Bir ülkenin, bir demokratik hukuk devletinin başına gelebilecek en korkunç şeylerin en başlarında muhtemelen söz konusu demokrasinin mabedi sayılabilecek temsili parlamentosunun meşruiyetini yitirmesidir.

Parlamentosu büyük meşruiyet yaraları alan bir demokratik hukuk devleti artık belirli ölçüde bu nitelemeleri taşıyamaz hale gelir.

Bu sürecin, meşruiyet yitirme sürecinin peşinden neler gelir, gelebilir, düşünmek bile istemiyorum.

Meşruiyet ise gökten zembille inen bir vasıf değildir.

Kurumlar meşruiyetlerini seneler içinde tutarlılıkları ile, üretkenlikleri ile, evrensel demokratik hukuk devleti ilkelerine uyumla kazanırlar.

Geçtiğimiz Cuma günü TBMM’de yapılan oylama ile bir anayasa değişikliği gerçekleşti ve TBMM üyelerinin dokunulmazlıklarının kaldırılması süreci başlatıldı.

Bu işlemin ne kadar hukuka uygun olduğu konusuna girmek istemiyorum.

Ama, bu sevimsiz süreçte üç nokta çok fazla dikkatimi çekiyor, rahatsız ediyor.

Bunlardan birincisi Türkiye siyaset sınıfının “yaparak öğrenmek” gibi bir kavrama yabancılığı.

1990’lı senelerin ilk yarısında da, görünürde teröre engel olmak ama daha muhtemelen intikam hislerinin dürtmesi ile benzer bir süreç TBMM’de yaşandı.

Bu yaşanan sürecin sonuçlarını bütün Türkiye gördü.

Parlamentonun itibarı büyük yara aldı, terör daha da azdı, Kürt nüfusun demokratik süreçlere zaten çok olmayan itimadı daha da azaldı.

Bugün de, benzen nedenlerden, muhtemelen yine intikam hisleri ön plana çıkarak, yeni bir büyük siyasi hatanın altına imza atıldı.

Kürt meselesinin çözümü konusunda hiç bir gerçek çözüm yolunu denemeye cesaret edemeyen, mesela Anayasanın 66. Maddesini değiştirmeyi bile beceremeyen TBMM, sadece silahlı çözüme ve dokunulmazlıkların kaldırılmasına destek veriyor.  

Zana’nın, Doğan’ın ve diğerlerinin dokunulmazlıklarının kaldırılması 90’larda barışa, demokrasiye ne kadar katkı yaptı ise, bu kez de aynı katkıyı yapacaktır muhtemelen.

TBMM’nin meşruiyetini zedeleyecek ikinci çok temel konu da bu kurumun 17-25 Aralık sürecinin meşhur bakanlarının Yüce Divana gönderilmesi talebi ile dokunulmazlıkların kaldırılması talebi karşısında takındığı çifte standartlı tavırdır.

Tamam, bir milletvekilinin terör süreçleri ile arasına büyük mesafe koyamaması bir problemdir, buna kuşku yoktur ama aynı milletvekili-bakanın yolsuzluk süreçleri ile kendi arasına mesafe koyamaması da büyük problemdir.

TBMM’nin bu iki olay arasında büyük bir çifte standart görüntüsü sergilemesi bu yüce kuruma itibar, prestij kazandırmamıştır.

Yolsuzlukların başka suçlara oranla TBMM tarafından fevkalade müsaadeye mazhar göründüğü algısı bile TBMM’yi itibar olarak sıfırlar.

Şunu unutmamak gerekir ki, dokunulmazlıkların kaldırılması meselesi, özünde bir anayasa değişikliği bile olsa, hukuksal değil, siyasal bir eylem ve tercihtir.

Siyasal tercihlerin yolsuzluklara daha müsamahakar, başka suçlara daha az müsamahakar, yatkın olması hiç iyi bir şey değildir.

Üçüncü temel konu ise, söz konusu anayasa değişikliğinin yapılması sürecinde kürt nüfusun siyasal tercihinin dikkate alınmamış olmasıdır.

AKP; MHP ile, CHP’nin çok yanlış ve yersiz desteği ile bu dokunulmazlık adımını atarken şayet, aynı AKP, eşzamanlı olarak CHP ve hatta HDP’nin desteği ile mesela Anayasa 66. Maddeyi daha anayasal bir vatandaşlık anlayışına, formatına çekebilmeyi denese ve başarsa idi, dokunulmazlık adımı muhtemelen daha az sancılı yaşanabilir idi.

TBMM ve AKP büyük siyasi yanlışların altına imza atarak ülkeyi daha sıkıntılı bir ortama çekmekte beis görmemektedirler.

Ve tüm bunların bir gerginlik stratejisi üzerinden bir başkanlık sistemi için yapıldığını görmek insana acı verebiliyor.   

ESER KARAKAŞ | HABERDAR