CHP’nin, komisyonun ortak iradesine rağmen İmralı’ya gitmeme kararı, yalnızca bir ziyaretin reddi olarak görülmemelidir. Bu tutum, Türkiye’nin yüz yılı aşkın süredir süren güvenlikçi politikalarının, inkâr pratiklerinin ve devlet merkezli siyaset anlayışının bugün hâlâ etkili olduğunu göstermektedir. Dolayısıyla bu karar, teknik bir ayrıntı değil, toplumsal barışın geleceği açısından tarihsel bir kırılma noktasıdır.

İktidar Karşıtlığı Barışı Gölgelememeli

Türkiye’de iktidara muhalefet demokratik bir haktır; ancak muhalefetin özü, toplumsal ihtiyaçları gözeten ve barışı savunan bir politik çizgiye dayanmalıdır. CHP’nin aldığı tutum, iktidara karşı çıkarken barışı, çözümü ve demokratik dönüşüm imkanlarını görmezden gelen bir çizgiye kaymıştır. Bu nedenle karar, yalnızca siyasal bir tercih değil, iktidar karşıtlığı maskesi altında barış karşıtlığına dönüşen bir tarihsel hatadır.

Barış Süreci Toplumun Ortak Hakkıdır

Barış süreci, hiçbir siyasi partinin tekelinde değildir. Halkların, emekçilerin, kadınların, gençlerin ve üreticilerin ortak hakkıdır. Çözümün temel aktörlerinden biriyle görüşmeyi reddetmek, yalnızca bir kapıyı kapatmak değil; halkların eşitlik ve özgürlük talebini ve demokratik topluma geçiş imkanını geriye itmek anlamına gelir.

Barış ve demokratik toplumun inşası, konuşmayı, müzakereyi ve toplumun tüm kesimlerine söz hakkı tanımayı gerektiren uzun bir süreçtir. İmralı ile diyalog, bu sürecin zorunlu bir aşaması olarak defalarca kanıtlanmıştır.

Demokratik Toplumun Temel İlkeleri

Demokratik toplumun inşası üç temel unsur üzerine kuruludur:

1. Diyalog ve müzakere kanallarının açık olması,

2. Toplumsal temsilin tanınması,

3. Siyasal cesaret ve toplumsal adalet yönelimli bir paradigmaya sahip olunması.

Kürt meselesi gibi derin toplumsal sorunlar, bu unsurlar gözetilmeden çözülemez. İmralı ile görüşmeyi reddetmek, çözüm sürecini kesintiye uğratır, toplumun geleceğine zarar verir ve demokratik perspektifi daraltır. CHP’nin tutumu, pratik olarak Kürt karşıtlığını yeniden üreten bir etkiye sahiptir; çünkü barışın temel aktörünü dışlamak, toplumsal çözüm iradesini geri çekmek demektir.

Güvenlikçi Paradigma ve Barışa Engel

Türkiye’nin son yüzyılı, güvenlikçi politikalarla yönetilen bir tarih olmuştur. Bu yaklaşım, sorunları yönetir ama çözmez; barışı erteler, çatışmayı yeniden üretir. CHP’nin İmralı’ya gitmeme kararı, bu eski devlet aklının etkisinden kopamamış bir siyasal pozisyonu yansıtmaktadır.

Oysa demokratik toplumun inşası, barışa odaklanan, diyalogdan kaçınmayan ve toplumsal temsilin meşruiyetini tanıyan siyasal cesaretle mümkündür. Gerçek muhalefet, çatışmayı değil barışı, baskıyı değil demokratik çözümü savunur.

Demokratik Toplumun Yol Haritası

Barış ve demokratik toplumun inşası için gerekli olanlar şunlardır:

Diyalog sürecinin koşulsuz açılması,

Tüm toplumsal kesimlerin müzakere sürecine dahil edilmesi,

Halkın taleplerini temel alan radikal demokratik bir paradigma,

Cesur, ilkesel ve toplum merkezli bir siyasal yaklaşım,

Güvenlikçi aklın yerine katılımcı, özgürlükçü ve eşitlikçi bir toplumsal sözleşme.

Türkiye’nin geleceği ancak bu ilkeler etrafında inşa edilebilir. Bunun dışında kalan her yaklaşım, statükoyu güçlendirmek ve barış imkanlarını zayıflatmaktan başka bir sonuç doğurmaz.

Sonuç

CHP’nin İmralı’ya gitmeme kararı;

İktidar karşıtlığının barış karşıtlığına dönüşmesine,

Toplumsal çözüm iradesinin daraltılmasına,

Demokratik toplum inşa sürecinin geciktirilmesine

yol açan tarihsel bir hatadır. Türkiye’nin ihtiyacı, halkın dilini konuşan, cesur ve barış merkezli bir demokratik çizgidir. Bu çizgi, sadece bugünün değil, geleceğin de kurtuluş yoludur. Barışı savunmak, bu ülkenin tüm halklarının ortak geleceğini savunmaktır.