Bugün siyasette de medyada da inanılmaz bir çatışma yaşanıyor. Bir zamanlar aynı cenahtaki insanlar birbirlerine en ağır hakaretleri yaparak, akla hayale gelmesi zor senaryolar yazarak birbirlerini suçluyorlar. Sanki ellerinde iddia edilen suçlarla ilgili bilgi ve belge varmışçasına birbirlerine saldırıyorlar. Bu arada bu kavganın tarafları ile değil de toplumla konuşmaya çalışan kimilerini ise ya cemaat yanında yer almakla ya da “steril bir siyaset” yapmakla suçluyorlar. Daha dün yargının arkasında durup, cemaatin yargı ve polise sızmış olduğunu söyleyen kimilerine yıldırımlar yağdıranlar bugün aynı yargının cemaatin elinde olduğundan yakınarak yargıdaki haksız ve hukuksuz estirilen fırtınalara destek oluyorlar.

O günlerde cemaate işaret eden Ahmet Şık, Nedim Şener ve Hanefi Avcı’nın tutuklanmalarında yargıya toz kondurmayanlara “Yahu durun, bu yargı ne zaman doğru karar verdi de bugün yargının arkasında duruyorsunuz” dendiğinde de yine aynı biçimde siz cemaatten yana davranıyorsunuz ya da “Siz steril bir siyaset yapıyorsunuz” diyerek suçladılar.

Bu tuhaf durumu siyasi ortamımızın cilvesi kabul edip “Eh ne yapalım siyaset!” diyerek geçiştirebiliriz. Ama doğrusu yaşadığımız bu olay bence böyle kolay açıklanabilir bir olay değil.

Tuhaflığı anlamak için şöyle bir durum düşünelim: Varsayalım ki önümüzdeki günlerde birileri, kimliklerini bilmediğimiz bazı kişilerin konuşma ve görüşmelerine ait görüntü ve ses kayıtlarını internette yayınlıyor. Yine varsayalım ki bu görüşmeler bugün “cemaatin” yaptığı söylenen ve “darbe” kelimesiyle ifade edilen bir çok eylemin aslında “cemaat” tarafından değil de bu, adlarını bilmediğimiz ve fakat “derin” bir yapılanmanın unsurları olduğunu anladığımız bazı kişilerce yapılmış.

Bu durumda ne olacaktır?

Tıpkı dün hükümetin desteğini de arkasına almış yargının, yargı ve poliste cemaatin etkin olduğunu söyleyen kişileri tutuklayıp hapse attığında yapılan yanlış, bugün de cemaate karşı yapılmış olmayacak mıdır? Meğerse biz yanlış yere bakıyormuşuz asıl sorunu yaratan bu “derin devlet” unsurlarıymış cemaat değilmiş demek durumunda kalmış olmayacaklar mıdır?  

Bırakalım Başbakan’ın cemaatle ilgili söylediklerini nasıl geri alacağını, ya da bırakalım cemaatin “gizli” bir biçimde çalışıyor olmasının kimileri üzerinde yol açtığı maliyetleri nasıl ödeyeceğini, (ya da Fethullah Gülen’in “bedduasını” nasıl açıklayacağını), bizim bu savaşta her şeyi göze alarak karşı tarafa yıldırımlar yağdıran kalem erbabının durumu ne olacaktır? “Ah yanlışlık oldu, kusura bakmayın!”mı diyeceklerdir?

Elinde hiçbir kanıtı olmayan, hiçbir özel bilgiye erişemeyen ve fakat yine de bu tartışmada hükümetin yanında yer alanlarla, gün bu gündür diyerek duydukları nefretle hükümete karşı tavır alanlar arasındaki savaşın neferleri nasıl bir ruh halinin neferleri olarak adlandırılacaklardır dersiniz?

Tabii bu benimkisi bir senaryo. Ama gerçek olması halinde ülkedeki siyasetin yapılış biçiminden, siyasetçilerin ve kalem erbabının aldıkları siyasi pozisyonların ne ölçüde fanatikleştiğine dair bir çok olguyu yeterince açık biçimde ortaya koymuyor mu? İşte benim “kimlik siyaseti” diyerek eleştirmeye çalıştığım siyaset bu siyaset. Bizim düşündüğümüzden başka tür düşünenlere hayat hakkı yoktur diyen, kol kırılsa da yen içinde kalması gerekir diyen bir siyaset. Seçim sandığından çıktığı halde demokratik olmayan, olamayan bir siyaset.

Bu siyaset tarzından hala sıkılmadınız mı?