Bundan 25 yıl önce (bir bellek yanılması varsa 24, bilemediniz 23 yıl önce) o günlerde HADEP’in önde gelenlerinden, aralarında Ahmet Türk ve (inanması zor ama gerçek) Mehmet Metiner’in de bulunduğu bir grup, İstanbul’da bir otel lokantasında bir grup gazeteci ile buluştu. Bir görüş alışverişi, farklı görüşlerin sergileneceği bir buluşmaydı.

Tek konu vardı: HADEP Türkiyelileşmeli mi ve nasıl?

Daha çok gazeteciler konuştu. HADEP’liler dinlemeyi ya da sorular yöneltmeyi yeğlediler.

Aramızdan "Bırakın Türkiyelileşmeyi. Hem saçma, hem imkansız. Kürt partisi olarak kalmalısınız" diyen zıppırlar da çıktı. Ama ağırlık "Türkiyelişmek ne demektir" sorusu çevresinde yoğunlaştı. Yoğunlaştı ama bir görüş birliğine de varılamadı.

* * *

25 yıl sonra, önceki gün toplanan HDP kongresi arifesinde de, kongre sırasında da tartışma sürdü, sürüyor: Türkiyelişmek.

Üstelik kongrede benzer bir sözcük daha eklendi: Türkiyeliyiz…

Çok bilmiş bir edayla "Tabii Türkiyelisiniz. Size Papua-Yenigine’lisiniz diyen mi var" diye üstenci ve alaycı cevapların anlamı da, değeri de yok.

Niyetin has olduğuna ise kuşku yok. HDP ve öncülleri için "Kürt partisi" nitelemesi ve -haklı- algısı aşılmak isteniyor.

Yine de soruya herkesin benimseyeceği bir cevap verildiği söylenemez.

Salt seçmen tanımı üstünden gidilirse bir sonuca varılamayacak gibi. İstanbul için "Dünyanın en büyük Kürt kenti" denir ve yanlış da olmasa gerek. İstanbul’da etnik kökeni Kürt olanların sayısı herhalde Diyarbakır’dan fazladır. HDP’nin bu seçmen tabanı üstünde tartışılmaz bir ağırlığı ve itibarı var. Yine de seçmen tabanı esas alınarak Türkiyelileşmek çabası daha baştan sapa bir yola girmek demek.

Türkiyelileşme hedefinin somutlanmasını "Kürtler kadar Türkleri de HDP’ye üye, sempatizan, seçmen olarak kazanmak" dense kaçınılmaz bir ikinci soru gelecek:

- Hangi siyasal, sosyal ve ideolojik zemin üstünde?

Sanırım HDP’nin yeni yönetiminin ve onların yanısıra "Kürt siyasal hareketi"nin bu soruya somut, ikna edici ve gerçekçi bir cevap vermesi gerekecek.

HDP enerjisinin hemen tümünü salt Kürt sorununda yoğunlaştıracaksa, Kürt siyasal hareketinin talepleriyle sınırlı bir zeminde yürütecekse, "Türkiyelileşme" terimi iyi niyetli ama nafile bir çabanın dile getirilmesi olur.

Tamam, Kürt sorununun barışçıl ve köklü ve kalıcı bir çözüme kavuşturulması Türkiye’nin en yakıcı sorunudur. Ancak Türkiye’nin sorunları bundan ibaret değildir. Yoksulluk, işsizlik, pahalılık, eğitimde siyasal İslamın ağırlığı, yargının AKP yargısına dönüşmüşlüğü, dış politikada "fetihçi ve savaşçı" bir sapkınlığın tırmandırılması, Türk milliyetçiliğinin devletin resmi politikasının ana ekseni olmaktan bir türlü çıkarılamaması, faturası ileride çok ağır olacak beyin göçü, ekonominin gitgide ve artan bir hızla çöküşe yönelmesi, demokrasinin daha da geliştirilmesi bir yana gitgide bir aldatmacaya dönüştürülmesi gibi sorunlar da Türkiye’nin sorunlarıdır ve Türkiyelileşme hedefini önüne koyan bir parti bütün bu sorunların tümünün sahibi olduğu zamam, ancak o zaman Türkiye’nin partisi olur, Türkiyelileşir….

Ve Türkiye’nim böyle bir partiye ekmek kadar, su kadar ihtiyacı var.

Hem de gecikmeden…