Hükümet dershaneler konusunda geri adım attı.

Etrafımı bir yokladım baktım herkes bu konuda biraz kararsız.

Dershanelerin kalkmasını dershanelere bir dünya para ödedikleri için kalkmasını isteyenler, fırsat eşitliği konusunda geri kalmaktan korkuyorlar.

Parası çok olan gizlice evde öğretmen tutarak bu işi çözebilirler, ya dar gelirliler bu problemi bu kadar rahat aşabilirler mi?

Karabük’te veliler için dershane yeterli görülmez ve birkaç veli birleşerek öğrencilere özel ders aldırmak bir alışkanlık haline gelmiştir.

Dershaneler kapatılırsa Karabük’te yaygın olarak devam eden bu uygulamanın daha da yaygınlaşacağını tahmin etmek çok kolay.

Veliler açısından durum ise pamuk ellerin özel dersler için cepten hiç çıkmaması demektir.

20 yıl kadar önce evinde özel ders veren bir arkadaşım, bu kazancı dolayısı ile vergi vermek istemiş, bu konuda İstanbul’da bir çözüm duyduğunu söylemiş ve benden yardım istemişti.

Özel eğitim kurumlarına bakan İstanbul İl Milli Eğitim şube müdürüne kadar ulaşmıştım, verdiği cevap hiçbir şekilde çözümü olmadığı gizlice ders vermeye devam etmesi yönünde olmuştu.

Sonrasında işin doğrusunu öğrenmiştim. Test üretim merkezi adında işyerleri açanlar tuttukları özel bürolarda test üretir gibi yapıp özel dersler veriyorlardı. İsteyene de fatura kesiyorlardı.

Aslında özel olarak verilen derslerle ilgili olarak devletle öğretmenler arasında gizli mutabakat olduğunu söyleyebiliriz, öğretmenlerimiz vergi vermeyi istemez devletimizden bu özel derslerden vergi almak istemez.

Bazı işlerin illegal olmasını hep sevmiştir hikmetinden sual olmaz devletimiz.

Dershanelerin kapatılması konusunda en suskun olanlar her şartta parasız eğitim isteyenler. Parasız eğitim isteyenlerin neredeyse tamamına yakınının hükümete karşı olduğunu söylemeye gerek yok.

Bir parçada olsa hükümetin kendilerine uygun olan bir politika güttüklerini gördükleri anda da hükümeti desteklemiş pozisyonuna düşmemek için suskun kalmayı tercih ediyorlar.

Hükümetin geri adım atmasından sonra harekete geçeceklerdir merak etmeyin, böyle olacağını biliyorduk ö yüzden suskun kaldık diyerek.

Şanslı velilerdenim öyle dershane parası filan ödedim sayılmaz. Dershane bursları ile orta öğretim sürecini atlattık. Ancak bunca yıllık yurttaşlık tecrübe dayanarak şunu söyleyebilirim;

Seçme ve yerleştirme sistemi ile her oynandığında dershanelere olan ihtiyaç daha da artmıştır. Bu süreçten sonra da yine aynı şey olacaktır. Dershanelere olan ihtiyaç artacaktır.

Aslında dershanelere muhtaçlık açılan üniversiteler/yüksek liseler ile eskiye oranla azaltılmış durumda. Liseden mezun olanların üniversiteye yerleşme oranları çok yukarılara çıkmış durumda.

Dershanelerde yüklenme lise son sınıf öğrencilerinde hafta içinde ise öğrenci sayısı eskiye oranla çok düşük. İyi kötü bir yüksek lise kazanıldığı için hafta içi dershanelere giden eskiye oranla az. Gidenler herhangi bir sebeple istediği yeri kazanamayan iyi/hırslı öğrenciler.

Hele de hedef devlet memuriyeti ise Van Üniversite’nden Mezun olmakla ODTÜ’den mezun olmak arasında fark da yok. KPS’den iyi puan almanız ve AKP’den yardım almanız yeterli.(!)

Dershanecilik yapan ulusalcı dershanecilerle muhafazakâr dershaneciler hükümetin uygulamak istediği bu konuda yan yana gelip birlikte karşı çıkmaları siyaseten melezleşebilmek adına hayra yorulması gereken bir gelişme.

Bu dershanelerin patronları genellikle öğretmenlikten gelen kimselerdir.

Ancak bugün için patronluklarının öğretmenliklerine ağır bastığını söylemek gerekir. Elbette hepsi için söylemiyorum, farklı olanları tenzih ediyorum.

Dershaneler bugün için çoğunlukla genç mesleğe yeni atılmış öğretmenlerin emeğini sömürme müesseseleri olmuş durumda. Milli eğitim bakanlığı tarafından atanamayan öğretmenler dershanelerde üç otuz paraya öğretmenlik yapıyorlar. Asgari ücretin altında sigortasız çalıştırılan birçok öğretmen olduğunu herkes biliyor.

İster ulusalcı, ister muhafazakâr ekolden olsun herhangi bir dershanede sendikalaşmak üzerin e bir çaba bir açıklama duymadım. Sendika olmaması konusunda hem fikirler.

Kalkınma ile ilgili bir şey olduğun da hep Japonya’yı misal verip, Japonya’ya benzemek gerektiğini söylemek alışkanlıktır ya; aslında sevinmeliyiz dershane konusunda en fazla benzediğimiz ülke Japonya. Üstelik orada seçkin bir anaokuluna girmek için bile bir dershane var.

Dershaneler bir sebep değil sonuçtur. Dershaneleri kapatınca sebebi değil sonucu kaldırmış olursunuz. Bu sonuç da adı dershane olmayan dershaneler yoluyla hemen doldurulur.

Meselenin özü ezbere dayanan eğitim sistemine sahip çıkmaktan değil araştıran sorgulayan eğitim sistemi oluşturmaktan geçer.

İhsan Dağı bugünkü yazısında dershaneler ile ilgili olarak şöyle diyor;

“Yani mesele dershaneler değil; her şeye ve herkese karışan, özel alana müdahale eden, özerk sivil alan tanımayan bildik Jakoben-tepeden inmeci devletin hortlaması.

Özgürlüğünüz değerliyse korkmayın...”

Haksız mı?