9 Temmuz 2014 Çarşamba günü Bandırma’da bir uğurlama töreni yapıldı.

Dostları, yoldaşları, Burhanettin ağabeylerini sonsuzluğa uğurladılar.

Burhanettin Çetinkaya’yı ben, 1981 yılı yazında Gonca Askeri tutukevinde tanıdım.

12 Eylül Askeri Darbesi ile başlatılan TKP Gölcük Davasın tutukluları bizlerin en yaşlısı idi.

TKP Golcük Davasında tutuklanan erkek komünistler, ambardan bozma bir yapıda, 230 kişi bir koğuşta tutuldular.

İşte Burhanettin ağabeyi ben, bu 30 metrelik koğuşun iki sıra dizili ranzaları arasındaki boşlukta dolaşırken hatırlıyorum.

Tutuklanan biri değil de, sanki çarşı veya Pazar yerinde esnaflarla sohbet etmek için fırsat arayan bir halk adamı pozunda dolaşmasını unutamam.

Gonca esaretinde İki buçuk yıl birlikte kaldık. Ben yaş sıralamasında Burhanettin ağabeyden sora geliyordum. Burhanettin ağabey 1932 doğumlu idi. TKP davasında tutuklandığında 49 yaşında idi. Fakat beyni ve gönlü 20 yaşında bir genç gibiydi.

Tutuklu gençlerle onun kadar sıcak şakalaşabilen birini daha tanımadım dersem yalan olamaz. Hiç kimsenin yüzünün asılmasına izin vermezdi. En çok sevdiği ve takıldığı gençlerden biri de Hikmet’ti.

Bandırmayı ve Bandırmadan olanları çok severdi.

İnanıyorum ki, Bandırma, Bandırmalılar ve tüm tanıyanları, yoldaşları da onu çok sevdiler.

Dostları, yoldaşları, onun sıcak ve dost gülüşünü, içten yakınlığını, anısını gönüllerinde hep yaşatacaklar...

Burhanettin Çetinkaya ağabeyi tanımak, onunla aynı dünya görüşünü paylaşmak, bir mücadele kesitinde birlikte direnmek, birlikte yaşamak bir mutluluktur.

Bunu kendim için bir şans ve zenginlik sayıyorum.

Yakınlarına, yoldaşlarına başsağlığı diliyorum.

İyilikle anılmayı hak eden bir güzel insandı, gönülden dosttu..

Anısına saygı ile bu satırları, içimden geldiği gibi yazdım. Dostluklar kalıcı olsun....