Filistin sorununun askerî bir çözümü yoktur. Tüm silahlı örgütlerin, sıradan Filistinlilerin, gençlerin, intihar komandolarının akıl almaz bir kahramanlıkla direnmesi anlaşılır, desteklenmelidir ve kuşkusuz sürecektir, fakat İsrail devletinin güçlerini yenmeleri mümkün değildir.

Arap ülkelerinin Filistinlilerden yana bir askerî müdahalede bulunmaları hayal bile edilemez, fakat bir an için hayal etmeye çalışsak, böylesi bir müdahalenin de Amerika destekli İsrail’i yenilgiye uğratması mümkün değildir.

İsrail’de ezici çoğunluğu emekçi olan Filistinlilerin, başka ülkelerdeki emekçilerin mücadele yöntemlerini uygulama olanağı da kısıtlıdır. Filistinli işçilerin bir genel grevinin İsrail ekonomisi üzerindeki etkisi çok zayıftır.

İsrail işçi sınıfı

İsrail’in Yahudi işçi sınıfının Filistinlileri egemen sınıfa karşı ortak bir mücadelede müttefik olarak görmeleri ve Filistinlilerin haklarını savunmaları, ülkede sosyalist bir çözümün temel koşulu olarak düşünülebilir, fakat bunun gerçekleşme olasılığı da yok denecek kadar küçüktür. Bunu anlamak için İsrail’in kendine özgü koşullarını düşünmek gerek. İsrail, kurulduğu günden bu yana 60 küsur yıldır sürekli savaş halinde olan bir ülke. Bir yanı deniz, üç yanı bu süre içinde defalarca savaştığı ülkelerle, kendinden ölçülemeyecek kadar daha kalabalık olan “düşmanla” çevrili bir ülke. İsrailli Yahudilerin ezici çoğunluğunun gözünde, devleti zayıflatmak demek, kendi hayatını tehlikeye atmak demek.

Bu nedenle, İsrail’de bugüne kadar bizzat siyonist devleti sorgulayan, gerçekten anti siyonist, devrimci bir örgüt çıkmamıştır; böylesi tek tük bireyler ise yurtdışına kaçmak zorunda kalmıştır.

Bu, barış isteyen, Filistinlilerin kendi devletlerini kurma hakkını savunan İsrailli Yahudi olmadığı anlamına gelmez. Aksine, kitlesel barış hareketleri çıkmıştır; sosyal demokrat (ve elbet siyonist) İşçi Partisi barışı savunduğu dönemlerde iktidara gelmiştir. Zaman zaman, Filistin bölgelerinde savaşmayı olağanüstü bir cesaret göstererek reddeden İsrailli asker sayısı birkaç yüzü bulmuştur.

Ne var ki, barış ve ayrı bir Filistin devleti istemek ile Filistinlilerin tüm ülkede (yani kendi tarihsel topraklarında) eşit olarak yaşama hakkını savunmak aynı şey değil. Barış istemek başka, İsrail devletini bir Yahudi devleti (yani ırkçı bir devlet) olarak tanımayı reddetmek başka. Birincisi eksiktir; ikincisi doğrudur.

Kaldı ki, ayrı bir Filistin devletinin nasıl bir şey olacağının ipuçlarını geçtiğimiz birkaç yıl içinde gördük: İsrail’in askerî çizmesi altında, ekonomik olarak tümüyle İsrail’in sadakasıyla yaşayan, parça parça, fakir bir karikatür.

Gerçekçi çözüm

Filistinlilerin İsrailli Yahudilerle birlikte insanca yaşamasını sağlayabilecek tek çözüm çevre Arap ülkelerinin işçi sınıflarında, yoksul emekçi kitlelerinde yatar. Arap Baharı’nı gerçekleştiren, diktatörleri deviren kitlelerde yatar. Bu ülkelerde gerçekleşecek sosyalist devrimler tüm bölgedeki dengeleri değiştirecek, İsrailli Yahudi işçilerin kafalarındaki “düşman” kavramını ortadan kaldıracaktır.

İki itiraz duyar gibiyim.

Biri, Türkiye’de Arapları küçük gören yaygın ırkçılıktan kaynaklanan, “Oralarda işçi sınıfı mı var?” sorusu. Bu soruyu soranlara Mısır, Irak, Suriye işçi sınıflarının rakamlarına ve tarihine göz atmalarını öneririm. Cevabı bulmaları uzun sürmeyecektir.

İkinci itiraz, belki de, savunduğum çözümün gerçekçi olmadığı. İlk bakışta öyle gelebilir. Ama İsrail devletinin bir Filistin devleti kurulmasına izin vereceğini ummak gerçekçi midir ki?

(İlk olarak Sosyalist İşçi‘nin 492. sayısında yayımlandı)