Her ölüm haberi hüzün verir bana. Bulunduğum mahallede de çoğunlukla emekliler oturur. Sabah uyandığım da camiden falan filanın ruhuna Fatiha, cenazesi şuradan kalkacak anonsu kulaklarımı tırmalar. Acaba bana sıra ne zaman gelecek diye düşündüğüm olur. 

Ölmek; yaşamak gibi bir olgudur. Her canlı mutlaka günün birinde ölecek, güneş bile. Sırası gelen gidiyor bu dünyadan. Musalla taşında “Bu erkişiyi (veya hatun kişiyi) nasıl bilirsiniz? Hakkınızı helal ediyor musunuz?” gibi sözler duyarız. Öldükten sonra hakkınızı helal etseniz ne olur, etmeseniz ne olur? Halk arasında bir söz vardır: Ölü ile deli hakkındaki hüküm kalkar. Ölenin arkasından konuşulmaz. Yaptığı iyi işler anlatılır. 

06.11.2018 tarihinde Marmara Yerel Haber Gazetesi’nde bir ölüm haberi okudum. “Bu Dünyadan Ahmet Alpay Geçti” diye. Ahmet benim iş arkadaşım, yoldaşım, kavga arkadaşımdı.  Kırkyıl sonra sevdiği ülkesine tabutla döndü. Oysa ne günler geçirmiştik onunla. SEKA’da çalışıyordu benim gibi. Çaycuma Kağıt Fabrikası’ndan sürgün edilmişti İzmit’e; sendikal ve politik görüşleri nedeniyle. SEKA’da yeni üretime geçen ek tesis Buhar Tribünü’nde çalışıyordu. Bende Ölçü Aletleri’nde. Ayrıca Kocaeli Devrimciler Birliği’nin Başkanıydı. Özverili,çalışkan bir arkadaşımızdı. Birlikte çok işler başardık.Çaycuma’dan gelen sürgün ekibi ile İlerici Muhalefet’i oluşturduk. Diğer fabrikalarla da bağlantı kurmuştuk. Dalaman, Aksu, Çay, Giresun ve Çaycuma KağıtFabrikalarıyla ulusal çapta kağıt işçisinin sesi olmuştuk, bütün olumsuzluklara rağmen.

O gün bu mücadeleye omuz veren arkadaşların çoğu yok aramızda. Birol Başören, AhmetMatur, Ramis Birer, Abdullah Kolbaşı, Ali Erden, Erdal Özkurt gibi arkadaşlar. Son olarak da Ahmet Alpay’ı kaybettik. 12 Eylül Darbesi’nden sonra aranıyordu. 12 Eylül’den önce de Birinci Şube’nin hedef tahtasındaydı. Türkiye’yi terk etmek zorunda kaldı. Şimdi tabutla döndü ülkesine. Yiğit bir arkadaşımızdı. Sendikal örgütlenmede, gençlik hareketinde ve diğer politik etkinliklerde yönlendirici bir yeteneği ve becerisi vardı. Olaylı 1977 1 Mayıs’ında da beraberdik. Pankart sopasıyla koşuyordu kurşunların atıldığı yere. Çaycuma’dan Nazal Ünaldı’yı, Kocaeli’den Hikmet Özkürkçü’yü kaybetmiştik 1977 1 Mayıs’ında. 

Kocaeli Devrimciler Birliği; gittiği mitinglerde, salon toplantılarında sloganın ve coşkunun merkezi oluyordu. Gecelere renk katıyordu. İl dışına gittiğimiz etkinlerde otobüs bulmakta zorlanıyorduk. On -onbeş otobüs gibi.Bunlar Ahmet ve arkadaşlarının gayretiyle oluyordu. Bugün,Başkanlık yaptığı “Demokrasi Sokağı” dediğimiz yerde K.D.B. binası halen duruyor. Ama bilmiyorum orada kimler var. Bildiğim orada sessizlik var. Canlanması için Ahmet Alpay gibi yoldaşlara ihtiyaç var. Daha doğrusu gençlere ihtiyaç var. Ben yolun yarısındayım diyorum ama yetmişime dayandım. Bilmiyorum hoca nezaman okuyacak selamızı. Ahmet Alpay 6 Kasım günü Akçakoca’da, adına şiir yazan babasının toprağıyla buluştu aile mezarlığında. Ahmet Alpay’ın anısı önünde saygıyla eğiliyorum. Işıklar içinde uyusun.

Oradaki yoldaşlara bizden selam söyle kavga arkadaşım .