Kapı, pencere sökülmeden...
Türkiye Cumhuriyeti bayrağı gönderden indirilmeden...
Hukuki süreç tamamlanmadan...
İş makinesi binanın kapısına dayanıyor.

Soruyorum: Bu acele, bu telaş, bu hoyratlık neden?

Hani biz bir hukuk devletiydik?
Hani her işin bir usulü, bir sırası, bir adabı vardı?

Bugün Düzce Belediyesi hizmet binasının önünde yaşanan manzara, yalnızca bir yıkım görüntüsü değil; aynı zamanda hukukun, devlet terbiyesinin ve ortak değerlerimizin nasıl hırpalandığının da bir göstergesi.

Henüz 17 yıllık bir binayı, hukuki süreç tamamlanmadan yıkıma kalkışmak hangi gerekçeyle savunulabilir?
Üstelik o bina hâlâ devletin sembolü olan Türk bayrağını taşırken...

Bu ülkede bir bina yıkılmadan önce bayrak indirilir, eşyalar tahliye edilir, izinler tamamlanır.
Çünkü o bayrak, bina yıkılsa da devletin vakarını temsil eder.
Bugün yapılan ise yalnızca usulsüz değil, aynı zamanda saygısızlıktır.

“Biz Düzcelilerin yüzde 40’ının oyuyla seçildik, herkes sandıktan çıkan iradeye saygı duyacak,” diyebilirsiniz…
Peki ya size oy vermeyen yüzde 60’ın hassasiyeti?
Onların ne düşündüğünün hiç mi önemi yok?

**

Belediye Başkanı Sayın Faruk Özlü’ye sormak isterim:
Bu yıkımın ardındaki acele neyin acelecisidir?
Bir prosedür mü tamamlanmadı, yoksa bir karar mı beklenmedi?
Yoksa “yıkalım, sonra konuşuruz” anlayışı mı hâkim artık?

**

Ve en çok da…
AK Parti İl Başkanı Hasan Şengüloğlu’na, Düzce Milletvekilleri Ayşe Keşir ve Ercan Öztürk’e;
Faruk Bey’in yeniden belediye başkanı seçilmesi için gecesini gündüzüne katmış, AK Parti’ye dünden bugüne gönül vermiş, emek vermiş, oy vermiş herkese sormak isterim:

Bu manzara hiç mi içinizi sızlatmadı?
O binayla birlikte yıkılan, aslında sizin emeğiniz, inancınız, vefanız değil mi?

Kamu binaları elbette yapılır, elbette yıkılır.
Ama devlet adabının, gönül bağlarının, vefanın yıkılmasına kimsenin hakkı yoktur.