Yaşadığımız günlerin net bir adı var: Darbe… Bu benim açımdan net. Halkın da büyük bir kesimi böyle düşünüyor ve bu oran gittikçe yükseliyor. Tabii ki hep birlikte ortak bir yanılgıyı da paylaşıyor olabiliriz. Ama bizler tecrübeli vatandaşlarız. Bugün yaşadıklarımız geçmişten getirdiğimiz bir hafızanın üzerine düşüyor ve beraberce anlam kazanıyor.

Türkiye halkı herhangi bir halk değil. Dile kolay Birinci Meclis ve 1921 Anayasası’nın rafa kaldırılmasıyla Cumhuriyet darbeler yaşamaya başlamış. Kısa geçmişimizde sayısız darbe var. Bizler sadece 1960, 1971, 1980 ve 1997 yıllarındakini konuşuyoruz. Türkiye tarihi aslında uzatılmış, yavaş çekim bir darbeler sürecinden ibaret.

Şimdi, 1961 gibi çok yakın bir tarihte, bu ülkenin çok sevilen bir başbakanının, merhum Adnan Menderes’in ve bakanlarının idam edilmesinin halkta yarattığı tahribatı düşünün. İdam günü asker büyük kitlesel protestoların yapılacağını öngörerek hazırlık yapar. Ama kimse korkudan sokağa çıkamaz. Başlarına ne geleceğini bilmekte, ama bununla nasıl başa çıkılacağını bilememektedirler. Herkes radyoların başında sessizce ağlamış, acısını not etmiştir. Bir daha CHP’ye asla tek başına iktidar şansı vermemiştir.

Aynı durum 1982 Darbe Anayasası’nın onaylanması meselesinde de geçerlidir. Darbe anayasasına yüzde 91,37 ile “evet” denmesi, halkın darbeleri desteklediği yorumlarına neden olur. Böyle olmuş olsaydı, askerin açıkça desteklediği iki parti yerine, askerin açıkça tavır aldığı Turgut Özal’ın partisi ANAP’ın 1983′teki ilk seçimlerde hükümet olması mümkün olmazdı.

Halkın ülkenin bir an evvel normalleşmesi için referandumda evet oyu kullandığı söylenebilir. Anayasaya hayır çıksaydı, askerin yönetimi sivillere devretmesi süreci daha uzun ve sıkıntılı olacaktı çünkü.

Bu, halkın doğuştan demokrat ve insanüstü öngörüleri olduğu, hiçbir zaman yanılmadığı anlamına gelmiyor. Ama halkların kendisi için en iyi tercihi hayatın deneyimlerinde yakalamak gibi bir özelliği var. Çünkü halk hatanın bedelini en ağır ödeyen dezavantajlı kesimlerden oluşuyor. Öte yandan geçmişten geleceğe giden bir hafızayı da sıklıkla kullanıyor. Halk Özal’ı seçiyor. Özal Türkiye’ye çağ atlatıyor. Özal linç ediliyor, yalnızlaştırılıyor, Kürt meselesini çözmeye davranacağı sırada şüpheli biçimde ölüyor. Halk bunların hepsini kaydediyor, unutmuyor.

Dolayısıyla, 17-25 Aralık darbesinde de halk Erdoğan’a sahip çıkıyor. Meydanlar herkesin fark ettiği normal olmayan kalabalıklara ve heyecana tanık oluyor. Halk, Menderes ve Özal ile açılan hesabı Erdoğan’a sahip çıkarak kapatmak istiyor.

Unutmayalım ki, bu halkın neredeyse yüz yıla yayılan sabrı sayesinde sandık bugün en belirleyici unsur haline geldi. 30 Mart’ın darbeciler tarafından bile bu kadar belirleyici olması, mücadelenin sandık üzerinde yoğunlaşması, yıllardır verilen emeğin bir ürünü.

Sandığa en çok kim saygı gösterir ve sahip çıkarsa, halk onu onurlandıracak. 30 Mart’ta tanık olacağımız da budur: Halk Erdoğan’ı yedirmeyecek…

http://serbestiyet.com/halk-neden-erdogani-yedirmez/