[17 Kasım 2013] Ders ve sınavlarla çok yoğun geçen, yazmaya fırsat bulamadığım bir haftanın sonunda, kısacık bir fıkra. Alper Görmüş Serbestiyet’teki ilk yazısında, Mustafa Sarıgül’ün Ne Bir Eksik, Ne Bir Fazla kitabını ele almıştı; ister mikro (yerel), ister makro (ulusal) planda, sırf pragmatik halk adamı tavrıyla politikada nereye kadar gidebileceğini, gidilebileceğini kurcalıyordu. Yazdıkları, üstü örtülmeye yüz tutmuş bir anımı canlandırdı. Sarıgül’ün hiçbir ideolojik sorunu yok mu gerçekten? Ya da, oportünizmi en azından şimdiye kadar hangi kırmızı çizgileri dikkatle gözetti? Bu parametreler kökten değişirse ne olacak, ne yapacak?

Hafızamı zorluyorum; bundan on küsur yıl önceydi sanırım. Boğaziçi Üniversitesi’nden Sabancı’ya geçeli çok olmamıştı. Boğaziçi’ndeyken Avrupa Ortaçağ Tarihi verdiğim en iyi master öğrencilerimden biri, doktora yapmak için gittiği Amerika’da tanıştığı bir çocukla evlenecekti. Delikanlı İspanyol bir felsefe doktoruydu, benim öğrencim ise İstanbul’a yerleşip iş kurmuş, ama aşiret ve memleket bağlarını koruyan varlıklı bir Kürt ailesinin kızı. Düğün, Taksim civarının büyük otellerinden birindeydi. Salonun yarısını kısmen İstanbullu, kısmen güneydoğudan kalkıp gelmiş ağırbaşlı Kürtler, yarısını da çok daha çılgın İspanyollar doldurmuştu.

Yenildi, içildi, biraz eğlenildi, nikâhın kıyılmasına geldi sıra. Çiçeği burnunda Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül (ilk seçilişi 1999) mikrofonu eline aldı, şahitlere soracağını sordu, “işte duydunuz, tanıksınız” lâflarını da edip gelin ve damadın “evet”lerini aldı, nihayet “karı-koca ilân” ettiği genç çifte mutluluk dileyen konuşmasını… “Sizden Atatürkçü çocuklar bekliyoruz” sözleriyle noktaladı.

Tam o sırada ağzıma ne götürmüştüysem boğazıma kaçtığını ve boğulur gibi olduğumu hatırlıyorum. Öksürüğüm geçtiğinde gelinin babasıyla ilk dansı da bitmişti ve ben bekliyordum sırada. Müziğin ortasında dayanamayıp sordum: “Kimleri evlendirdiğini biliyor mu bu Sarıgül denen adam? Biriniz Kürt aşiret prensesi, biriniz İspanyol felsefeci; nasıl olacak bu ‘Atatürkçü’ çocuklar?” Gülmekten pistten çıkıp oturmak, nefeslenmek zorunda kaldıydık.

Mesud Barzani ve Şivan Perwer’in Diyarbakır’a gelmesiyle yaşananların; başbakanın “Kürdistan” sözcüğünü telaffuz etmesinin, Ahmet Kaya’yı anmasının ve Osman Baydemir’i ziyaret etmesinin; BDP’nin Ahmet Türk ve Leyla Zana gibi önemli isimlerinin de barış girişimi ve söylemindeki bu sıçramaya destek vermesinin; “artık kimse savaşamaz” kanısının gitgide daha rahat ve güvenle dile getirilir olmasının hemen ertesi günü bu satırları yazarken, kuşkusuz başka sorular da geliyor aklıma. Milletin kaç ve nasıl çocuk yapacağına, sırf Erdoğan mı karışmaya kalkıyor? Toplumsal desteği habire küçülen ve daralan devletçi koalisyonlarla yitirilen o donmuş ve tıkanmış “kayıp 1990’lar”ın ardından (bkz Yaşadığımız Şu Korkunç Otuz Yıl), ülke nereden nereye geldi 2002’den beri! O nikâh bugün kıyılsa Sarıgül gene “Atatürkçü çocuklar” ısmarlar mıydı kolay kolay? Ya da araziye uymanın bir başka yolunu mu bulurdu?

Bundan sonra bulacak mı? Ya da, inanılmaz değişen bir dünya ve Türkiye’de, her şey ve herkes yeniden mevzilenirken, o ve başka kim(ler) kendi(leri)ne nere(ler)de yeni yer(ler) arıyor, arayacak?

http://serbestiyet.com/sizden-ataturkcu-cocuklar-bekliyoruz/