Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan ile Başbakan Sayın Davutoğlu’nun arasını açmak için yeni bir fitne kazanı kaynatılıyor. Doğan-Gülen medyası, Cumhuriyet ve Sözcü gazeteleri özellikle bir haftadır bu kazana durmadan odun taşıyorlar. Dün alıntı yaptım, bu konuda ilk yazı, 5 Şubat’ta Hürriyet’te Ahmet Hakan’dan geldi: “Cumhurbaşkanı Erdoğan, Başbakan Davutoğlu’ndan hiç hoşnut değilmiş. Bu iş bitmiş resmen. Artık geri dönülemez noktaya gelinmiş. Davutoğlu’nun alternatifleri de belirlenmiş. Ya Numan Kurtulmuş ya da Binali Yıldırım...”

Her gün şehitler veriyoruz. Yüreklerimiz dağlanıyor. Türkiye; ABD’si, Rusya’sı, AB’si, İran’ı ile dışarıdan presleniyor. İçimizden birileri de Türkiye’nin Cumhurbaşkanı ile Başbakanı birbirine düşerse diye bayram yapmaya hazırlanıyor...

İçinde Paralel Devlet Yapılanması’nın da olduğu asıl projenin amacı, Erdoğan’ın halk tarafından seçilen ilk cumhurbaşkanı olmasını engellemekti. 7 Şubat 2012 MİT krizinden itibaren Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı tasfiye kumpasları, ittifakları kuruldu. CHP’den, HDP’den medet umuldu. Bunda muvaffak olunamayınca şimdi onu Beştepe’de etkisiz bir konuma getirme hamlesi var. Başımızdaki Suriye, Rusya ve hatta ABD gailesinin, bu yeni hamle için en iyi fırsatı hazırladığı hesabı yapılıyor. Endişe ve kaygı verici bir zemin inşa ediliyor.

Hedef, Türkiye’nin Erdoğan eliyle bir felâkete sürüklendiği algısını oluşturmak. Bu algıya teşne bir muhalefet cephesi, yüzde 50’lik blok tahrik ediliyor.

Bu algı operasyonunun güçlendirilmesi için AK Parti içine de iki koldan el atılıyor. Partinin kurucu ve bilinen yüzleri, bizim anlamadığımız, anlayamadığımız bir şekilde Doğan medyasının sunduğu imkânlar ile Erdoğan aleyhtarlığı yapıyor. Başta Sayın Arınç, Sayın Hüseyin Çelik ve eski bakanlar Sayın Sadullah Ergin ve Sayın Nihat Ergün isimleri “Saray’a başkaldırı” hareketinin öncüleri olarak takdim ediliyor.

Hepsi birbirinden kıymetli ve siyaset ikliminde gerçekten zor yetişen bu insanları, birden Erdoğan karşısında görmekle kalmıyoruz. Bir el de Cumhurbaşkanı ile Başbakan arasına giriyor.

Bu hengâmede, Cumhurbaşkanı Erdoğan ile 11. Cumhurbaşkanı Gül’ün bir yemekte üç saat görüşmeleri, ertesi gün Gül, H. Çelik, S. Ergin ve N. Ergün’ün Bülent Arınç’ın evinde bir araya gelmeleri makul, hüsnü zan sahibi insanları “beklenen kucaklaşma gerçekleşiyor” umuduyla sevindiriyor ve heyecanlandırıyor. Ben de bu umudu tüketmek istemiyorum. Türkiye’nin bir yangının içinden geçerken, Yedi Düvel bir araya gelmişken kucaklaşmaya, baş başa vermeye, ortak aklı devreye sokmaya çok ihtiyacı var.

Fakat içimden bir ses, Fuzuli’nin mısraını da fısıldıyor:

Dost bî-pervâ felek bî-rahm devrân bî-sükûn,

Derd çok hem-derd yok düşman kavî tâli’ zebûn.

(Dost umursamaz, felek acımasız, dünya

karışık. Dert çok, dert ortağı yok, düşman güçlü, talih ise âciz.)

Zor günlerin içindeyiz. Gül-Erdoğan-Davutoğlu çatışması hesabı ile oynanmak istenen bir oyun var. Erdoğan üzerinden, AK Parti üzerinden Türkiye’nin bileği bükülmek isteniyor. Erdoğan ve AK Parti, küresel tezgâhın işine gelmiyor, besbelli. Zaten açıktan söylüyorlar; “Erdoğan’ı öngöremiyoruz, okuyamıyoruz, ne yapacağı konusunda ikna olmuş değiliz” diyorlar. “Türkiye’de öngörebileceğimiz bir yönetim istiyoruz” diyorlar...

Oyun öylesine aleni oynanıyor ki; Gül’e çağrılar yapılıyor: “Bugün değilse ne zaman devreye gireceksin? Bak Bülent Arınç’a, ateşe bir odun da sen atmayacak mısın? Saray’a karşı daha ne kadar sessiz kalacaksın? Geçmişte de sessiz kaldın, itibar kaybettin, bu defa üzerine düşeni yapmalısın. Erdoğan’dan rahatsızlık duyduğunu biliyoruz. Daha ne kadar dut yemiş bülbül gibi davranacaksın?”

En üzücü olan da şu: Arınç ve Gül’den, Erdoğan’a karşı umut besleyenler hep AK Parti’nin hasımları cephesinden. Hep PKK’yı kollayanlar takımından. Müstemleke aydınlarını destekleyenler de bunlar, askerimizin ve polisimizin verdiği şehitleri görmezden gelenler de bunlar...

Kucaklaşmayı hep istiyoruz ama izah edemediğimiz bir tavırla karşı tarafta durmakta ısrar edenlerle kucaklaşmak giderek zorlaşmıyor mu?