Hükümet Şişe ve Cam grevini niye erteleyebiliyor?

Niye ertelediğini sormuyorum. Ertelemesinde şaşılacak bir şey yok. Grevlerden, işçi eylemlerinden her hükümet rahatsız olur. Muhafazakâr hükümetler özellikle rahatsız olur.

Her grev, o işyerinin patronu için tehlikelidir. Her grev, başka işyerlerine yayılma ihtimalini taşıdığı için bütün patronlar için bir tehdittir. Yayılan, genelleşen bir grev, hem patronların cebini vurur, hem ekonomik istikrarı sarsar, hem düzenin bütününü tehdit eder.

Bu nedenle, küçük ve önemsiz bir işyerinde bile olsa, hiçbir patron ve hiçbir hükümet hiçbir grevi hafife almaz.

Hükümetin Şişe ve Cam grevini ertelemesinde kafa yormamızı gerektiren bir şey yok.

Niye erteleyebiliyor? Asıl mesele bu.

Greve çıkan işçiler birilerinden izin alıp çıkmıyor zaten. Ne patrondan, ne hükümetten. İzinli yapılan işler, görüşmeler, pazarlıklar sonuç vermediği için greve çıkılır zaten. İşçilerin istediği sonucu dayatmak için çıkılır. İstenilen şeyi zorla almak için çıkılır. Bu nedenle her grev bir güç gösterisidir. Ve hangi taraf daha güçlüyse, grevi o taraf kazanır.

Hükümet grevi, işçiler yeterince güçlü olmadığı için erteleyebiliyor. Şişe ve Cam işçilerinin "Bize ne senin yasağından, biz zaten senden izin istemedik ki, grevdeyiz, yerse!" diyemeyeceğini, bunu diyebilecek kadar kendilerini güçlü hissetmediklerini bildiği için, hükümet grevi erteleyebiliyor. Diyebileceklerini düşünse, zaten baştan ertelemez, grevin uzamaması için patronun ödün vermesini sağlamaya çalışır.

Yeterince güçlü olmak

İşçiler için "yeterince güçlü olmak" şu anlama gelir: İşyerinde tüm çalışanların sendikalı olması ve grevin sağlam olacağına herkesin aklının yatması. Grev sağlam olduğu için üretimin duracağına ve patronun kârlarının kısa sürede etkileneceğine herkesin aklının yatması. Sendikanın grevcilerin arkasında duracağına, destek vereceğine herkesin aklının yatması. Ve hatta başka işyerlerinin ve başka sendikaların greve destek olacağının, hatta belki dayanışma grevleri yapılabileceğinin düşünülebiliyor olması.

Bunlara aklı yatmayan, bunların geçerli olduğunu düşünmeyen işçi greve çıkmaz. Parasız kalmayı, eve ekmek götürememeyi, işinden atılmayı göze almaz. Ve greve çıksa da, hükümet grevi ertelediğinde, erteleme kararına karşı çıkmayı, direnmeyi, yasaları çiğnemeyi göze alamaz.

İşçilerin gücü örgütlü olmaktan, dayanışmaktan, kitlesel davranabilmekten ibarettir. Bu güce sahip olmadığını hisseden işçi, göz göre göre geçimini tehlikeye atmaz, kahramanlık etmez. Hükümet de rahat rahat grevleri erteler.

"Sana ne" diyemiyoruz

Taraf gazetesinde köşe yazarlığı yaparken, Türkiye Gazeteciler Sendikası'na gittim. "Üye olmak istiyorum" dedim. "Tabii," dediler, "şu belgeleri getirin lütfen." İstenen belgelerin hiçbiri bende yoktu ve almam mümkün değildi. Çünkü haftada iki gün gazetenin köşesinde adım ve fotoğrafım çıkıyor olmasına rağmen, adeta kaçak işçi gibi çalışıyordum ve çoğu iş arkadaşım da aynı durumdaydı. Hiçbir belge yoktu elimizde.

"Belgelerim yok, ama yine de ve ille de üye olmak istiyorum" dedim. Karşımdaki kadın, "Kusura bakmayın, yasa bu belgeleri gerektiriyor" dedi. Ve sendikaya üye olamadım. 

Yasalar benim sendikalı olma hakkıma ne karışır? Niye karışıyor?

Karışıyor, çünkü işçiler ve sendikalar "Ne karışıyorsun? Sana ne?" diyecek gücü bile bulamıyor kendilerinde.

Temel sorunumuz bu.

Her işçinin sendikalı olma hakkını bile savunamayan, bu konuda ciddi bir kampanya yürütmeyi bile düşünemeyen sendikalar. Sendikalı işçi sayısını üç kat, beş kat, on kat yükseltmeden başka hiçbir şey beceremeyeceğimizi akıl edemeyen 'sosyalistler'. "Tayyip'i nasıl devireceğiz?" diye düşünmekten başka hiçbir şeyi düşünmeye vakit bulamayan 'solcular'.

Solculuk, Ekmeleddin İhsanoğlu'na oy vermek değil, işyerinde sendikayı örgütlemektir.