TKP’DEN TBKP’YE: BAŞI DİK KOMÜNİSTLERİN MÜCADELESİ VE 7. KONGRE TEZLERİNE ELEŞTİREL–ÖZELEŞTİREL BİR ÇÖZÜMLEME… - - Mehmet Ali ALÇINKAYA

(7. Kongre Tezlerine Karşı Belge – Kişisel Tanıklık ve Tarihsel Değerlendirme)

Bu metin, TKP 7. Kongresi’nin TKP–TBKP–SBP hattını “likidasyon” olarak tanımlayan tezlerine karşı kaleme alınmış doğrudan bir karşı belgedir. Aynı zamanda bu sürecin içinde yer almış; TBKP’nin yasallaşma mücadelesinde sorumluluk üstlenmiş ve TBKP 1. Kongresi’nde SBP’ye katılım kararına oy vermiş bir komünistin tarihsel tanıklığını içermektedir.

Bu belge polemik amacı taşımaz. Amaç; tarihsel hakikati savunmak, kavramları yerli yerine oturtmak ve bugünün barış ile demokratik toplum mücadelesine yönelik sonuçlar çıkarmaktır.

I. 7. Kongre Tezlerine Karşı Temel İtiraz

TKP 7. Kongresi’nin en sorunlu yönü, TKP’den TBKP’ye uzanan sürecin; TKP 5. ve 6. kongrelerini, TBKP’nin yasallaşma sürecini de kapsayacak biçimde bütünlüklü olarak likidasyon kavramıyla açıklanmasıdır. Bu yaklaşım, sürecin öznesi olan komünistlerin iradesini, niyetini ve mücadelesini ikincilleştirmekte; tarihi, sonuçlardan geriye doğru yargılayan bir dil üretmektedir.

Bu belge açık biçimde şunu savunur:

Söz konusu süreç likidasyon değildir.

Zira bu hatta:

Komünist kimlik inkâr edilmemiştir,

Mücadele iddiasından vazgeçilmemiştir,

Örgütsel ve siyasal süreklilik korunmaya çalışılmıştır,

Ülke zemininde siyaset yapma iradesi esas alınmıştır.

Bu gerçekler yok sayılarak yapılan her likidasyon tanımı, tarihsel olguyu daraltmakta ve tek boyutlu hâle getirmektedir.

II. Likidasyon Kavramının Teorik Eleştirisi

Marksist literatürde likidasyon; devrimci örgütün kendi tarihsel varlık nedenini reddetmesi, sınıf perspektifinden kopması ve düzen içi siyasete bilinçli bir teslimiyet göstermesi anlamına gelir. Likidasyon, yalnızca ortaya çıkan sonuçlarla değil; niyet, yönelim ve bilinçli tercihle tanımlanır.

TKP–TBKP sürecinde belirleyici olan ise şudur:

Atılan adımlar, devrimci iddiadan vazgeçmenin değil; baskı koşulları altında siyasal varlığı sürdürme arayışının ürünüdür.

Bu nedenle 7. Kongre tezleri, likidasyon kavramını:

tarihsel bağlamından koparmakta,

taktik zorunlulukları stratejik teslimiyetle eşitlemekte,

özne ile sonuç arasındaki farkı silikleştirmektedir.

Bu yaklaşım, teorik açıdan sorunlu; siyasal açıdan indirgemecidir.

III. TBKP’nin Yasallaşması ve SBP Kararı Üzerine Karşı Değerlendirme

TBKP’nin yasallaşması ve 1. Kongre’de alınan SBP’ye katılım kararı, 7. Kongre tezlerinde örtük biçimde tasfiyeci bir çizgi olarak sunulmaktadır. Bu değerlendirmeye karşı şu tarihsel gerçek vurgulanmalıdır:

Bu kararlar, komünistlerin siyaset sahnesinden çekilmesi için değil; orada kalabilmesi için alınmıştır.

Bununla birlikte özeleştiri de açıktır. Bu süreç:

komünist kimliğin bağımsız siyasal görünürlüğünü zayıflatmış,

sınıf merkezli devrimci hattı geri plana itmiş,

demokratik sosyalizm perspektifini yeterince örgütleyememiştir.

Bu sonuçlar eleştirinin konusudur. Ancak bu eleştiri, likidasyon suçlamasına dönüştürüldüğünde tarihsel ders üretme kapasitesini yitirir.

IV. Başı Dik Komünist Tanıklığı: Savunma Değil, Hesaplaşma

Bu belge bir aklama metni değildir. Sürecin içinde yer almış bir komünist olarak şu gerçek açıkça ifade edilmelidir:

Başı dik durduk, sorumluluk aldık, bedel ödedik.

Ancak her doğru niyet, her zaman doğru siyasal sonuç üretmedi.

Bu gerçeği kabul etmek ne teslimiyettir ne de inkâr. Bu, devrimci özeleştirinin zorunlu koşuludur.

V. Bugün İçin Sonuç: Barış ve Demokratik Toplum Mücadelesi

Bu tarihsel tartışma, bugüne bağlanmadığı sürece anlamını yitirir. TKP 7. Kongresi’ne karşı kaleme alınan bu belge, geçmişe saplanmak için değil; bugünün barış ve demokratik toplum mücadelesine katkı sunmak için yazılmıştır.

Bugün ihtiyaç duyulan siyasal hat:

halkların barış içinde bir arada yaşamasını esas alan,

demokratik toplumsal örgütlenmeyi merkeze koyan,

devlet değil toplum odaklı,

demokratik sosyalizmi hedefleyen

bir perspektiftir.

Bu perspektif, ne geçmişin kutsanmasıyla ne de onun toptan mahkûm edilmesiyle kurulabilir. Ancak tarihsel cesaret, açık eleştiri ve sahici özeleştiriyle inşa edilebilir.

TKP’den TBKP’ye uzanan mücadele hattı, likidasyon değil; çelişkilerle örülü, zorunluluklarla şekillenmiş ve onurla taşınmış bir komünist mücadele tarihidir. Bu belge, TKP 7. Kongresi’nin tek yanlı değerlendirmesine karşı, bu tarihin öznesi olanların sözüdür.

Başı dik durduk.

Bugün görev, bu birikimi barışın, demokratik toplumun ve demokratik sosyalizmin inşasına taşımaktır.