Türkiye’de son yıllarda artan antidemokratik görüntüler ve söylemler, ortada bir siyasi akıl kaldı mı ki, istikrarsızlığın anası Kürt sorunu cesur politikalar ile çözülebilir, sorusunu akla getiriyor.

Artık eline gücü geçiren, eskiyi aratmayacak biçimde güçsüz vatandaşı hırpalıyor, onurunu kırıyor ya da etnik kimliğe ait sembolleri ayakları altına alıyor. Türkiye’ye ağır fatura ödetmekte olan yolsuzluk dosyalarını, varlıklarının devamı gereği kapatmak isteyenler hırçınlaşıyor.

Bırakın 301 kişinin ölümüyle sonuçlanan Soma faciasında siyasi sorumluluğu üstlenip bazı bakanların istifa ettirilmesini, Başbakanlık Müşaviri Yusuf Yerkel, zaten facia sonucu kolu kanadı kırılmış, yerde yatan korumasız bir madenciye attığı tekmeye rağmen görevini sürdürebiliyor.

Gezi protestolarının yıldönümünde, polisin kullandığı orantısız güç ile eylemciler hırpalanırken çocuk yaştakilerin polislerce kollarından çekiştirildikleri çirkin manzaralara tanık olduk. Gezi’yi haberleştirmek için Taksim Meydanı’na çıkan Amerikan CNN muhabiri Ivan Watson’un, polis tarafından hırpalanmasını tüm dünya izledi. Daha geçen hafta, Çevik Kuvvet, kimi mensupları, BDP parti bayrağını çiğnerken silahlarını da yerdeki bayrağa doğrulttuğu anları yansıtan fotoğrafı bizzat kendi Facebook sayfasından kamuoyu ile paylaştı. Bu fotoğraf bize, PKK’dan gelebilecek kışkırtmalara karşı azami temkinli olması gereken güvenlik güçlerinin, arazide terör eylemlerini tahrik etmesini engellemenin garantisi olmadığının bir işareti.

Askeriye ya da sivil, ülkemiz, gücü eline geçirenin, dolayısıyla bizzat güçsüzleştirdiği vatandaşa zulmettiğinin binlerce örneğiyle doluyken, bu zulümden en fazla nasibini alan Kürtlerle barış nasıl sağlanacak?

Medyanın, devletin manipülasyonunda yeniden kullanmakta olduğu artan savaş dili, zaten ite kaka yürüyen çözüm çabalarını sekteye uğratır nitelikte.

Diğer yandan,  PKK’nın, baharın gelmesi, havaların ısınmasıyla birlikte bir dizi çocuk kaçırma eylemlerine giriştiği gibi yeni karakol yapımına tepki olarak saldırılarını artırdığı haberleri geliyor.

İktidar, şimdilerde ipuçlarını verdiği yeni bir demokratik açılım paketi ile PKK eylemlerini durdurma arayışında. Ne var ki, bu açılımın büyük ölçüde göz boyama niteliğinde olacağını, ancak ve ancak 2015 seçimlerinden sonra,  şayet AK Parti iktidarını korursa sorunun çözümünde Türk toplumunun hazmetmesi zor adımların gelebileceğini PKK ve HDP de biliyor.  Her ikisi de, Kürt sorununu çözebilecek iradedeki tek ismin de Başbakan Erdoğan olduğunun bilincinde. Erdoğan’ın da, mutlaka birinci turda, olmazsa ikinci turda cumhurbaşkanlığını garanti etmek istediğinden Kürtlerin oylarına ihtiyacı var ve karşılığında da, göz boyama niteliğinde de olsa kimi açılımları yakında ilan edecek.

Erdoğan, bir olasılık olarak muhalefet partilerinin boykot etmeleri halinde ortaya çıkacak düşük katılımlı cumhurbaşkanlığı seçimlerini de Kürt oylarıyla alacağını hesap ediyor.   

Aslına bakarsanız, artan tüm antidemokratik gidişata rağmen Türkiye’de Kürt sorununun çözümünün artık geri dönülemez bir sürece girdiğini vurgulamak lazım.

Tek partili çoğunluk hükümeti, bu hükümetin, ekonomik olanaklarını bölgede yaygın yatırım haline dönüştürmesi, ordunun, isteksiz de olsa Kürt açılımında Erdoğan’ın siyasi manevra alanını genişletmesine izin vermiş olması, Kürtlerin,  1,5 yılı aşan silahsız ortamın kendilerine yarattığı ekonomik fırsatlardan artan biçimde faydalanmak istiyor olmaları gibi temel faktörler ise sorunun çözümünde Türkiye tarihinde yakalanmış en iyi fırsat olarak karşımızda duruyor.