Herhalde Barzani’ye aldırılan referandum kararının nedenleri arasında Kürtler tartışılması gereken son mesele. Coğrafyanın tarihine bakıldığında, hegemon devletlerin asla yerel halkların menfaatini düşünmediğini, sadece kendi çıkarlarını kolladıklarını, arkalarında da bir yıkıntı ve kan gölü bıraktıklarını görüyoruz.

Geçen gün sevgili Hrant Dink’in bir konuşmasından kısa bir bölüme denk geldim. Herhalde bu sözleri bugün sarf etse, onu kimseyle paylaşmayan kesimler kendisini linç ederdi.

Şöyle diyordu Hrant Dink…

“Bugün Amerika geldi Kuzey Irak’ta bir Kürt devleti oluşturmak üzere, Kürt kardeşlerimiz için orası bir çekim alanı oldu. Ne oldu, bir başka bir şey mi oldu, bir ümit mi oldu? Bu çok tehlikeli. Amerika bu, gelir o kendi hesabına yapar, işine bakar, işi bittiğinde de çeker gider. Ondan sonra burada tekrar insanlar birbiri ile kendi ilişkisi içinde kalır. Geçmişte İngilizlerin, Fransızların, Rusların, Almanların şu topraklar üzerinde oynadıkları rol neyse bugün aynen tekrarlanıyor. Geçmişte Ermeni halkı onlara güvendi, ama yanıldılar. Çünkü onlar geldiler, kendi işlerini, kendi hesaplarını yaptılar, çekip gittiler.”

HDP gibi kesimlerin “Ermeni” olgusunu hem tarihteki yeri, hem de bugünkü durumunu sıkça kullanmasının nedeni, aslında bugüne bir tür örnek teşkil etmesidir. Tabii onlar, bu örneği olayların neden yaşandığına dair gerçek bir yüzleşmeyle değil, dünkü kolonyal kullanım değeri ile günümüze taşıyorlar.

Oysa Hrant Dink öyle yapmıyor. Cesur bir şekilde geçmişte ve günümüzde yaşanan acı olayların kök nedenlerinden bahsediyor. Ana meselemiz, uğradığımız sömürgeci müdahaledir. Yaşanan acılarda kendi sorumluluğumuzu, katkımızı anlamaya çalışmak önemlidir. Ancak, temel meseleyi, sömürgeci müdahale ve aklı eğer gündeme getirmezsek, bin yıl sonra bir gün aniden birbirimizin boğazına sarıldığımız gibi saçmasapan bir sonuca ulaşırız.

Hrant Dink o yüzden parlamentolardaki “soykırım” kararlarını dilencilik olarak nitelendiriyor, sömürgeci müdahalenin devamı olarak görüyordu ki, bu çok doğrudur.

Dün de kimse Ermenileri umursamıyordu. Ermeniler Almanlar için bir tehdit, Ruslar için ise bir manivela olarak görüldü. Osmanlı Ermeni tebasının tepede olan bitenlerden haberi bile yoktu, çünkü zaten yüzde 90’ı köylüydü. İşleri bitince de kimse Ermenileri hatırlamadı.

Bugün aynı oyun Kürtler üzerinden oynanmaya çalışılıyor. Ne zannediliyor, dünyanın efendileri sadece Kürtler bir devlet sahibi olsunlar diye mi milyarlarca dolarlık yatırım yapıyor, destek veriyorlar?

Bu noktada, “Canım onların hesabı ile bizim hesabımız çakışıyorsa, bu bir fırsat değil mi? Hem yüzyıl öncesinin şartları ile bugünün şartları aynı mı?” diye düşünenler olabilir.

Bu tezi çürütmeye bile gerek yok.

Hem sonra bazı kararlar sadece real politik gerekçelerle alınmaz. Dün de Osmanlı’nın yıkılacağı ve tamamen yok olacağı üzerine bazı hesaplar yapılmıştı. Bu tahmin doğru olsaydı bile, vatanımızı canımız pahasına korumak zorundaydık, bugün de öyle.

İnsan ahlaki bir varlıktır.

Son süreçte de Türkiye’nin çökeceğini düşünenler, hesaplarını buna göre yapanlar oldu. Hepsi yanıldı. Hâlâ bu hesapta olanlar yine yanılacaklar.

Sonuçlarından bağımsız olarak bize düşen Türk’ü, Kürt’ü, Ermeni’si, Sünni’si, Alevi’si, muhafazakarı, Beyaz Türk’ü ile, ortak evimizi savunmak ve birlik olmaktır.