İzmir Milletvekili Mustafa Balbay’ın tahliyesi başta ailesi, dostları ve CHP içerisinde sevinçle karşılandı. Ben de demokratikleşme adına sevinçliyim.

Ancak, en son söyleyeceğimi en başta söyleyeyim. Bu tahliyeden, darbeye teşebbüs davalarını itibarsızlaştırmada yeni bir hamle başlatmak, hâlâ vesayetçi kanadın pişmanlığa yanaşmaması, hâlâ “biz eskiden de haklıydık, yine haklıyız” havası yansıtması, sevinç tablosuna yakışmıyor. Hele Sayın Demirel’in, Balbay’ı arayarak; “sizden özür dilenmesi gerekiyor” demesi, yakışmamaktan öte ayıp oluyor…

Hâlbuki Balbay’ın tahliyesi; demokratikleşme adına devreye Anayasa Mahkemesi’nin girmesi ve AİHM içtihatlarına paralel bir karar alınması, aklıselimle değerlendirilmesi gereken bir adımdır. Başa kakmak için değil ama evet, hatırlatma zarureti var; bu karar, 12 Eylül 2010 referandumundaki “evet”in bir sonucudur.

Balbay’ın tahliyesinin, aslında geniş açıdan bakıldığında, Türkiye’nin, gerilim atmosferinden kurtulup normalleşmesi adına daha önemli bir sonucu var. Darbe davaları sürecinde de görüldü, “laikçi-ulusalcı” çekirdeğin etkilediği toplumsal kesim ile mütedeyyin-muhafazakâr-demokrat kesim arasında bir kutuplaşma var. Bu kutuplaşma ülkemizin önünü tıkıyor. “Böyle gitsin, kimin gücü kime yetiyorsa…” diyenler, rövanş peşinde koşanlar, bu tıkanmayı açamazlar. Yaklaşık iki asırdır çatışıyor, birbirimizle kavga ediyoruz. Nereye kadar?

Vesayet sistemini, yani hukuk dışı derin yapının  27 Mayıs 1960’tan beri yaptığı darbeleri eleştirmekten vazgeçmiyorum. Tam tersine kimsenin bu yapıya artık göz kırpmaması, onu temize çıkartmaması, ondan medet ummaması gerektiğinin altını çizerek diyorum ki: Gelin bu kutuplaşmayı bitirme adına, normalleşme adına bir büyük uzlaşmanın kapısını aralayalım. Balbay’ın tahliyesine bu gözle bakalım.

Beni bu satırlar için cesaretlendiren bizzat Sayın Balbay’ın kendisi oldu. Tahliye olur olmaz şunları söyledi: “Bu sürecin taptaze bir başlangıç olmasını yürekten diliyorum. Bu süreç kin güdülecek bir süreç değil. İlk sözüm şudur: ‘Gelin tanış olalım.’ Türkiye’de ne yapacaksak, hukuk zemininde yapmalıyız. Türkiye’de can güvenliğinden önce hukuk güvenliği sorunu vardır.”

Evet, gelin taze bir başlangıç yapalım. Birbirimizi kınamadan, ötekileştirmeden, kin ve nefret söylemini, kibri, üslup yanlışlığını bırakarak “tanış olalım”… Ne yapacaksak, hukuk zemininde yapalım. Hukuk dışı yollarla, darbecileri cesaretlendirmeyle, kimse kimsenin bileğini bükmeye kalkmasın. Bir arada yaşamanın yollarını aramaya kafa yoralım.

Atmamız gereken ilk adım, birbirimizin konumuna saygılı olmaktır. Bunu dilimize değil, gönlümüze kabul ettirebilirsek, ikinci adım “tanış olma”ya gelecek. Birbirimizi dinlemeyi, anlamayı seçmiş olacağız. Bu ise hasret kaldığımız mutabakatı, uzlaşmayı getirecektir. Sonra da çare zeminine geçeceğiz: Paylaşmak... Kimse kimseyi bu topraklardan söküp atamayacağına göre, birlikte yaşamanın güzelliği içinde paylaşma erdemini tadacağız. Bunu şimdiye kadar hiç yaşamadık…

Bunu başarabiliriz. Hatta birileri nereye çekerse çeksin, ilk somut adım olarak kucaklayıcı bir affın gelmesi gerekiyor, diyorum. Eline kan bulaşmamış, cinayet işlememiş/işletmemiş kim varsa, hepsi için geniş bir af getirebilir. Devlete karşı işlenmiş suçlarda, geleceğimiz adına, huzurumuz adına, toplumsal mutabakat adına bir siyasi af getirebilir. Hem de kimseyi kınamadan, başa kakmadan…