Yukarıda Allah var, Erdoğan’ın da çok iyi bir dönemi oldu.

Diyelim, 2003-2010 arası.

Bu dönemin temel bir özelliği de dünyanın da sağlam bir yörüngede olması idi.

Sonra, bir dizi farklı nedenden, bizde şahsi meseleler, şahsi intikam güdüleri ağır bastı muhtemelen, dünyada da ağır ekonomik kriz koşulları, Türkiye’nin de, dünyanın önemli ülkelerinin de yörüngeden çıkmasına, en azından büyük ölçüde sapmasına şahit olduk.

Batı dünyası da büyük ve ağır bir kriz yaşıyor.

İngiltere’de referandumun hukuki sonucu çok önemli değil ama toplumun yaklaşık yarısı AB’den çıkmak istiyor.

ABD gibi 21. Asrın en büyük ekonomisi, bilgi toplumunun kurucusu, dünyanın uzak ara en iyi üniversitelerinin olduğu ülke, Trump gibi bir adayı cumhuriyetçilerin lideri, adayı seçti, az da olsa başkan olma şansı bile var.

Fransa’da, 2017’de Le Pen’in cumhurbaşkanı olma ihtimali çok güçlü bir ihtimal; koca Fransa Le Pen-Sarkozy parantezine sıkışmış görünüyor.

Avusturya’da bir faşist, bir yabancı düşmanı yarım puanla cumhurbaşkanlığını kaçırdı.

İsveç, Hollanda, Danimarka, Norveç gibi sosyal demokrasinin kalesi ülkelerde ırkçı sağın yükselişine hayretle tanık oluyoruz, Macaristan’ın, AB üyesi, durumu içler acısı

Dünya daha önce de böyle dönemler gördü, insanlık geçici olarak çıldırabiliyor.

Bizde de durum hiç ama hiç farklı değil.

2005 senesinde, AKP ve Erdoğan’ın bugünkü performanslarını bir gün sergileyeceklerini birileri bana kehanet olarak söylemiş olsa idi, duyduğumu hayra yormazdım, ama oldu, hatta muhtemel kehanetten de beteri başımıza geldi.

Ancak, meselenin bir de siyaset satrancı, öngörü, hamleleri tahmin boyutu var.

Dünya, çevremiz bu berbat konjonktürün içinden geçerken, biz daha da berbatından geçiyoruz çünkü bir NATO üyesi Avrupa Konseyi ülkesinde iç savaş, darbe dedikoduları yapılabiliyor, ekranları dinlediğinizde, başta Cumhurbaşkanı olmak üzere tüm liderlerin söylemleri moralinizi, beklentinizi ayaklar altına alıyorlar.

Erdoğan böyle bir yola sapmak yerine, bugünkü dünya konjonktürü veri iken, 2004 çizgisinde ısrarlı olabilmiş olsa idi, acaba nasıl bir Türkiye’de yaşardık, ben de bunu çok merak ediyorum, öngörülerim doğrultusunda da hayıflanıyorum.

2004 çizgisinde sebatın koşulu hiç kuşkusuz yolsuzluk, hırsızlık söylentilerinin ve somut gerçekliğinin olmamasıdır, bize de bu kısmet değilmiş.

Arap baharının çöktüğü bir konjonktürde Türkiye demokratik hukuk devleti çizgisini koruyabilmiş olsa idi, Ortadoğu’da üstleneceği muhteşem pozisyonları düşünebiliyor musunuz?

Arap ülkelerine ve hatta İsrail’e, meselelere din, hatta mezhep ekseninden değil de temel insan hakları açısından yaklaşan bir Türkiye dünyanın yıldızı olurdu.

AB müzakere süreci içinde iken bile, mesela Macaristan’ın, bir AB üyesi ülke, içinden geçtiği konjonktürü temel hak ve özgürlükler, ifade özgürlükleri standartları açısından Avrupa’ya eleştiren bir Türkiye’nin AB nezdinde imajı, konumu nasıl olurdu acaba?

Türkiye’nin maalesef yönetici kadroları bu durumu böyle algılayamadı, bugünkü küresel konjonktürde gerekli olduğu gibi pozisyon alamadı.

Alamadı çünkü galiba yönetici kadroların çapları, zekaları, eğitimleri, öngörü kapasiteleri, dünya ve Türkiye tahayyülleri, analizleri hiç ama hiç yeterli değil.

Yönetici kadro 2003 sonrası kendilerinin, dünya ile birlikte, Türkiye’yi taşıdıkları noktayı kendi kafalarında, kalplerinde taşıyamadılar.

Türkiye büyük, çok büyük bir şansı kaçırdı, Erdoğan ve ekibine en çok bu nedenden kızgınım.

Erdoğan bir dünya lideri olma yerine yarın kimsenin hayırla anmayacağı yerel bir otokrat olmayı, galiba yargılanmamak için mecburen, bu da belli değil, tercih etti.

Çap, tahayyül ve öngörü meselesi derken muradım da bu, yazık olan da bu.

KAYNAK: HABERDAR / ESER KARAKAŞ