Ukrayna’da olup bitenlere, Türkiye çok uzak kaldı; orada olan biten tamamen apayrı bir dünyada yaşanıyormuş gibi davrandı. Ancak, Ukrayna konusunda son derece agresif bir politika benimseyen Rusya, bugünlerde Türkiye’nin de ilgilenmesi gereken bir “vakaya” dönüştü.

Malum, Kırım, Kremlin tarafından “Yeni Rusya” adıyla anılmaya başladı ve Moskova tarafından “tarihî kökler” temel gösterilerek saldırganca sahiplenildi. Rusya’nın Ukrayna genelini de “terörize eden” tavırlar benimsendi. “Ukrayna politikası”, Avrupa ve ABD üzerinde bunca yıldır Rusya’nın kendi içinde muhaliflere yönelik baskıcı politikası ötesinde bir travma yarattı. Geçen yaz, Almanya’da en ufak yerel gazetelerde bile, Ukrayna’nın manşet olduğunu fark etmiştim; Türkiye, tamamen Suriye ve Irak’a odaklanırken, Batı kamuoyu da, Ukrayna ve Rusya’ya kilitlenmişti.

Mart 2014’te Kırım’ı ilhak eden, Ukrayna’nın geneline ürkütücü gölgesini düşüren “Emperyal Rusya” imajı, ülkesinde Putin’e olan desteği patlattı. Rusya’nın önde gelen kamuoyu araştırma şirketlerinden Levada Merkezi’ne göre, Ekim 2013’te, Ukrayna’ya yönelik sert Kremlin politikası henüz sözkonusu değilken, Putin’e olan destek, yüzde 64 civarındaydı. Ağustos 2014’e gelindiğindeyse, destek oranı, yüzde 84’e yükselmişti. Putin’in liderliğine şüpheyle bakanlarsa, 2013’te, yüzde 43 iken, Ağustos 2014’te bu oran, yüzde 22’ye inmişti. Oysa, ekonomik darboğaz, geçen yaz sonu, Batı ambargoları nedeniyle kendini hissettirmeye başlamıştı. Halk desteği, Putin başta olmak üzere, tüm Kremlin çevresi tarafından medya üzerinden yayılan propagandayla, tüm toplum kesimlerine yayılmıştı.

Türkiye’de Gezi protestolarında yer alan başlıca kesimin, “şehirli, beyaz yakalı, üst ve orta sınıf” olduğu iddia ediliyordu. “Yaratıcılık” ve “eğitim gerektiren” iş kollarında çalışan kesimlerin siyasi huzursuzluğu, tıpkı Türkiye gibi Rusya’da da dışa vurulmaya başlanmıştı. 2012’deki başkanlık seçiminden sonra, Putin’in artık, bu “üst sınıf”, “ülkenin hâl ve gidişatından memnuniyetsiz” kesimlerin desteğinden umut kestiğinden bahsediliyordu. Rusya liderinin giderek daha fazla, Ortodoks değerlerine ve geleneklere vurgu yapan bir söylem benimsemesi de, bu kesimlere yönelik bir “ne haliniz varsa görün, nasılsa nüfusun çoğunluğunu oluşturan alt sınıflar ve en üstteki zengin çevreler benim tarafımda” mesajı diye niteleniyordu.

Ukrayna’ya yönelik agresif politika sonrasıysa, “savaşın yarattığı milliyetçilik dalgasıyla”, “memnuniyetsizler” dâhil tüm kesimler, Putin’e yöneldi.

Buna karşılık, Rusya, Batı tarafından iyice yalnızlaştırıldı.

Ekonomik ambargo ve Rusya piyasasına kaybolan güven, ülke ekonomisini kilitledi. Ruble, sadece son üç ayda dolar karşısında yüzde 23 değer kaybetti. Rusya’nın dış borç yükü birden artarken, bu borcu ödeyebilme kapasitesi, sırtını yasladığı petrol gücünün de, düşen petrol fiyatlarıyla erimesiyle beraber buharlaştı. 2014’ün ilk yarısında, Rusya’nın ihracat geliri, 255 milyar dolardı. Bu tutarın, yüzde 70’e yakını, petrol ve doğalgaz satışından geliyordu. O zaman petrolün varili, 109 dolardı; bugünse 80 dolar civarı...

Kasalara olan talebin birden artması da, ülke içinde güvensizliğin bir işareti.

Kremlin’e yakın çevrelerde, “Putin’in Rusya’nın sırtına yük olmaya başladığı” söylentileri dolaşmaya başladı bile. Buna karşılık olarak da, Putin’in ipleri iyice sıkılaştırması gerektiğini öne sürenler de var.

Kamuoyunun gözü önündeki tiyatrodaysa, "Putin'in başarı hikayesi" devam ediyor. G-20 Zirvesi’nde, dünya kamuoyunun gözü önünde “fırçalanan” Putin’in toplantıyı erkenden terk etmesi, Rusya medyasına başka türlü yansıdı. Medya genelindeki yorumlar şöyleydi; “Putin, kurt kapanından gururla, dik durarak çıktı”, “Aslanların inine girecek kadar cesaretli bir lider”, “Batı’ya karşı, ülkesinin çıkarlarını ve onurunu korudu”, “Batı uygarlığı çökerken, Rusya dimdik ayakta”. Hatta, devlet televizyonunda “ABD lideri Obama, yapayalnız kaldı” gibi bir analiz dahi yapıldı.

Bakalım, gerçekler Rusya halkına dişlerini geçirmeye ne zaman başlayacak?