Çözüm sürecinin kritik bir aşamaya geldiği tespiti hem KCK hem hükümet tarafından ifade ediliyor. Ben gelinen aşamayı hayalden gerçeğe, ya da temenniden sorumluluk üstlenmeye geçiş diye tarif ediyorum.

Barışı istemek hükümet açısından neredeyse hiçbir sorumluluk gerektirmeyen ve sadece karşı taraftan beklenti üzerine kurulan hoş bir hayaldi. Nitekim Erdoğan tarafından sıkça dile getirilen ‘sorununun büyük kısmı çözüldü’ ifadeleri bunun net tarifidir. Başından beri, soruna hakim olan istihbarat ve güvenlik birimlerinin daha gerçekçi bir yerde durduğuna, siyasi iradenin çok daha kendi görmek istediği yerden baktığına dikkat çekmeye çalıştım.

Barışın hayali bile güzeldir ama savaş gerçeğini önlemeye yetmez. Barışı  temenni dünyasından gerçek hayata taşıyacak olan somut koşulların doğru değerlendirmesi ve tarafların kendi üzerlerine düşen sorumluluğun farkında olarak hareket etmesidir.

2013 Newrozu’nda verilen mesaja takılıp o günden bu yana ben ne yaptım sorusu ile yüzleşmekten kaçınmak bir ruh halinin yansımasıdır. Sorunu ucuza çözersek ne ala, istediğimiz sonucu elde edemezsek muhatabı savaştan yana olmakla suçlar, faturayı onlara keser bir de üstüne üstlük Öcalan ile KCK ayrışması fotoğrafı çizer, yolumuza devam ederiz yaklaşımı ahlak ve akıl dışı bir hesap içermektedir.

Sorunların çözümüne dair somut adım atmak için önce çözüm mekanizmalarının kurulması gerektiğini bu alana dair kafa yoran okuma yapan herkes bilir. Hükümet çevrelerinin bunu bilmiyormuş gibi şaşkınlık içeren tepkiler vermeleri  kendi sorunlarıdır. İmralı görüşmelerinin iki tarafın da kabul edeceği bir süreçte ilerlemesi için kimin özveri ve kararlılıkla hareket ettiği konusunda kamuoyu algısı nettir. Öcalan en olumsuz atmosferde bile masadan kalkılmamasının yolunu arayan pozisyonundadır. Masada ilerleme kat edilmesi yerine tek taraflı çağrı yapılmasının istenmesi ve toplumda taahhüt biçiminde okunacak tutum deklarasyonu beklentisine girilmesi ciddi bir sorundur.

İç güvenlik paketi bu açıdan başka bir göstergedir. Erdoğan’ın ısrarıyla  Meclis’in üç partisinin karşı çıktığı metni iktidar partisinin genel kurulda geçirme denemesinde bulunması seçimde yaşanacak gerilim ve kamplaşmayı erkene çekmekten başka bir işlev görmeyecektir.

Neredeyse ‘paket çıksaydı Özgecan ölmezdi’ diyecek kadar tüm sorunları polisiye yöntemlerle çözme hevesi ile karşı karşıyayız. Eğitimden toplumsal çözülmeye birçok sorumluluk alanını bir tarafa bırakalım, daha önceki kamu görevlilerin karıştığı vakalarda bile cezasızlık yada iyi hale dayalı indirimlerle yüzleşmeyip çareyi hadımda ya da idamda arayan bir yaklaşımla karşı karşıyayız. Aslında çözüm sürecine yaklaşımın ‘ciddiyet’ düzeyi de kadına yönelik şiddete yaklaşımınkinden farklı değil.

Türkiye baharda değilse yazın hayal dünyasından çıkıp gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalacak.

Bunun farkında olan bürokrat ve siyasetçiler seçimi kotarmanın ötesinde bir sorun olduğunu da görüyorlar.

Boyunlarına asılan davulun tokmağının, hiçbir sorumluluğu olmayan Cumhurbaşkanı ve danışmanlarında olduğunu hisseden herkes bir bir pozisyon değişikliğinin yolunu arayacak. Kürt sorunu bu açıdan davulun büyüğü sayılabilir. Ekonomi, demokratikleşme, dış politika Kürt sorununa bağlı diğer davullar.

Belki toplumun büyük çoğunluğu doğrudan Kürt sorununun etkisini hissetmiyor olabilir ama Kürt sorunundan vurulduğunda hayatın her alanında yüksek şiddetli ses geleceği çok açık.

Öcalan’ı, hasta mahpusları, siyasi hükümlüleri elinde rehine olarak tuttuğunu sanan devletin, aslında kendisinin Kürt sorununa rehin düştüğünü 16 yıl sonra anlamak zorunda kalması dramatik bir tablo. Kendi düşen ağlamaz.