Irak ve Şam İslam Devleti (IŞİD) güçlerinin ayaklanması ve hızla yayılmaya başlaması karşısında, Başbakan El-Maliki’ye daha kapsayıcı bir hükümet kurma çağrıları yapıldı. Maliki’nin Sünni azınlığı dışlayan politikaları IŞİD’in taban bulmasına yol açtığı için, daha kapsayıcı bir hükümetin Sünni tabanı IŞİD’den koparabileceği umuluyordu.

Maliki televizyona çıktı ve “acil durum hükümeti” kurulması çağrılarını “anayasaya ve siyasî sürece karşı darbe” olarak niteledi.

Ay, nasıl sevindim okuyunca! Demek ki, her şeyin “darbe”olarak nitelendirilebildiği tek memleket bizimki değilmiş.

“Sofistike” bir darbe

Maliki’den birkaç gün önce, Yeni Şafak gazetesinde Markar Esayan da benzer bir niteleme yapmıştı. Üstelik, bir değil, bir sürü şeyi “darbe” diye tanımlayarak Maliki’yi de sollamıştı.

Şöyle demişti Esayan:

“Gezi ve 17-25 Aralık darbeleri… gerici bir ayaklanmayı ima ediyor. İrade halka geçme temayülü gösterirken o veya bu maskeleri takmış bir başka irade onu kapmaya yelteniyor.”

Gezi direnişini ve yolsuzluk dosyalarını Erdoğan zaten sık sık darbe olarak anlatıyor. Alışmıştık.

Ama Esayan belli ki Erdoğan’ın söylemini yetersiz buluyor. Kralın yeterince kralcı olmadığını düşünüyor, daha da kralcı olmak gerektiğine inanıyor.

Üç beş savcının dosya hazırlamasını “ayaklanma” olarak nitelemek gerçekten yaratıcı bir kralcılık!

Yolsuzluk yapan hükümet üyeleri ve akrabaları hakkında yolsuzluk dosyası hazırlamak “gerici bir ayaklanma” anlamına geliyormuş!

Darbe ve ayaklanma Gezi ile 17-25 Aralık’tan da ibaret değil Esayan’a göre:

“Ekmeleddin İhsanoğlu’nun çatı adayı tayin edilmesi, mümkünse Çankaya’ya, ama daha çok 2015 Genel Seçimleri’ne yönelik. Hatta Erdoğan’ın Çankaya’ya çıkıp çıkmayacağı, çıkarsa bile partiyi bir emanetçiye teslim edip etmeyeceğine yönelik bir ‘yeniden düşün’ tehdidi…

Mısır’da cebren yaşananın daha sofistike bir hali bu.”

Evet, yanlış okumadınız, İhsanoğlu’nun adaylığı da Mısır’da Sisi’ninki gibi bir darbeymiş! Birazcık daha “sofistike”, ama darbe.

Esayan’ın siyasî görüşlerini kısaca şöyle özetlemek mümkün:

“Erdoğan’ı beğenmeyen, ona oy vermeyen, onu eleştiren herkes darbecidir, gericidir, ayaklanmaktadır!”

Cemaat’in polis devleti?

Yeni Şafak’ta yazanlar gibi, Türkiye gazetesinde yazanlar da benzer bir beyin burkulması geçiriyor. Veya zaten geçirmiş oldukları için işe alınıyorlar. Tam olarak emin olamıyorum: Bu ggazetelerde çalıştıkları için mi beyinleri burkuluyor, yoksa burkulmuş olduğu için mi bu gazetelerde çalışmaya başlıyorlar?

Örneğin, Kurtuluş Tayiz Türkiye’de şöyle yazmış:

“Cemaat, Doğan Grubu, ulusalcılar, bazı liberal kalemler ve solcu yazarlar neredeyse her gün Tayyip Erdoğan’ın ülkeyi otoriterleştirdiğini, kişisel özgürlükleri yok ettiğini, yaşam biçimlerine saygı duymadığını ve ülkeyi ‘polis devleti’ne çevirdiğini koro halinde tekrarlıyordu.”

Ve çok kızmış Tayiz: “‘Otoriterleşme’, ‘polis devleti’, ‘diktatör’ sloganlarının arkasında aslında Cemaat ile ona bağlı liberal yazarlar ve merkez medyanın etkili kalemleri bulunuyordu… Polis devletine dönüşüyoruz diye kıyameti kopardıkları sırada aslında Cemaat, Türkiye’yi zaten polis devletine dönüştürmüştü.”

Cemaat’in bu polis devletini kurarken Erdoğan’la kanka olduğunu bilmeyen sadece Tayiz var herhalde Türkiye’de. Herhalde Tayiz, Cemaat bu işleri yaparken Başbakan’ın tatilde olduğunu veya çok uzun bir öğle uykusuna yattığını düşünüyor.

Cemaat bu polis devletini kurmadan önce Türkiye’de polisin demokratik olduğunu, her şeyi Cemaat’in mahvettiğini zanneden de sadece Tayiz var herhalde.

Tayiz’in siyasî görüşlerini kısaca şöyle özetlemek mümkün:

“Erdoğan’ı eleştiren herkes Cemaatçidir, polis devletinden yanadır.”

Veya daha duygusal ve özlü bir şekilde ifade edersek: “Eleştirmeyin ya, lütfen eleştirmeyin.”

Erdoğan Çankaya’ya çıktığında AK Parti’nin başına kim gelecek diye merak ediliyor. Esayan veya Tayiz’i önermek isterim. Erdoğan’ı en iyi anlayanlar onlar çünkü.

Roni Margulies

[email protected]

(Sosyalist İşçi, sayı 493)