:

Demokrasya, getirdiği
prensiplerle, icap ederse
kendisini tepeletmek yolunu da
açık bırakan (...) telakki ve
teşkilatın ismidir. (...)
Biz kanuna aykırı şekilde
"İslamı getirin" demiyoruz.
"Demokrasyayı getirin, ötesi
kolay!” diyoruz.”
(Kadri Gürsel'in 19 Aralık'ta Cumhuriyet'te yayımlanan yazısı)

Necip Fazıl son derece açık sözlü.
Ne istediğini, neden istediğini olanca içtenliğiyle yazıyor.
Demokrasiye karşı...
Hatta nefret ediyor.
Basın özgürlüğü deyince, tüyleri diken diken oluyor.
"Büyük Doğu nizamı, serbest basına tahammül edemez" diyor.
Ama demokrasiyi ve basın özgürlüğünü kullanmak istiyor, "Büyük Doğu nizamı"nı kurmak için.
Üstad, son derece açık dilli:

"İslamı getirin" demiyoruz.
"Demokrasyayı getirin, ötesi kolay!" diyoruz. 

Tayyip Erdoğan geçen 15 Aralık günü Necip Fazıl'a kürsüden övgüler yağdırırken, salon alkıştan inliyor.
Erdoğan'ın yere göğe koyamadığı Necip Fazıl demokrasiden nefret ediyor.
Basın özgürlüğünden nefret ediyor.
"İnsan hür değildir, hür olan eşek veya köpektir" diyor.
"Büyük Doğu nizamı, serbest basına tahammül edemez" diyor.
Ve Erdoğan kürsüden Üstad'a methiyeler düzüyor, "Her şeyin bir zamanı vardır" sözünü yineliyor, daha yapılacak olanlar var demeyi de ihmal etmiyordu.
Evet, sözü uzatmak herhalde gereksiz.
Erdoğan artık çok açık oynuyor.
Kendisini iktidara getiren  demokratik kurallara tekmeyi vuruyor.

Aşağıdaki satırlar, Başbakan Yardımcısı Hakan Çavuşoğlu'nun:

Basın özgürlüğü indeksleri Batı merkezli kuruluşlar tarafından hazırlanmakta ve basın özgürlüğü kavramı Batı merkezli ele alınmakta olup, ülkelerin içinde bulunduğu durum ve koşulları göz ardı etmektedir.
(Taha Akyol'un 16 Aralık'ta Hürriyet'te yayımlanan yazısı)

İstenen çok açık.
Özgürlük kuralları artık Batı değil Doğu kriterlerine göre yazılmalıdır ki gazeteciler, akademisyenler, sivil toplumcular casus diye, hain diye, terörist diye hapse atılmaya devam edilebilsin! Yani fiili duruma bir kılıf uydurulsun isteniyor.
Erdoğan oyunun kurallarını birer birer terkediyor.

Bu çerçevede, seçim sandığına yakın gelecekte bir tekme atması da uzak ihtimal değil.
Durumun özeti:
Türkiye sırtını Batı'ya dönüyor.
Demokrasiden uzaklaşıyor.
Hukuktan vazgeçiyor.
Bağımsız yargıyı terkediyor.
Güçler ayrılığını gömüyor.
Medyayı, yargıyı biat kurumları haline getiriyor.
Kısacası:
Türkiye yüzünü Batı'dan Doğu'ya çeviriyor.
Necip Fazıl'ın bir zamanlar hayalini kurduğu Büyük Doğu Nizamı Türkiye'de Tayyip Erdoğan iktidarıyla kuruluyor.
Hala kuşkusu olan var mı?