Dışarıda bunaltıcı Akdeniz sıcakları, mevsim sarı- sıcak yaz, arabanın arka koltuğunda yarıya kadar indirilmiş camdan kafasını çıkartmış hüzünle dışarıyı seyrediyordu.

Arap plakalı araba yanımdan geçerken arka koltuktaki küçük kız çocuğu ile göz göze geldim.

Hayatım boyunca hiçbir bakışın, hiçbir çift gözün beni bu kadar etkilemediğini ilk o an anladım.

Ah o gözler, çaresizliğin çığlığını taşıyan o gözler, kimsenin tahmin edemeyeceği bir öfkenin mevcudiyetini içine hapsetmiş o gözler…

İki yıldır talan edilmiş, kanlı bir senaryonun gereği kardeşin kardeşi boğazladığı, çoluk, çocuk demeden herkesin adeta tırpanlandığı, yaşlıların cadde ortalarında vicdansızca kurşunlandığı, gencecik kızların, kadınların insanlığı yerin dibine sokacak bitmez tecavüz odalarından geçirildiği bir alçakça savaşın mağdurlarından sadece bir tanesi o küçücük kız çocuğu.

Bir kurşun gibi yüreğimin tam ortasına saplanan o gözlerde bir kadim halkın, bir zengin ülkenin lime lime edilmiş bugünlerinin feryadı vardı.

Hemen dibimizden, sınır komşumuz Suriye’den yükselen bir haykırışın bir küçük kız çocuğunun gözlerinde kendine yer bulduğunu gördüm.

Ortadoğu halklarının acısını gördüm o gözlerde, yüz yıldır durmadan Dehakların kılıçtan geçirdiği Kürtlerin acısını ve o acıya inat beklenen bir Demirci Kawa’nın gücünü gördüm.

O mahzun gözlerde Halep’in şen sokaklarının nasıl da iki yıl içinde kan gölüne döndürüldüğünün anlaşılmazlığı, koca Arap dünyasının nasıl da küçücük bir İsrail karşısında diz çöktürüldüğünün tuhaflığı ve daha da ötesi bugün yaşadığımız coğrafyada tezgâhlanmak istenen kanlı bir oyunun ürküten işaretini gördüm.

Küçük bir kız çocuğunun bakışlarında öldüm ben. Ülkesinden, doğduğu şehirden, kasabadan, köyden koparılmış, yabancısı olduğu bir coğrafyada bizi insanlığımızdan utandıracak ağır bir suçun, savaşların günahını bir vebal gibi boynumuza asan o bakışlarda öldüm.

Kim bilir kaç rüya, kaç küçük düş’ün parçalanmışlığı vardı o gözlerde? Tertemiz bir yüreğin çaresizce vuslat bekleyişlerinde sabahlayışı vardı? Kim bilir?