İki yıldır katliamın sorumluları devlet tarafından korunuyor.

Oysa toplu bir kıyımdan söz ediyoruz. Suçsuz yere katledilen insanlar...

Katliamın geride bıraktığı acılı ve öfkeli Roboskililer...

Bunlardan biri de Veli Encü’dür. Veli, o tarihte Adıyaman Üniversitesi’nde öğrencidir. Katliam sırasında kardeşini kaybeder. Kahredici haberi sabah saat dörtte çalan bir telefon sonucu öğrenir.

Bulduğu ilk otobüsle yola koyulur.  Henüz katliamın boyutundan haberdar değildir. Yolculuk sırasında radyodan otuz dört canın yitirildiğini öğrenir. Buna inanmak istemez.

Eve vardığında kardeşinin yanında bir de amcasının oğlunu kaybettiğini öğrenir. Üzüntüsü daha da artar. Olup bitene hâlâ inanmamıştır. Cenaze töreni sırasında yan yana dizilmiş tam otuz dört cansız beden ile karşılaşır. Bunların on biri kendi akrabasıdır. O an bir felaketle karşı karşıya olduklarını anlar.

Veli Encü iki yıldır adalet için mücadele veriyor.

Bu süre içinde devletin her türlü tehdidi ile karşılaşmış.  Arkadaşları ile birlikte katliamın yapıldığı yere karanfil bıraktıkları için idari para cezası alır.

Hakkında açılmış davalardan toplam yedi yıl hapis istenmektedir.

Ancak onun bu mücadeleyi bırakmaya hiç niyeti yoktur.

“Bizim yaşadığımız acıyı görmezden geldiler” diyor.

 Ekliyor: “Bize insani değer vermediler.”

Veli Encü’nün düşüncesi bunun “bilinçli bir katliam” olduğu yönündedir.

Sınırdaki askerî yetkililerle yazılı olmayan bir anlaşma yaptıklarını söylüyor. Köylüler her dönüşlerinde zaten askerî yetkililere “vergilerini!” veriyorlarmış.

Anlayacağınız burası köylülerin “sınır ticareti” için kullandıkları bir yoldur.

Bunun böyle olduğunu en iyi orada görev yapan komutanlar biliyorlarmış.

Mağdurlar Şerafettin Elçi Havaalanı’nın açılış töreninden hemen sonra, yani katliamın 576. günü Başbakan’la biraraya gelirler. Görüşme sırasında Veli Encü davanın sivil mahkemede görülmesi talebini iletir. Başbakan bunun karşılığında askerî yargıya güvenmeleri gerektiği belirtir. Ve ekler: “Ben ve hükümetim gerçeğin ortaya çıkması için elimizden geleni yapacağız.”

Uludere halkı, şimdi Başbakan Erdoğan’ın sözünü yerine getirmesini beklemektedir.

Roboskililer askeri yargının verdiği “takipsizlik kararına” tepkililer.

Karara bir tepki de Diyarbakır Barosu’ndan geldi.

Baro düzenlediği basın toplantısında şu ifadeleri kullandı: “Bu kararın hiçbir hukuki değeri yoktur ve bizim için bir hükmü de yoktur.”

Baro Başkanı Tahir Elçi şunları söylüyor: “Dava dosyasında saldırı emrinin Genelkurmay Başkanı tarafından verildiği açıkça ifade edilmiştir. Bu durumda askerî savcılık objektif biçimde karar verebilir mi? Nitekim vermemiştir.  Biz zaten bu davanın sivil mahkemelerde görülmesi gerektiğini söylüyoruz.”

Bilindiği gibi olaydan sonraki günlerde gazeteler haberi, “Sınırdan geçmek isteyen kalabalık gruba karşı PKK’li oldukları zannedilerek hava harekâtı düzenlenmiştir,” diye geçer.

Aynı ifadeler askerî savcılığın hazırladığı raporda da vardır.

Burada soru şudur: Bombalanan insanlar PKK’li olsalardı buna katliam denmeyecek miydi?

Bu soruya Tahir Elçi şöyle cevap veriyor: “Böyle bir durumda önce uyarı yapılması gerekiyordu. Sonra da yakalama yoluna gidilirdi. Bu ikisi de yapılmamıştır. Herhangi bir eylem içinde değildiler. Bu nedenle sınırdan geçmek isteyen grubun PKK’li veya köylü olması durumu değiştirmez.”

Silahsız insanları “yok etme” yoluna gittiler.

Örtbas edilmesi mümkün olmayan bir suç işlenmiştir.

Otuz dört yoksul Kürt, iki yıl önce izlenen “güvenlikçi politikanın” kurbanı oldular.

Onlar geçim derdinde olan köylülerdi.

[email protected]