Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, Libya sorunu çerçevesinde Tunus'a sürpriz bir ziyarette bulundu.

Türkiye, Doğu Akdeniz'de destek alabileceği yer arıyor. Dünyanın tanımadığı KKTC dışında bu havzada dostumuz diyebileceğimiz ülke kalmadı. Deniz yetki alanı mutabakatı imzaladığımız Libya'nın çok küçük bir kısmına sıkışmış Ulusal Mutabakat Hükümeti dışında dostane ilişkimiz bulunan bir ülke yok.

Trablus ve dar çevresine sıkışıp kalmış Ulusal Mutabakat Hükümeti'nin de akıbeti belli değil. Her an General Hafter güçleri tarafından varlığına son verilebilir.

Tek başına

Türkiye, Doğu Akdeniz'de tek başına kalmış durumda.

Ortadoğu ve Kuzey Afrika'da bir zamanlar ülkeler arasındaki sorunların çözümünde ağırlığı olan, arabuluculuk işlevi gören Türkiye şimdi bölgenin en yalnız ülkesi.

Güçlü ordusu, demokrasisi, NATO ve Avrupa Konseyi üyeliği, AB ile tam üyelik müzakeresi yürüten pozisyonuyla bölgesel güç konumuna gelmiş Türkiye'nin yanında kimse yok. Bulabildiği tek destek siyasal İslamcı Trablus'ta yarım yamalak iktidar sahibi Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti...

Oysa çok değil bundan birkaç yıl önce Türkiye "komşularla sıfır sorun" hedefiyle yola çıkmıştı. Bugün ise sorunlu olmadığımız komşumuz yok. Bunun temel nedeni Türkiye'nin komşularının iç içlerinde taraf olmak dahil bir İslamcılık ve Osmanlıcılık hevesinin peşine takılıp, tarafsızlığa dayalı yerleşik dış politikasını rayından çıkarmasıdır.

Doğu Akdeniz enerji kaynakları ve enerji yolları üzerinde müthiş bir güç ve nüfuz mücadelesinin sürdüğü bir dönemde Suriye, Mısır ve İsrail'le köprüleri atan Türkiye'nin yanında ne AB var, ne ABD ne de komşu ülkeler...

Temel hata

Türkiye, İsrail - Güney Kıbrıs - Yunanistan ve Mısır - Güney Kıbrıs - Yunanistan hatlarında kurulan ittifaklarla Doğu Akdeniz'de karasularına hapsedilmeye çalışıyor. Türkiye'nin bu kuşatmayı yarmak için son anda yapabildiği tek hamle yarım yamalak Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti ile deniz yetki alanı mutabakatı ve güvenlik işbirliği anlaşması oldu. Bu mutabakat da Türkiye ve Libya'nın komşuları tarafından kabul görmüyor. Yunanistan, Türkiye'nin bu atağına karşı Libya elçisini sınır dışı etti ve Hafter'la temasa geçti. Türkiye de Tunus'un desteğini almak için bir hamle yaptı. Ancak Türkiye ve Tunus'un desteği olsa da Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti'nin Libya'da egemen olması mümkün görünmüyor.

Türkiye'nin temel hatası; Suriye, Mısır ve İsrail'i karşısına alıp İslamcı hareketlerle sonuç alabileceğini ve bölgedeki gücünü artırabileceğini sanmış olmasıdır. Bu yanlış dış politika Türkiye'nin Doğu Akdeniz'de tek başına kalmasıyla sonuçlanmıştır.

Oysa Türkiye, Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti ile yaptığı mutabakatı, Yunanistan'nın yaptığı gibi yıllar önce Suriye, Mısır, İsrail ve Lübnan'la yapmış olsaydı, bugün Doğu Akdeniz'deki enerji kaynaklarının çıkarılması ve enerji yollarının belirlenmesinde en etkili ülkelerden biri olurdu. ABD desteğindeki Mısır ve İsrail, Akdeniz'deki enerji için en ucuz ve en kısa yol olan Türkiye yerine Güney Kıbrıs - Girit üzerinden alternatif boru hattı arayışına girmezdi.

Suriye, Mısır, İsrail, Lübnan'la böyle bir işbirliğine girmiş Türkiye, Suriye'nin kuzeyindeki sorunu da kendi ulusal çıkarları açısından daha kolay çözebilirdi.

Ancak gömleğin ilk düğmesini yanlış ilikleyen Türkiye, yanlış hat üzerinde doğru düğme arıyor iki yakasını bir araya getiremiyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan 25 Aralık'ta Tunus Cumhurbaşkanı Kays Said ile görüştü