Günler geçiyor ama İstanbul Harbiye’deki o sefil evde sürüp gitmekte olan yaşantımda bir değişiklik olmuyordu. Havalar da iyice soğudukça soğuyordu. Hani derler ya, yeni yılın ilk gününe nasıl girersen yıl boyunca öyle devam eder. Ne karşılamıştı o uğursuz yılbaşının ertesi; açlık, yalnızlık ve bitmek bilmeyen polis takibi...

Şubat ayının ilk günlerinde sevgili dostum Adnan Özer’le Cağaloğlu’nda bir görüşme yapmıştım. Kısa bir hâl hatır sormanın ardında on beş gün sonra tekrar görüşmek için sözleşip, ayrılmıştık.

Adnan’la görüşeceğim günün öğleden sonrasıydı, bir insan, bir dost görecektim. Bunlar bir kaçağın nasıl bir umutla sarıldığı şeylerdir, bilemezsiniz.

Dışarıda yoğun bir kar yağışı, ayağımda delik deşik bir ayakkabı. Üzerimde palto, pardösü aramayın. Daha yüz metre yürümeden parmaklarıma bir hâller oldu hâliyle. Ayaklarım donmadan bugünü bir geçirseydim...

Bir de iyiden iyiye üşütüp hasta olmak var, o zaman nasıl ederdim... Kafamda bu düşünceleri kovmak en iyisi deyip yürüdüm. Cepte tek kuruş yok, yürümeyip de ne yapacaktım.

Bu hâlde yürürken bir yandan da düşünmekteydim; bu sefil yaşantım ne zaman sona erecekti? Bir hafta önce tanıdığım bir iki kişiye uğrayıp biraz borç para istemiştim. Hepsinden de eli boş dönmek varmış. Ne beklenebilirdi ki, benimki düpedüz aptallık. Benim durumumda olan birine kim borç para verirdi ki!

Eli boş dönmek; yani açlığa devam etmek, yani bu soğuk kış günlerinde sıcak bir kahvehanede oturup çay içememek, yani gideceğin yer ne kadar uzak olursa olsun yaya olarak gitmek, kısacası bu sefil hayata devam etmek...

En kötüsü ise her an yakalanma korkusuyla yaşamak. Gidip polise teslim mi olsaydım? Her geçen gün umutsuzluğun, çıkışsızlığın önüme koyduğu bu seçeneği ciddiyetle düşünür olmuştum. Ama her seferinde irkilip bu düşünceden vazgeçiyordum. Hiç değilse her gün dayak yemiyordum. Diyarbakır Cezaevi’nden korkunç haberler geliyordu. Oradaki tutuklulara akla hayale gelmez işkenceler yapılıyordu. Ben bütün zorluklara rağmen dışarıda yaşamaya devam etmeliydim. Sahi cezaevindeki Batmanlı arkadaşlarım ne durumdaydı? Şefik (Şeffan) Tunç, Şerif Bayram, Zekeriya Kılıcıkanve diğerleri. Dışarıda olmak için kimbilir neler vermezlerdi...

Bu düşünceler içinde, yoğun kar yağışı altında, âdeta bir görünüp bir kaybolarak Mısır Çarşısı’na doğru yürürken açlığın daha çok bastırdığını hissettim; bir an önce Adnan’la görüşüp, onun ısmarlayacağı yemeğe kavuşmalıydım. İyi de Adnan’ın cebinde para olduğunu kim söylüyor? Muhakkak olmalı. Gel gör ki Adnan da kıt kanaat geçiniyor. Yine de bir miktar parası olmalı, hiç değilse bir yemeğe yetecek kadar. O hâlde yola devam.

Mısır Çarşısı’na girip kardanadam görüntümden kurtulmaya çalıştım. Sırılsıklam olmuşum. Soğuktan titriyorum. Adnan, nihayet bir saat gecikmeyle ve elinde bir paketle az ötemde görünüverdi. “Bu elindeki yiyecek bir şey olsa gerek” dedim. Yiyecek bir şey: Beni kendime getirecek büyülü nesne.

Elindeki paketi bana uzattı. Paketi göstererek heyecanla sordum: “Bu pakette ne var?”

“Kitap” diye yanıtladı. Birden bütün hayallerim yıkıldı. “Ne kitabı?” “Şolohov’un, Durgun Don romanı.” “Peki, Adnan bu Durgun Don dediğin yeniliyor mu?” Adnan bu soru karşında şaşırmıştı. “Nasıl yani?” “Yahu Adnan, ben neredeyse kırk sekiz saattir aç geziyorum sen dalga geçer gibi bu kitabı bana getiriyorsun.”

Adnan içinde bulunduğum feci durumu kavramıştı. “Valla bende de az miktarda para var, ucuz bir lokantaya gidebiliriz, herhalde,” deyince canlandım. “Ucuz lokanta...” Ucuz lokantaların nerede olduğunu bilmez miyim? Doğruca bir “bol kepçe” lokantasına yollandık.

Adnan önce bir kuru ve bir pilavın fiyatını sordu, sonra cebindeki parayı saydı. Yetiyordu. O kuru fasulye ve pilavı nasıl bir iştahla yediğimi tahmin edemezsiniz.

“Durgun Don” romanına gelince; ben o romanı zaten okumuştum.

[email protected]