O'nun ayetlerinden birisi de, gökleri ve yeri yaratması, dillerinizin ve renklerinizin farklı olmasıdır. Şüphesiz bunda bilenler için alınacak dersler vardır. (Rûm, 22)

Eğer devlet, bir ülkede eğitimi zorunlu kılıyor, çocuğu okula aldırıyorsa; o çocuğun nasıl eğitim gördüğü noktasında da ebeveyne karşı sorumlu değil midir?

Yani eğer bir grup ebeveyn, çocuklarının ilköğretimden liseye kadar Kürtçe anadilde eğitim veren bir okula gitmesini arzu ediyorsa, devlet bu hakkı sağlamakla yükümlü değil midir?

Kürtçe anadilde eğitim hizmeti, ebeveynlerin çoğunluğunun tercih ettiği okullarda uygulanırsa sorun çıkmasının önü de kesilmez mi?

Tercihi ebeveyne bırakmak doğru değilse, çocuğunun başörtüsü takmasını isteyen –malum buna da karşı çıkan siyasetçilerimiz olmuştu- ebeveynelere de karşı çıkmak mı gerekir?

Türkçe dersinin zorunlu olması, anadilde eğitimin ayrılmaz bir parçası olduğuna ve BDP 'bile' böyle bir modeli savunduğuna göre, neden bir kültürel kopuş yaşansın?

Kaldı ki devletin Kürtçeyi 90 yıldır asimile ettiği düşünülürse, zaten var olan 'ruhsal kopuş'u engellemek bağlamında bu hakkın teslimi iyileştirici bir işlevi olmaz mı?

Türkiye'deki velilerin büyük çoğunluğunun çocuklarının Kürtçe anadilde eğitim yapmasını istemeyeceği öngörüsü doğru çıkabilir. Ancak bu, ailenin seçim hakkını alıkoymak, ebeveyni de çocuk yerine koymak değil midir?

'Halk için, halka rağmen' politikasını sahiplenmek, tam da bu söyleme karşı yıllardır mücadele edenler için zül değil midir?

Soruları çoğaltmak mümkün.

Öncelikle anadilde eğitimin, Kürt meselesinin büyük kısmını oluşturduğunu teslim etmek gerekir. Dün 'Kürt meselesi' dememeyi tercih ettiği bilinen Ahmet Taşgetiren şöyle yazmıştı:

'Ancak bu talep, sadece siyasi Kürt hareketi için değil, BDP dışındaki Kürtler nezdinde de büyük kabul görüyor. Bizzat AK Parti bünyesinde yer alan Kürt milletvekilleri, AK Parti'ye oy veren Kürt seçmenler, belki birçok konuda bölgede büyük risk taşımasına rağmen BDP ile ayrışır, bir Kürt partisi olmayan AK Parti yanında yer alır. Ancak 'anadilde eğitim' konusunda ortak kanaat sahibidirler (...) Bence hükümetten beklenen dil ve eğitim bilimcilerini böyle (ayrışmayı engelleyecek – H.K.) bir formülün gerçekleşmesi için formül üretmek üzere çalışmaya davet etmek, 'çözüm süreci'nde de, bunun irade beyanı olarak ortaya konmasıdır.' (Anadil sorunu, Bugün)

Taşgetiren'in de savunduğu gibi, ülkenin ne ruhsal ne de dilsel olarak bölünmemesi için 'Anadilde eğitim olmalı mı?' tartışmasını aşıp, 'Nasıl bir anadilde eğitim olmalı?' üzerine kafa yormalıyız.

Birinci Dünya Savaşı'ndan Millî Mücadele'ye kadar Türklerle omuz omuza çarpışan ama Cumhuriyet kurulduktan sonra anadile dair tüm hakları gasp edilen Kürt kardeşlerimize bunu borçluyuz. Lozan Anlaşması uyarınca anadilde eğitim hakkı verilen azınlık vatandaşlarımızın toplumsal hayattan kopması söz konusu olmadığına göre, en büyük 'Kürt şehri'nin İstanbul olduğu, en yakın ilişkiler içindeki komşumuzun Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi olduğu bir vasatta, anadilde eğitim bizi Kürtlerden koparacak değil, bilakis yakınlaştıracak bir etkiye yol açacaktır.