Aynı kaba kaşık çalmak, aynı sobanın etrafında ısınmak ve hatta televizyon seyretmek için bile yan yana gelinirdi.

Masal gibi yıllardı.

Kaptan Kirk uzay gemisi “Atılgan”la “Uzay Yolu”nda fink atar, uzun kulaklı Mister Spock'la maceradan maceraya ışınlanırdı.

Karısını öldürmekle suçlanan Dr. Richard Kimble kendisini aklamak için kaçar, kaçar, kaçardı.

Dışarda omuz omuza bir hayat vardı.

Dakika 61 dedi mi Ali Kemal (Denizci) sağdan ortalar, Hüseyin (Tok) golünü yazardı.

Beşiktaş teknik direktörü Şenol Güneş o yıllarda hem milli kalecimiz hem de Cumhuriyet Ortaokulu'nda Sosyal Bilgilerhocamızdı. İşini ziyadesiyle ciddiye alır, kara tahtaya astığı dünya haritası üzerindeki tüm ırmakları göstermemizi isterdi.

Nilüfer o vakit de güzel söylerdi ama biz en çok Yeliz'i severdik. Tanju Okan dertli bir abiydi; “Kadınım…” derdi, başka da bir şey demezdi.

Türkan Şoray'ın bakışına, Hülya Koçyiğit'in koşuşuna, İzzet Günay'ın gülüşüne, Yılmaz Güney'in yürüyüşüne hastaydık.

Duvarlarda “Umudumuz Ecevit”, “Tek yol devrim” gibi yazılar vardı…

Biz de bacak kadar boyumuza bakmadan duvarlarda uzandığımız yükseklerdeki yerlere bir yandan “Tek yol İslam” yazar, bir yandan da karşı apartmanın ikinci katındaki kızı keserdik.

Şimdiki gibi, twitter ve cep telefonundan kulak kulağı görmez bir durum yoktu.

İnsanlara dokunabiliyor, kitaplara alabildiğine kaçabiliyorduk.

Orta mektep sıralarında Necip Fazıl'dan Dostoyevski'ye, Cemil Meriç'ten Orhan Kemal'e kadar okur; Soljenitsin'den Sultan Galiyev'e kadar bilirdik.

Mirzabeyoğlu'nun çıkardığı Gölge dergisinin her sayısını hıfzetmiş, Yeni Devir gazetesi yazarlarından Sadık Albayrak'tan İsmet Özel'e, Atasoy Müftüoğlu'ndan Erdem Bayazıt'a kadar tiryakisi olmuştuk.

Buna rağmen Erbakan'ın “Önce ahlak ve maneviyat” sözü / diskuru tuhafımıza giderdi.

Hatta, ne vakit İmam Hatipli birini görsek, “maneviyat geliyor” diye takılırdık.

“Maneviyat” kelimesini de uyuzluğuna “maneviii-yaaat” diye telaffuz ederdik. Ama içten içe de onlara karşı kompleks duyardık.

Rahmetli babam, 14 Nisan 1973 seçimlerinde, Erbakan'ın MSP'sine oy vermeleri için tüm akrabalarımızı tek tek aradığı gün, Erbakan ilgimi çekmeye başlamıştı.

“Yeniden Büyük Türkiye” diyordu, “Lider Ülke Türkiye” diyordu. Bunlar kulağa hoş geliyordu. Ama “önce ahlak ve maneviyat”a sıra gelince, nedense kıkır kıkır gülüyorduk.

Derken, zaman acımasızca aktı ve Afganistan'ın Ruslar tarafından işgal edildiği günlere geldik.

Trabzon Lisesinde okurken bir Ramazan bayramı, “kardeşlerimiz işgal altındayken ne bayramı” diyerek babamla bayramlaşmamaya kalkışınca, babam gülümseyerek, “manyak mısın oğlum,” dedi, “Afganistan'ı ben mi işgal ettim?!”

Ah evet, kısa bir dönem çok güzel manyaklardık!

Ne ki, Yunus Emre'den Niyazi Mısri'ye kadar “gelenekli İslam”la bağımızı hiç kopartmadık. Ne Fütuhu'l Gayb'ı bıraktık ne de Mantıku't-Tayr'ı.

Onlar da bizi bırakmadı, çok şükür.

Haliyle manyaklığı “entegristler” gibi bir ömür sürdürmedik.

Necip Fazıl Üstadımızdan zaten ölçümüzü temellük etmiştik: Kim Allah ve Rasulü diyorsa, o bizden, biz de ondandık.

Gel zaman git zaman derken, Asuman'ların kol gezdiği çok “değişik” bir zamana çattık…

O kadar ki, herkes biribirinin kuyusunu kazıyor şimdi. Ve, hiç utanmadan, Allah'tan hiç korkmadan birbirine iftira atıyor.

Asuman'ların bildiğimiz bir hikayeleri yok. Görünürde literalizmden kaçarken bir tahakküm teolojisi Vehhabiliğin versiyonlarına tutulanlar da var içlerinde, “siyasi hırsızlığa” adanmışlar da!

Ne olursa olsun, ne düşünürse düşünsün, din gününe, hesap gününe iman eden bir insan evladı nasıl yalan söyler, nasıl iftira atar?

Ah be Asuman; dilinden, elinden, belinden emin olunmadıktan sonra senin “İslamcılığından” ne çıkar! Hayır yani, ahlakını kaybettikten sonra değil Türkiye, tüm dünya senin olsa ne olur!

Asuman'ları görünce Erbakan'ın sözünün künhüne vardım: “Önce ahlak ve maneviyat.”