İmralı görüşmelerinin Milliyet yoluyla sızmasından sonra medyada bir kıyamettir gidiyor. Siyasetçiler unuttu, medya hala unutmadı olayı. Unutmamak da gerek, çünkü Hasan Cemal hala yazmıyor.

Medya ve çözüm süreci ile ilgili bütün tartışmalar Milliyet olayına takılıp kalmışken ben medyadan başka manzaralar sunmak istiyorum size. Sonra da bırakalım dünyada yıllar önce sona ermiş olan tarafsız medya olur mu olmaz mı tartışmalarında ahkam kesmeyi de Hasan Cemal mi barışı provoke ediyor yoksa aşağıda verdiğim örnekler mi, ona bakalım.

“O gülüşe bu bakış”

Tarih 13 Mart 2013. PKK, bir süredir elinde tuttuğu 8 kamu görevlisini ‘çözüm sürecine katkıda bulunmak için’ teslim ediyor. Olayın gerçekleşmesi sırasında teslim edilen kamu görevlileri PKK’li Süleyman Şahin’in elini sıkmamışlar. Hürriyet gazetesinin teslim etme olayının bütünü ile ilgili manşeti şöyle: “O gülüşe bu bakış. Eli havada kaldı”. Cümlede bahsi geçen gülüş PKK’den Süleyman Şahin’e, o gülüşe atıldığı iddia edilen “haşin” bakış ise teslim edilen kamu görevlilerinden birisine ait.

Manşeti gördüğünüzde zannedersiniz ki çözüm sürecinin en önemli adımlarından birisi atılmıyor da kamu görevlisi birazdan Süleyman Şahin’in boğazına yapışacak.

Haberin asıl konusu ne? PKK’nin yıllardır elinde tuttuğu kamu görevlilerini, ‘çözüm sürecine katkıda bulunmak için’ serbest bırakmış olması. Peki Hürriyet gazetesine göre haber ne? Kamu görevlisinin PKK’ye pabuç bırakmamış olması, yani PKK’lı Süleyman Şahin’in elini sıkmamış olması.

Kaç gündür haber nedir ne değildir diye ahkam kesenler, birdenbire gazetecilik dersi verecek kadar gazetecilik uzmanı kesilenler için söylüyorum; en basit habercilik kuralı şudur: Yazdığınız haber olayın özüne uygun olmak zorundadır. Böyle olmayan haberlere, yani Hürriyet gazetesinin yukarıda yaptığı türde haberlere biz ‘manipülasyon’ diyoruz. Ama doğru ya, birinci sayfasında ‘Türkiye Türklerindir’ yazan bir gazeteden söz ediyoruz

“Madem bu fotoğrafı görecektik…”

Vermek istediğim ikinci örnek ise Sözcü gazetesinden. Uğur Dündar’ın 8 Mart tarihli yazısı. Hatırlarsınız, Altan Tan, Ahmet Türk, Gülten Kışanak, Selahattin Demirtaş, Sırrı Süreyya Önder, Aysel Tuğluk ve hepsinin ortasında Murat Karayılan, aralarında Sabri Ok ve PKK’li bir kadının olduğu fotoğraf. Hani bu aralar sosyal medyada “Yüreğinde şehit acısı taşıyan milyonlar, İmralı pazarlıklarının ardından Kandil’de çekilen bu fotoğraf için bu soruyu soruyor: Madem bu fotoğrafı görecektik, 10 yılda bu kadar şehidi niye verdik?” sözleriyle dolaşıyor.

Bu manşetin hemen altında sol tarafta Gülten Kışanak ve Aysel Tuğluk’un PKK’li gerillalarla kucaklaştığı fotoğraf yer alıyor. Bu fotoğrafın üzerinde “Tayyip bu fotoğrafa köpürmüştü yazıyor”. Bu fotoğrafın hemen yanında ise yukarıda sözünü ettiğim fotoğraf yer alıyor ve onun üzerinde de “Bu fotoğrafa ise gıkını bile çıkarmıyor” diyor.

Peki aslında olay ne? Yani haber ne?

Aslında olan şey, Sayın Öcalan’ın gönderdiği mektubun bir heyet tarafından Kandil’e ulaştırılmasıydı. Peki biz haberde ne görüyoruz? “İki numaralı teröristbaşı” ile fotoğraf çektiren hainler ve buna göz yuman Tayyip.

Kaç gündür bize İmralı görüşmelerinin gazetecilik olmadığını anlatan, hatta tarafsız gazetecilik olmaz gibi yıllar önce tartışılıp tüketilmiş bir konuyu yeniden önümüze süren ve bu söylemle Hasan Cemal’in hala yazmıyor oluşunun üzerini örten sevgili medya uzmanları!

Gerçekten barış gazeteciliğine ve bu yolla çözüm sürecine mi katkıda bulunmak istiyorsunuz!

Bunun yolu Hasan Cemal’in bugün hala yazmıyor oluşunu, ‘tarafsız gazetecilik olmaz’, ‘Milliyet’in yaptığı habercilik değil sabotajdır’, ‘zaten bu ülkede basın hep siyasete hizmet etti, bakın darbeleri de desteklediler’ gibi bahanelerle meşru göstermek değildir.

İşte size Hürriyet! İşte size Sözcü!

Oturun onlarla uğraşın.

Hasan Cemal’den barışa zarar gelmeyeceği çok açık ama Hürriyet ve Sözcü için kimse aynı şeyi söyleyemez sanırım.