25 Nisan 1974'de Portekiz'deki darbe girişimi ve sonradan adının "Karanfil Devrimi" adını almasını gençler bilmez... Sonradan sembol haline gelen, tüfeklerin namlularındaki karanfil fotoğraflarını, afişlerini görmüş olmalılar...Orada kimse,"bu ne biçim darbe yahu" gibi eblehçe sorular sormadı o zaman, ne Portekiz'de, ne de dünyanın her hangi bir yerinde...

Dün Türkiye'de olan da "Karanfil Devrimi"nden farklı değil... Bazı mahcup darbe yanlılarını şaşırtan, kendi ülkesinde böyle bir şeyin olabileceğini akıllarının almaması... Bakın bu saate kadar ancak tam bastırıldı... Sokaklara sahip çıkmaya devam edilmesi çağrısı yapılıyor...

Ben kendi adıma, ilk dakikadan itibaren doğru tarafta olduğum için çok mutluyum... İlk dakikadan itibaren doğru tarafta bulunan sevgili dostlarım, arkadaşlarım adına mutluyum... Aklımdan bile geçmedi ATM'lere koşmayı, ay sonuna kadar mutfak masrafımdan ibaret olan 3 kuruşumu çekmeyi düşünmediğim için mutluyum... Aklımdan bile geçmedi...

Genel Kurmay Başkanı kurtarıldı... Çok merak edenler için bir bilgi... Bütün  darbeciler toplanıyor... Kaç kişinin hayatını kaybettiği, kaç kişinin hesap vereceği henüz tam olarak belli değil... Ama belli olan bir şey var... Artık, Türkiye'de, seçim kazanmadan iktidara gelinemeyeceği herkesin kafasına mıh gibi çakılmıştır... Parlamentodaki bütün siyasi partiler, bazıları biraz ayak sürerek olsa bile, darbe girişiminin karşısında durarak demokrat olmanın gereğini yapmışlardır... Alkış...

Ve bir kaç satır da açıkça darbe girişimine karşı çıkmayanlara/çıkamayanlara... Hala "senaryo"dan söz eden, hala "bu ne biçim darbe" diyen, hala "ben her türlü darbe girişimine karşıyım" diyemeyen, dün geceden beri ortalıkta görünmeyen insan... Bari sus... Utan... Ve gelecekte çocuklarının, torunlarının "benim dedem/babam/ninem/annem darbeye karşı çıkmamış" deyip, utançtan kendini saklamasın...

Darbe girişimi gecesi yazdığım bir not: "Portekiz'de ve başka yerlerde darbe girişimi yapıldığında tankların üzerine çıkan halkın darbeye nasıl engel olduğunu gördüğüm zamanlar, ‘böyle bir şey bizde de olur mu acaba’ diye yazıp/düşünüp pek de umutlu olmadığım günleri hatırladım şimdi... Çok şükür ölmeden ülkemde bu günü de gördüm... Darbecileri halledelim, sonra yine aynı fikirde olmasak da demokratik tartışma alanında tartışalım... Bugün ve bu gece ülkemde olduğum için çok mutluyum... Çok mutluyum bugünü de gördüğüm için..."

Ben 15 Temmuz 2016 tarihini ileride hep kutlanacak bir SİLAHSIZ DEVRİM olarak tespit edilmesini öneririm... İtibar eden olursa...