Haber Türk’ün sürmanşetindeki o fotoğraf dehşet vericiydi. Bakamadım. Ve mesleğim adına fena halde utandım, yazık

O FOTOĞRAF VE MEDYAMIZ!
Bizim mesleğin hallerini, bazı bakımlardan nasıl döküldüğümüzü yazmak istedim önce.
Sorunlarımız o kadar çok ki.
Cuma günü Haber Türk’ün sürmanşetindeki o fotoğrafı görünce benim medyaya ilişkin dertlerim yine depreşti.
O fotoğraf dehşet vericiydi.
Bakamadım.
Ve mesleğim adına utandım.
Ertesi gün Fatih Altaylı’nın genel yayın yönetmeni olarak o fotoğrafı savunabilen yazısını da okuyunca pes dedim.
Biliyorum, medyamızın eleştirilecek çok yanı var.
Şunu hep vurguluyorum:
En başta biz, gazeteci milleti olarak hep birlikte el ele vererek kendi mesleğimize sahip çıkmadığımız sürece, kendi mesleğimizin temel ilkelerini savunmadığımız sürece medya düzelmez.
Ne kalite çıtamız yükselir, ne de siyasal iktidarlarla, ‘güç odakları’yla ilişkilerimiz normalleşir.
Kendi kendimize utanmaya devam eder gideriz, o kadar.
Geçiyorum bu konuyu...

FUTBOLUMUZUN MORAL BOZUCU HALLERİ...
Futbolumuzun halleri de iyi değil.
Hatta yer yer acıklı...
Cuma akşamı milli topçularımızı Almanya karşısında izlerken kahroldum, moralim bozuldu. Almanlar birkaç gömlek üstündü bizden.
Aslında şaşırtıcı değil bu.
Alman futbolu zaten iyidir.
Ayrıca bugün fevkalade bir form grafiği yakalamış durumdalar. Uzun zamandır neredeyse bir kulüp takımı gibi uyum içinde oynuyorlar. Ve şu sıralar İspanya’yla birlikte dünyanın zirvesinde gösterilen bir milli takım Almanya...
Beni üzen, bizim futbolun baş aşağı inmekte olan grafiği...
Cuma gecesi Almanya’yla bir beraberlik de yakalayabilirdik. Hatta futbol bu, şansımız yaver gider yenebilirdik de...
Ama mesele bu değil.
Çıkışta değil futbolumuz, inişte.
Sorun burada.
Cuma gecesi Arena’da milli maçı izlerken, 2008 Avrupa Şampiyonası’nda Almanlarla oynadığımız yarı final maçını anımsadım.
Takımımız çok eksikti.
Ama Almanya’ya kök söktürmüş, çok iyi top oynamış ve finali son dakikada kıl payı kaçırmıştık.
Aradan üç yıl geçti.
Futbolumuz inişte...
Yazık.
İnşallah gelecek salı günü Arena’da biz Azerbaycan’ı yeneriz, Almanya da evinde Belçika’yı...
Böylece 2012 Avrupa Şampiyonası’na açılan kapı yeniden aralanmış olur.
Uzun lafın kısası, futbolumuzun halleri hiç iç açıcı değil. Bu konuyu da yazmak istemiyorum bir pazar günü...
Peki ne yazayım?..

46 YIL ÖNCE SİRKECİ GARI’NDAN...
Almanya’ya işçi göçünün 50. yılı!
Hürriyet’in Berlin’de açtığı serginin broşüründeki fotoğraflara bakıyorum.
İnsanımızın ‘Avrupa hülyası’nın siyah beyaz görüntüleri bana biraz hüzün verici geliyor.
1961 yılı Ekim ayında Sirkeci Garı’ndan ellerde tahta bavullarla yola çıkan Alamancılar’a ben 1965’te katılmıştım.
1965’in Eylül’üydü.
Sirkeci’den bir öğle vakti sevgili babamın alabildiği ikinci mevki biletle trene nasıl bindiğimi, annem babam ve arkadaşlarım tarafından nasıl heyecanla, biraz da hep birlikte döktüğümüz gözyaşlarıyla Bremen’e nasıl uğurlandığımı bugün gibi hatırlıyorum.
Sekiz kişiydik kompartımanda.
Çoğunluk işçiydi.
Ben de çiçeği burnunda bir Mülkiye mezunu olarak, Bremen’deki Türkiye fahri başkonsolosluğunda hem İngilizcemle Türk işçilerine tercümanlık yapmaya, hem de Almanca öğrenmeye gidiyordum.
Batı Almanya sınırına yaklaşırken kompartımanda telaş başladı.
Çıkınlarda ne kadar pastırma sucuk varsa, bana da ikram edilerek yeniyordu. Sekiz kişi birlikte kaç gündür seyahat ettiğimiz için zaten çok kötü kokan havasız kompartımana bir de sarımsak kokusu sinmişti.
Hedef, Alman gümrükçüleri kompartımandan bavulları fazla kurcalamadan kaçırtmaktı.
Kapı açılır açılmaz kesif sarımsak kokusu çarpmıştı Alman memurları. Suratları allak bullak olmuştu.
Ama biri, yine de bavul açtırmak isteyince, arkasından hep birlikte hoh hoh yaparak sarımsak kokusunu yoğunlaştırmış, Alman gümrükçünün “Du schweine!” diyerek vagondan inmesi çabuklaşmıştı.
Eğlenceli bir zafer kazanmıştık.
Kompartımanda bir de sarhoşumuz vardı. Almanya’da mühendislik okumuş, bir Almanla kısa süreli evliliği olmuş, boşandıktan sonra da, çocuklar mahkeme kararıyla anneye verilmişti.
Mühendisin kavgası buydu.
Çocuklarını kaçırmaya gidiyordu.
Sınırdan geçip geçemeyeceğini bilemediği için de sürekli içiyordu.
On altı ay yaşadım Bremen’de, 1965’le 66’da. Alamancılar’ın acılarına tanıklık ettim, ortaklık ettim.
46 yıl geçmiş...
İyi pazarlar!