Barış ve demokratik toplum inşasında bugün en fazla ihtiyaç duyduğumuz şey, barış umuduna vurulan darbeler değil; barış iradesine sahip çıkan, kararlı ve cesur bir toplumsal-siyasal duruştur. Selahattin Demirtaş’a verilen hapis cezası, demokratik çözüm zeminini daraltan, toplumsal barış beklentisini zedeleyen darbeci bir yargı pratiği olarak değerlendirilmelidir.

Bu karar, yalnızca bir yargılama sürecinin sonucu değildir. Demirtaş şahsında hedef alınan; barışçıl siyaset anlayışı, halkların birlikte yaşam iradesi ve demokratik çözüm arayışıdır. Figen Yüksekdağ ve diğer siyasi tutsaklara yönelik süregelen tutukluluk hali de, siyasal alanın sistematik biçimde tasfiye edilmek istendiğini açıkça göstermektedir. Bu tablo, barışın değil; inkârın, bastırmanın ve otoriterleşmenin derinleştirildiğini ortaya koymaktadır.

Barışın yolu darbeci yargı kararlarıyla değil, özgürlükler ve adaletle örülür. Yargının siyasal bir araca dönüştürüldüğü koşullarda ne adalet sağlanabilir ne de toplumsal barış güçlenebilir. Hukukun evrensel ilkelerden koparılması, yalnızca bireyleri değil; toplumsal vicdanı da yaralar. Adalet duygusunun zedelendiği bir ülkede barış, kalıcı ve gerçek bir zemine kavuşamaz.

Bugün barış umuduna darbe vuran esas unsur, halkların barış talebi değil; bu talebi bastırmaya çalışan darbeci yargı anlayışıdır. Bu anlayış, demokrasiyi halk iradesine dayanan bir sistem olmaktan çıkarıp, sınırları iktidar tarafından çizilen dar bir alana hapsetmektedir. Oysa demokratik toplum; farklılıkların özgürce ifade edildiği, siyasal temsilin suç sayılmadığı ve halk iradesinin esas alındığı bir düzenle mümkündür.

Barış iradesi, aynı zamanda mücadele ve kararlılık demektir. Bu irade, baskı karşısında geri çekilmekle değil; demokratik haklara sahip çıkarak, adalet talebini yükselterek ve özgürlük mücadelesini büyüterek somutlaşır. Cesaret, yalnızca barıştan söz etmek değil; demokrasinin gereğini derhal ve eksiksiz biçimde yerine getirmektir.

Bu çerçevede Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ ve tüm siyasi tutsakların serbest bırakılması, yalnızca bireysel bir hak ihlalinin giderilmesi değil; barış ve demokratik toplum inşası açısından temel bir zorunluluktur. Bu adım, siyasal alanın yeniden açılmasına, diyalog zeminlerinin güçlenmesine ve toplumsal umudun büyümesine katkı sağlayacaktır.

Barış, cezalandırma politikalarıyla değil; özgürleştirici ve adil bir düzenle inşa edilir. Mücadele, barış hedefinden vazgeçmeden sürdürülür; kararlılık ise adalet sağlanana kadar geri adım atmamakla anlam kazanır. Bugün görev, barış umuduna sahip çıkmak, darbeci yargı kararlarına karşı demokratik iradeyi büyütmek ve özgürlükler ile adalet temelinde gerçek bir barış yolunu ısrarla örmektir.