Cemal Kaşıkçı hadisesi üzerine neler söylenebilir, itiraf edeyim şaşkınım. Olayın kriminal süreci ile ilgili bir yazı yazabilirim ama bu zaten hepimizin yakından takip ettiği bir süreç. Her bir detay kan donduruyor. Ama herhalde en sarsıcı kısım, bir vatandaşın kendi ülkesinin başkonsolosluğunda, yani ülkesinin toprakları sayılan yerde kaybolmuş olması, daha da vahimi gün geçtikçe güçlenen katledilme ihtimalidir.

Eğer bir parça uygarlık iddiamız kalmış ise, uluslararası toplumun ve tüm devletlerin bu hadiseyi asla geçiştirmemeleri gerekir. Gelen açıklamalar o yönde… Tabii ki olayın aydınlatılması ve faillerin ortaya çıkarılması da gerekiyor. Şu an için Kaşıkçı’nın başkonsolosluğa girdiği kesinken, salimen ve bir bütün halinde çıktığına dair bir kanıt henüz söz konusu değil. Bu durumda, Suudi yetkililerin bunu ispatlaması gerekiyor. Ancak Suudi yetkililer doyurucu bir açıklama yapabilmiş değiller.

Kaşıkçı hadisesi üzerine iyi bir şeyler temenni etmeyi gerçekten çok isterdim. Görüntü buna müsaade etmiyor. 15 kişilik timin kimlikleri deşifre oldu. Aralarında adli tıp uzmanı dahi var. Kaşıkçı’nın istediği evrakı Washington’daki büyükelçilikten alamayıp İstanbul konsolosluğuna yönlendirilmesi gibi birçok hassas bulgu söz konusu.

Şimdi ortaya çıkması gereken gerçek, Kaşıkçı’nın öldürüldüğü mü, yoksa kaçırıldığı mı?

Her halükarda, biraz naif kaçabilir ama, “Bu dünya nereye gidiyor?” demek istiyorum. Tarih boyunca bunca bedel ödedikten, bunca tecrübe edindikten sonra, varacağımız yer burası mı olacaktı?

Peki bu yaşananlarda, halklarına her türlü vahşeti yaşatan diktatörlüklerin Batılı ülkeler tarafından ihtimam görmesinin payı yok mu? Mısır’da meşru hükümete dönük darbe sürecinde bunca sivil katledilirken, müsebbiplerin başköşelerde onurlandırılması cesaret verici olmamış mıdır?

Dün bu yazıyı yazarken, İzmir’in Karaburun İlçesi açıklarında göçmenleri taşıyan bir tekne batmış, ölü sayısı dokuza yükselmişti. Kırk kişi ise suda kaybolmuştu. Umarım hepsi kurtulur; ancak bu düşük bir şans… Bu insanlar manşet olmayacak, dikkat çekmeyecekler. Kendi kendilerine ölüp gidecekler.

Ortadoğu, Asya ve Afrika siyasi ve ekonomik olarak ayağa kaldırılmadığı takdirde, bu ölümleri önlemek Türkiye’nin tek başına başa çıkabileceği bir konu değil. Uluslararası toplum yeniden organize olmalı derken, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın dün de zikrettiği gibi bu ikircikli zihniyetin değişmesi gerektiğini ifade ediyoruz.

Çünkü dünya bu yükü daha fazla taşıyamaz.