Birkaç gün önce, Balyoz davasını protesto ederek istifa eden eski Donanma Komutanı Oramiral Nusret Güner’in Ulusal Kanal’da yayımlanan konuşmasını izledim.

Cümle cümle analiz edilmesi, satır aralarının da okunması gereken çok ilginç, çok önemli bir konuşmaydı. O nedenle, internetten konuşmanın tamamına ulaştım ve bazı cümleleri birkaç kez tekrar ederek bir daha dinledim.

Konuşmanın en önemli tarafı, Balyoz davasının, denizcilerde zaten var olan karacı alerjisini Türk Silahlı Kuvvetleri’nde (TSK) sorunlara yol açacak ölçüde büyüttüğünü göstermesiydi.

Ben bu yazı için malzeme toparlarken, dün öğle saatlerinde Genelkurmay Başkanı Orgeneral Necdet Özel’in, Balyoz davasında cezalandırılan denizcilerin karacılardan daha fazla olmasından yola çıkarak TSK içine “nifak” sokmak isteyenlerden şikâyetçi olduğu açıklaması geldi... Açıklamalar, Nusret Güner’in sözünü ettiğim konuşmasına bir cevap gibiydi...

***

Eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Özden Örnek’e ait günlükleri okurken, denizcilerdeki karacı alerjisinin basit bir “gıcıklık”tan çok öte boyutlarını biraz da şaşırarak tespit etmiştim. Fakat Nusret Güner’in konuşması, mevcut alerjinin “öfke” boyutlarına vardığını gösteriyordu.

İki bölümlü olarak tasarladığım bu yazının birinci bölümünde, yani bugün Deniz Kuvvetleri’ndeki Balyoz öncesi karacı alerjisini Darbe Günlükleri’nden seçtiğim üç alıntıyla örnekleyeceğim.

Cumartesi günü ise Nusret Güner’in konuşmasının yapıbozumu üzerinden, “alerji”nin TSK içinde ciddi huzursuzluklara yol açabilecek bir “öfke”ye dönüştüğünü göstermeye çalışacağım.

***

Birinci örnek:

Özden Örnek, Deniz Kuvvetleri’ndeki karacı alerjisiyle henüz bir Deniz Lisesi son sınıf öğrencisiyken, 27 Mayıs 1960 darbesinin ertesi gününde tanışıyor. Örnek, o ânı şöyle anlatıyor:

“Okulda akşama doğru tuhaf gelişmeler olmaya başlamıştı. Harbiye talebeleri, ‘Eğer, Kara Harp Okulu öğrencileri bu işi yaptılarsa neden bizlere haber verilmedi!’ diye önlerine gelen subayları sorgulamaya başlamışlardı. Bir ara yan bahçede toplandılar ve kendi aralarında konuştular. Onları dağıtmak isteyen subaylara da ‘yuh’ çektiler.”

Düşünün, memleket “kurtarılıyor”, fakat o anda bile denizci öğrencilerin esas derdi karacıların darbede ön alması...

İkinci örnek:

27 Mayıs'tan (1960) sonraki ilk 30 Ağustos törenleri için Deniz Harp Okulu'ndan bir bölük Ankara'ya davet edilir. Giden grupta Özden Örnek de vardır. Ankara'da şahit oldukları şey, ondaki ve arkadaşlarındaki “karacı alerjisi”ni bir kez daha uyandırır:

“Ankara’da Gar’dan Kara Harp Okulu'na kadar yürüdük. 16 saattir yoldaydık ve elbiselerimiz batmıştı. Sakallarımız uzamıştı. Kara Harp Okulu'nda kalmamız iyi oldu. Kara Kuvvetleri'nin bu okula ne gibi imkânlar sağladığını, ne yediklerini, ne içtiklerini ve bizim için en önemlisi kumanyalarını gördük. Moralimiz bozuldu ve bize verilen öneme çok üzüldük.”

***

Darbe Günlükleri’nden üç alıntı yapacağımı söyledim ama maalesef, aralarında en çarpıcısı olan üçüncüyü bu yazıya sığıdıramıyorum... Cumartesi günü bu örnekle başlar, Nusret Güner’in konuşmasının yapıbozumuyla devam ederiz...

NOT. Hiç kuşkusuz önümüzdeki günlerde çok tartışılacak bu mesele... O nedenle “CHP’nin büyük çaresizliği” başlıklı yazımın ikinci bölümünü, bu tartışmayla ilgili olarak kaleme alacağım bir ya da iki yazının ardından yayımlayacağım.